Van BOB en ROGER

Category: Blogs 2012
Created: Saturday, 29 December 2012
 

pro mille_verlagen_-_voor_webstekIn Saudi-Arabië mogen vrouwen geen auto rijden. En zijn er minder ongelukken dan in België. Dus laten we ook hier de vrouwen verbieden auto te rijden. Dan zullen er ook hier minder ongelukken zijn.

Of nog eentje: ik kan in mijn kostuum, mijn kostuum kan in mijn valies, dus ik kan in mijn valies.

Dat is zo ongeveer het niveau van de redenering rond het repressieve scandinavische model. In Scandinavië is er een repressief model rond alcohol in het verkeer. In Scandinavië zijn minder accidenten. Laten we dat repressieve model dus gewoon kopiëren. Einde redenering, alles opgelost.

Tiens, zou snelheid er dan niks meer mee te maken hebben? Of wegendichtheid, of bevolkingsdichtheid? Of misschien wel infrastructuur? Of nog, vermoeidheid? Of wie weet wel machogedrag, bedoeld om indruk te maken? Of medicijnen?  Of te luide muziek? (daarom trouwens dat de controles begonnen met WODCA, weekendcontroles). Of leeftijd, of visuele of auditieve handicaps? Of ....... Zoveel factoren die ook meegenomen moeten worden. Maar nee. Gewoon effe het repressieve Scandinavisch model over alcohol over pakken, nog wat de boetes verhogen, en klaar is kees. Toch?

We zijn trouwens al goed bezig in die richting. Op 1 januari gaan de boetes alweer omhoog. En sinds de weekendacties ("WODCA" - Weekend Ongevallen Door Controles Aanpakken) vervangen werden door massale alcoholcontroles op alle mogelijke momenten van de dag ("BOB" - Burgers Oplichten met Boetes), zijn allicht de "middag"-ongevallen ongelooflijk goed aangepakt. Alleen zei een wijs iemand ooit: "if it ain't a problem, don't solve it" (als iets geen probleem is, los het dan ook niet op). Misschien zou wat aandacht voor dit principe veel geld kunnen sparen, zelfs zonder aan veiligheid in te boeten? Misschien zou men de échte verkeersonveiligheid zelfs terug kunnen gaan aanpakken, ipv een boetebeleid te voeren voor de  staatskas? Als zelfs de politie het al zo zegt..... (cfr de commissaris van Asse)

Overigens vraag ik me af of diegenen die vol liefde over het Scandinavisch model schrijven de gevolgen van dat model in zijn totaliteit wel kennen. Niet allemaal zo fraai hoor, daar in Scandinavië. Nogal koud allemaal, en dan heb ik het niet over het weer. Maar dit geheel ter zijde. Geef mij dus maar het Rijnlandmodel.

Roger Blanpain praat vandaag over datzelfde Rijnlandmodel. Vandaag in GvA een pakkend dossier. Grijpt naar de keel, met staalharde argumenten.

Over hoe de vakbonden hun geloofwaardigheid verloren, en daardoor niet meer representatief zijn, hoewel ze ook vandaag absoluut noodzakelijk zijn. Als ze zouden doen wat ze zouden moeten doen ten minste: actie voeren rond échte solidariteit en sociale zekerheid. En niet voor particuliere belangen.

Over hoe het superkapitalisme het zover drijft dat onze sociale dieperik dreigt. En hoe enkel Europa daar een zinvolle barrière tegen zou kunnen opwerpen. Maar het niet doet. Omdat solidariteit niet meer bestaat, maar het enkel gaat over "mijn job en mijn geld". Zelfs bij sluitingen betoogt men niet meer uit solidariteit, maar wel voor de eigen job en welvaart. Vakbonden worden daarbij nog enkel misbruikt voor de eigen belangen van de getroffen werknemers. Zij betogen om een fabriek "hier" te houden, niet samen met hun collega's elders over betere arbeidsvoorwaarden. En die vakbonden laten zich daar nog in meeslepen ook.

Maanden geleden schreef ik al een blog over de noodzaak voor de vakbonden om hun belangrijke rol te herdefiniëren. Zonder simplismen, zonder het eigenbelang van de eigen organisatie, en zonder taboes. Maar met één doel voor ogen: solidariteit en broederlijkheid opnieuw aanvaardbaar, gewenst en realistisch maken. Het wordt de hoogste tijd.

Vandaag is er dus de striemende analyse van Blanpain om ons wakker te schudden rond ons sociaal model. Even scherp en zeker even belangrijk als de opmerkingen van De Wever over de koning. Maar met eenzelfde achtergrond: machtigen mogen niet onaantastbaar zijn, noch omwille van hun geld, noch omwille van hun geboorterechten.

Eén element miste ik wel wat. Een ethische aspect in zijn analyse. Alsof alles wat toegelaten is, ook effectief moet gebeuren. Daartegenover staat de mooie uitspraak: "Macht hebben en ze niet misbruiken, dat is pas beschaving".  En ook omgekeerd: als het om een thema van algemeen maatschappelijk belang gaat, en niet over eigenbelang, moet ook burgerlijke ongehoorzaamheid uit ethische overwegingen kunnen. Af en toe moeten we daarbij uit onze "vanzelfsprekendheden" gesleurd worden. Wat iedereen "natoetert" moet in vraag gesteld kunnen worden. Iemand als Roger Blanpain kan dit in alle onafhankelijkheid, en dat is een ongelooflijke luxe. En een troefkaart. En vooral een reden om héél goed te luisteren naar wat hij schrijft. Ik zou mijn kinderen immers graag in een menselijke, sociale en ethische wereld zien opgroeien. Europa moet daarin het voortouw nemen, en die wereld mee gestalte blijven geven. Vanzelf zal dat niet gaan. Het is dus ons aller plicht daaraan mee te werken. In solidariteit en broederlijkheid.

"Alle menschen werden brüder", is dat niet het Europees volkslied? 

Mijn allerbeste wensen voor een gelukkig 2013. Schol. En hou het veilig.

Zalig Kerstfeest en gelukkig 2013

Category: Blogs 2012
Created: Monday, 24 December 2012

Kerststal voor_webstekOngeveer 2012 jaar gelende werd een baby geboren. Vanaf die geboorte tot zijn dood zou hij ons nadrukkelijk wijzen op het belang van de eenvoud in het leven en ons overtuigen elkaar graag te zien, tot het uiterste toe. Een kleine 2000 jaar later zijn we daar met zijn allen nog niet echt in gelukt. Maar elk jaar rond Kerstmis, de geboortedag van die baby, proberen we toch het beste in elkaar te zien, even rustig te worden in onze dagelijkse rat race, en na te denken over het leven, misschien zelfs even stil te staan bij wie het minder goed heeft in onze wereld.

Daarom wens ik iedereen eerst en vooral een vredige en zalige Kerstavond, en een gans jaar met aandacht voor wie het moelijker heeft. En natuurlijk ook met heel veel en intens geluk over de eenvoudige zaken in het leven en vooral voor de mensen die écht belangrijk zijn in ieders leven.

Het ga elk van jullie goed, het allerbeste gewenst en heel veel geluk voor al wie je dierbaar is.

 

Over muziek in de Nekkerhal, en een volwassen politiek landschap

Category: Blogs 2012
Created: Sunday, 09 December 2012

In de Nekkerhal komt een musical. En dat brengt in 2014 extra geld op voor Mechelen. Goed voor de armlastige stadskas en dus voor ons allemaal. Minder goed echter voor wie dacht in 2014 zelf een evenement in de Nekkerhal te organiseren. Moeten daarom de bestaande evenementen per definitie voorrang krijgen? Niet noodzakelijk, meer nog, de musical kan een fijne vernieuwing inluiden voor deze oorspronkelijk als groentenmarkt voorziene hal.

Respect voor de vroegere klanten is dan weer wél aan de orde. Want we willen hen graag terug verwelkomen na 2014. Respect voor de huidige klant, en hem helpen bij het organiseren van zijn evenement in 2014, het is de opdracht van de vzw rond de Nekkerhal. Helpen bij de inrichting van tenten voor de Rommelmarkt op het domein, zou bijvoorbeeld zo'n blijk van respect voor jarenlange klantentrouw kunnen zijn. Zoiets moet mijns inziens bespreekbaar zijn.

De kritiek dat Studio 100 in handen is van de schoonbroer van Bart Somers is dan weer een beetje flauw. Want wat is het alternatief? Een goed dossier niet uitvoeren omdat mensen familie zijn van elkaar?  Het dossier moet gewoon op zijn merites beoordeeld worden, niet op de familiale banden van de ene of de andere. Dat schoonbroers niet zelf de onderhandeling met elkaar voeren, kan ik begrijpen. Maar een dossier louter beoordelen op familiale banden is een beetje kort door de bocht. Wat niet belet dat iedereen (extra) waakzaam mag blijven.

Intussen is ook in Antwerpen het  coalitieakkoord rond. En of dit nu een goed of een slecht akkoord is, één ding wordt hierdoor wel duidelijk gemaakt: niemand wil N-VA het recht ontzeggen te besturen. In Vlaanderen zit N-VA in de regering, in de grootste stad van Vlaanderen levert ze de burgemeester. Elk Calimero gevoel kan nu dus verdwijnen: N-VA is een partij zoals de anderen, die bestuurt waar het kan en oppositie voert waar het moet. Met akkoorden gebaseerd op compromissen, akkoorden die soms sterk op hun programma gebaseerd zijn (zoals in Antwerpen allicht), en soms met het programma van een andere partij als initieel uitgangspunt van de onderhandelingen tot stand kwamen (zoals in Mechelen).

De volwassenheid in de relaties met N-VA kunnen de volwassenheid van het politieke landschap in Vlaanderen alleen maar ten goede komen: iedereen die op gelijke basis met elkaar praat. Volwassen partijen onder elkaar. Veel succes alvast aan alle gemeentelijke bestuurders de komende zes jaar.

 

De staat van genade zal niet lang duren.

Category: Blogs 2012
Created: Sunday, 02 December 2012
 

Coalitiefoto voor_webstekDe nieuwe coalitie kan starten op 1 januari. In een staat van genade, zoals dat altijd gaat met nieuwe coalities. Een prille liefde is altijd mooi. Zo hebben we ook binnen CD&V Mechelen het bestuursakkoord unaniem goedgekeurd. Althans, datgene wat we er van wisten. In feite meer uit 'liefde', meer als "motie van vertrouwen" in onze mandatarissen, dan op basis van de volledige tekst. Prille liefde is immers "blind", heeft een "blind vertrouwen". Daar is trouwens niks mis mee. En dat geldt dus ook binnen CD&V Mechelen.

Maar hoe lang zal de staat van genade voor de opstartende coalitie duren? In de feiten is ze immers nu reeds aan het werk: de SP.a heeft namelijk zelf besloten nu reeds voluit oppositie te voeren, zelfs vanuit de nog bestaande meerderheid. Zowel in de OCMW raad, als in het stedelijk beleid. Lang zal het de nieuwe coalitie dus niet gegund zijn om op haar verkiezingslauweren te rusten.

Meer nog, de heikele dossiers komen er al aan. En SP.a voert al volop oppositie. Twee voorbeelden: mobiliteit en rusthuizen.

Mobiliteit eerst. De schijnbare vrijblijvendheid van een uitspraak als "uitbreiden van de autoluwe binnenstad" wordt immers al snel controversiëler zodra het concreet wordt. Enkele voorbeelden. De IJzerenleen wil alvast niet zomaar een autovrij gebied worden, want mensen moeten ook "stop, koop, en keer terug" bezoekjes kunnen brengen. Een begrijpelijke discussie. Maar stel dat dit in de IJzerenleen toegestaan wordt, waarom zou dat dan niet even zo goed in de Bruul kunnen, zeker in het stuk tot het Hazestraatje (zoals de handelaars en hun klanten daar al sinds de invoering van de autoluwe binnenstad met veel zwarte vlaggen vragen)?

Of nog: in hoeverre is "autoluw" ook "autovrij"? En wat betekent het vereenvoudigen van de regeltjes (door de periodes dat auto's niet door mogen gelijk te trekken in de ganse stad)? Geldt dit dan ook voor de "permanente stop" op de IJzerenleen? Dat zou de logica zijn, maar is dat ook zo? Want dan is die natuurlijk niet meer "permanent". Behoorlijk wat vragen, die allemaal heldere antwoorden zullen vergen.

Den Bruul is trouwens nog onderwerp van een andere hevige discussie. Gelooft iedereen écht in zo'n langgerekte Bruul tot aan het station? En beseft iedereen dat zo'n langgerekte Bruul het handelscentrum van de stad zou verplaatsen naar die lange as (en dus deels naar de nieuwe stationswijken en weg uit het centrum)? Een zeer belangrijk dossier, met keuzes die zeer verregaande gevolgen kunnen hebben voor onze binnenstad. En versta me niet verkeerd, het is niet a priori een slecht plan. Maar toch ... best even nadenken vooraleer "blind" te doen! De manier waarop de autoluwe binnenstad werd ingevoerd in de vorige coalitie bewijst immers dat zelfs goede projecten alle draagvlak kunnen verliezen als ze op een slechte manier worden ingevoerd.

Een tweede dossier waarin de SP.a onmiddellijk oppositie voert, is het dossier van de prijsverhoging in de rusthuizen. Deze noodzakelijke prijsverhoging werd dus beslist in hun coalitie, maar met hun tegenstem. Door de nieuwe coalitiepartners samen. Noodzakelijk, omdat sociaal beleid asoaciaal wordt zodra het systeem onbetaalbaar wordt. Maar wanneer wordt daardoor een rusthuis voor het individu onbetaalbaar, en op die manier eveneens asociaal? Dit soort fundamentele vragen zal steeds weer opduiken. Het zegt iets over de onderwerpen waar we mijns inziens de komende jaren discussies over gaan krijgen.

Het belooft in elk geval een pittige legislatuur te worden. Van bij de start. De staat van genade zal niet lang duren. En dat is goed ook: zeker met een grote meerderheid is een inhoudelijke oppositie noodzakelijk. Laat ons daarom hopen dat diezelfde oppositie niet louter op rancune zal teren, maar op inhoudelijke meningen zal werken, zoals wij als kartel het 6 jaar geprobeerd hebben. Dat is trouwens ook in hun eigen belang, zoals wij hebben bewezen. Door onze inhoudelijke oppositie is het kartel na 6 jaar de grootste politieke "familie" geworden. Zelfs al is die familie niet meer "samenwonend", maar in verspreide slagorde opgekomen, dit resultaat bewijst wel dat een inhoudelijke oppositie rendeert voor de oppositie, veel meer dan een louter negatieve. Wie het niet gelooft, moet maar vergelijken met her resultaat van het Vlaams Belang. En dat ook de stad uiteindelijk beter wordt van inhoudelijke oppositievoorstellen, bewijst het invoeren van het sms parkeren, waar we als oppositie jaren op aangedrongen hebben, en dat er nu uiteindelijk gaat komen. Al moesten we daarvoor wel eerst een nieuwe coalitie krijgen ;-).

Duurzaam Mechelen, katholieken of Israel bashen en een C-attest: een boeiende week.

Category: Blogs 2012
Created: Saturday, 17 November 2012
 

Smart cities_voor_webstekIn Mechelen komt mogelijk een miljoenenproject rond "smart cities", mee gefinancieerd door Europa en privé partners. Schitterend! Een fantastisch project, waar we met zijn allen achter moeten gaan staan. Vorig jaar deze tijd al probeerde ik mijn partij er lokaal van te overtuigen (toen nog als oppositieleider) dit thema door een dergelijk project in Mechelen te ondersteunen. Meer nog, ik vond dit zo belangrijk dat ik oordeelde dat dit gerust een belangrijk verkiezingsthema mocht worden: duurzaamheid voor milieu, maar ook voor mobiliteit, zorgverlening etc. Want deze technologie opent mogelijkheden voor al deze domeinen. De tijd was er toen blijkbaar niet rijp voor. Nu gelukkig wel. En OK, de deadline valt misschien nog binnen de "oude" coalitie. Maar dit is zo belangrijk, zo toekomstgericht, zo essentieel dat we hiervoor, over alle grenzen van partijen heen, samen moeten gaan. Geen spelletjes, maar vooruit voor Mechelen. Hier moet een slim Europees duurzaamheidsproject komen.

Dan is het een beetje jammer dat jong-VLD net op dit moment oubollige "demonen" weer laat opwaaien door een zeer controversieel standpunt over de kerken en de kerfabrieken naar buiten te brengen. En het verwondert me, want zo ken ik die gasten eigenlijk niet. Misschien gewoon slechte timing of communicatie? In elk geval kan ik me niet voorstellen dat we als stad ons patrimonium zouden laten verloederen om ideologische redenen. Mechelen heeft nu eenmaal een geschiedenis die doorweven is van het christendom. Wie een fiere Mechelaar is, is fier op zijn geschiedenis en datgene wat Mechelen gemaakt heeft tot wat het nu is. En daar passen geen ideologische scherpslijperijen of "katholieken-bashen" bij. Goede en serene reactie van Walter, de toekomstige schepen van financiën van CD&V. Daar moet CD&V zich in haar geheel achter scharen.

Anderzijds moeten alle toekomstige schepenen ook wat voorzichtig zijn in wat ze zeggen en (op facebook) schrijven. Ik denk bv niet dat het zo'n goed idee is om als toekomstig schepen op facebook aan "Israël-bashing" te doen via cartoons, en dit tegen de officiële houding van het westen in. Uiteraard ben ik ook tegen oorlog. Maar ik weet niet wie, Israël of Palestina, ooit "begonnen" is. Ik weet ook niet of één van beide partijen meer "schuldig" is dan de andere. Ik weet wel dat het westen vandaag Israël steunt én Palestina menselijk helpt. En ik weet vooral dat het oorlog voeren moet stoppen. Liever vandaag dan morgen. Net daarom kan een publiek functionaris daar niet vrijblijvend cartoons over verspreiden. Zeker niet als schepen. Want een schepen, is schepen van "alle" Mechelaars. Ook diegenen die dan door hem "gebasht" worden...Een schepen zoekt geen schuldigen, maar oplossingen voor zaken die onder zijn controle vallen. Stel je maar eens voor dat (ik zeg maar iets) Bart De Wever op zijn facebook een tegenovergestelde cartoon zou gezet hebben, waarbij de schuld aan Palestina werd toegekend? Of pakweg Karim Van Overmeire? Toch iets om even over na te denken....

En dan was er deze week ook nog de discussie over het C-attest dat door de Raad van State een A-attest werd. Een hoog rechtscollege dat bepaalt of iemand geslaagd is: het is eens iets anders. Maar of het goed is? Geen kwaad woord over de Raad van State, zij heeft allicht haar werk gedaan. Maar moeten we nu in godsnaam naar een hoog rechtscollege om een examenresultaat aan te vechten? Daarom vind ik het idee van minister Smet om de beroepsmogelijkheid voor te behouden voor een onderwijsomgeving, niet zo slecht. Een beetje zoals de voetbalbond voor het voetbal (zie je het al gebeuren dat een voetballer die het niet eens is met een scheidsrechterlijke beslissing direct naar de Raad van State trekt ?).

Kortom, een boeiende politieke week met vele verhalen. Maar toch vooral onthouden dat in Mechelen een fantastische opportuniteit opdoemt met het "slimme" verhaal. En dat we daar met zijn allen moeten gaan achter staan. Want als dit lukt, wordt in onze stad een stukje toekomst geschreven. Een mooie toekomst, eentje met een A-attest.

Vernieuwing?

Category: Blogs 2012
Created: Sunday, 11 November 2012

kangoeroewonen voor_webstekKangoeroewonen. Het lijkt wel het meest recente wondermiddel voor de vergrijzing en het samen leven van jong en oud. Met voordelen voor iedereen, en nadelen voor iedereen. En dat kan het ook zijn. Maar moet de overheid dat nu écht allemaal regelen? Zijn we niet in staat om dit als volwassen mensen zelf te regelen, zonder bemoeienissen? Of moeten er weer fiscale voordelen aan vast hangen?

En is het wel zo nieuw? Ik zal je eens wat vertellen: in mijn jeugd woonde ik in de Adegemstraat, nummer 35 om precies te zijn. Mijn ouders hadden daar een apotheek, en een huis met één verdieping. Tot de ouders van mijn vader wilden verhuizen van de Van Benedenlaan... naar de Adegemstraat. En dus werd een verdieping toegevoegd. En kwamen mijn grootouders mee wonen in hetzelfde huis. Er was wel maar één ingang, maar als ik het goed begrijp zou het nu toch "kangoeroewonen" genoemd worden.

En plezant dat het was. Ik ging bv. op zaterdagochtend boven "ontbijten" als klein gastje... en dat was leuk, want er waren altijd "koekjes". En de koffiekoeken van de zaterdagnamiddag waren ook gemeenschappelijk. Regelmatig ging ik ook een avondje boven spelen bij "bomma" en "peepee" (zoals we ze noemden). Tijdens de ziekte van mijn grootvader was de zorg dan weer van "beneden" naar "boven". En eens mijn bomma alleen was gevallen, werd door mijn mama ook intensiever voor haar gezorgd. Een haringske hier of een stukske extra vlees daar. 

Natuurlijk zullen er ook wel nadelen geweest zijn. Natuurlijk zal iedereen wel eens op elkaars zenuwen gewerkt hebben. Natuurlijk is de privacy wat minder, of is de vrijheid van beslissen soms kleiner als je samen moet beslissen. En natuurlijk zal dat ook zo zijn in de moderne(re) vormen van kangoeroewonen. Maar het loont toch de moeite hier aandacht voor te hebben. Beschouw dit dus maar als een pleidooi om zo'n vormen van samen wonen mogelijk te maken. En niet door allerlei regeltjes van de overheid rond ruimtelijke ordening te beletten.

Maar dat is dan ook het voornaamste dat de overheid moet doen: vermijden dat ze kangoeroewonen moeilijk maakt. Want ik ben niet overtuigd dat de staat weer een actieve regulerende rol moet spelen in de manier waarop mensen hun leven inrichten. Laat de mensen eindelijk nog eens verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf en hun geliefden. Sensibiliseer daar desnoods over. Maar geef er geen fiscale voordelen voor. Liefde of respect afkopen met overheidsgeld lijkt me in deze niet echt de beste oplossing. Mensen terug leren wat het is samen te leven, samen solidair te zijn en samen oplossingen te zoeken, zonder betutteling van de overheid: misschien moeten we daar terug wat meer aan gewend geraken.

 

Mijn dochter kent een crimineel

Category: Blogs 2012
Created: Saturday, 27 October 2012

Politie voor_webstekMijn dochter kent een crimineel. Enfin, misschien geen crimineel. Maar dan toch een "overlastjongere". Schorriemorrie zeg maar. Zit in het laatste jaar humaniora, zoals zij, en in dezelfde school. Heeft de euvele moed gehad zijn boterhammekes op te eten op de trappen van een kerk. Wie doet nu zoiets? Straffen die gast. 100 euro GAS boete. Dan mag hij nog blij zijn dat er geen gevangenis aan te pas komt. En liefst nog enkele middagen gemeenschapsdienst: opkuisen van kerktrappen of zoiets.

Natuurlijk is het bovenstaande cynisch bedoeld. Dit kan toch echt niet meer. Na de fietsers die hun rijbewijs voor de auto kwijt raakten omdat ze zo verantwoord waren niet met de auto te rijden nadat ze enkele glaasjes op hadden, nu de schooljongeren die "gepakt" worden omdat ze het tof vinden niet op café, maar op een trap hun boterhammekes op te eten.

De politie "verdedigt" zich. De Veemarkt is immers een plaats met veel "overlast". Vroeger noemden we dat een school. Maar ik begrijp het hoor, al die jongeren die in de weg lopen omdat ze opleiding volgen, het moet echt wel storend zijn voor al wie daar woont. Snel nog een camera plaatsen. Want "wie niets te verbergen heeft, kan daar toch niet tegen zijn". Zo kunnen we al die snoodaards nog sneller beboeten.

De waarheid ligt uiteraard ook een beetje in het midden. Natuurlijk moeten jongeren hun vuiligheid niet weggooien op straat. Maar ik denk eerlijk gezegd dat als de politie zich kan bezig houden met het pesten van jongeren die gewoon hun boterhammekes op aan het eten zijn, ze ofwel met te veel zijn, ofwel de verkeerde prioriteiten stellen. Dit zijn geen overlastjongeren. Dit zijn overlastagenten.

Goed dus dat de GAS-boetes geherevalueerd gaan worden. Das voor de nieuwe lichting (enfin, in het geval van CD&V dus ook de oude lichting :-)) gemeenteraadsleden. Maar hoe dan ook: zelf zit ik nog 2 maand in de gemeenteraad. En ik zal tot de laatste dag mijn plicht doen. Over dit onzinnig optreden wil ik dus op 6 november interpelleren op de gemeenteraad. Want dit kan echt niet meer. Mechelen mag geen verstikkende politiestaat worden. Wie jonge gezinnen wil aantrekken, moet "jong zijn" aanvaarden.

 

Vooruit kijken

Category: Blogs 2012
Created: Sunday, 21 October 2012

Scholen voor_webstekOK, we verschillen binnen CD&V Mechelen blijkbaar van mening over wat het geworden is: winnen tegen de peilingen of verliezen tegen de tegenstrevers. Het weze zo. Dat meningsverschil is niet het belangrijkste. Het belangrijkste is dat we kunnen leren uit de voorbije verkiezingen. En dus opnieuw sterker vooruit kunnen kijken. Daar gaat het over.

Vooruit kijken wordt in Mechelen bovendien een pak interessanter als we in de coalitie kunnen geraken. Dan kunnen we immers niet alleen "denken" hoe het moet, maar dan kunnen we het de komende zes jaar ook "doen". Dat we nu mee aan tafel zitten is dus een schitterende zaak. Volhouden zou ik zeggen. En degelijk onderhandelen. Over onze prioriteiten: veiligheid, een goed financieel beleid, mobiliteit, gezinsbeleid, onderwijs.... de dingen waar wij het verschil kunnen maken.

Zo heb ik deze week weer de schrijnende nood aan financiële middelen kunnen vaststellen voor het onderwijs in Mechelen. En heb ik de dag erna een begeesterende speech van Mieke Van Hecke mogen horen over de uitdagingen van het onderwijs in gans Vlaanderen. Zij stelde terecht dat elk maatschappelijk probleem tegenwoordig moet opgelost worden door "het onderwijs", waardoor de eindtermen niet langer een ondergrens zijn boven dewelke een pedagogisch project mag uitgebouwd worden, maar meer en meer een nauwelijks haalbare absolute grens die tot eenheidsworst moet leiden. Toch iets om over na te denken: steeds meer wordt verwacht van ons Vlaams onderwijs. Maar waar zijn de middelen?

Als je dan rondwandelt in pakweg het type 8 onderwijs te Mechelen, dan zie je dat de huidige middelen onvoldoende zijn om een goede infrastructuur voor leerkrachten en leerlingen (laat staan directies) te voorzien. Nochtans is zo'n onderwijs essentieel voor Mechelen.

Door de overdracht van het stedelijk onderwijs in de coalitie 2000-2006 is er bovendien een pak geld voor het onderwijs vrij gekomen. In het beleid voor de coalitie 2000-2006 hebben we destijds ook bekomen dat de helft daarvan in onderwijsprojecten over de netten heen zou ingezet worden. Die financiële middelen opnieuw voorzien: het is een strijdpunt voor CD&V om opnieuw op tafel te leggen bij de onderhandelingen. Althans, als je het mij vraagt. Want we doen niet mee "om er bij te zijn", maar om iets te doen wat belangrijk is. Dat is het typische van een beleidspartij.

Ik heb er alle vertrouwen in dat de CD&V onderhandelaars aan ons onderwijs zullen denken, en er terug een prioriteit van zullen maken. Ik heb er vertrouwen in, maar vooral: ik weet dat gans het Mechelse onderwijsveld op ons rekent. De vraag hoe groot we als partij gebleven zijn na de verkiezingen is dan ook minder belangrijk dan de antwoorden die we kunnen geven aan de noden van de Mechelaars. Daar moeten we nu aan werken. Meer dan ooit.

 

Ontbonden kartel is het grootst, maar CD&V verliest

Category: Blogs 2012
Created: Sunday, 14 October 2012
 

cdenv-logo1Eerst en vooral past vandaag een proficiat aan Bart Somers voor zijn schitterend resultaat. Ongezien in Mechelen. Dit kan niemand over het hoofd zien. Ook N-VA heeft een mooie score gehaald, proficiat aan de ploeg van Marc.

CD&V krijgt klappen. Jammer. En in feite onverdiend. Want wat zien we? Enerzijds is er de goede score van wie de huidige meerderheid in Mechelen verdedigde: Bart Somers en zijn lijst. Anderzijds is er ook de constructieve oppositie, CD&V/N-VA, die samen zelfs meer stemmen haalt dan de stadslijst van Somers. Zo slecht zal onze oppositie de voorbije vijf jaar dus wel niet geweest zijn. Zelfs SP.a praatte ons op het einde na.

Alleen: de laatste maanden heeft CD&V het leiderschap over deze oppositie afgegeven aan N-VA. Een bewuste, maar verkeerde keuze waardoor CD&V niet heeft kunnen scoren ondanks de goeie oppositie van de voorbije jaren. Enkel de zetelende gemeenteraadsleden werden dan ook door de kiezer beloond, terwijl zij in de campagne en lijstvorming toch niet allemaal echt verwend werden. Alle CD&V-gemeenteraadsleden die opnieuw deelnamen werden inderdaad herverkozen. Maar jammer genoeg: niemand anders van CD&V. De nieuwe strategie van de voorbije maanden is dus niet echt lonend geweest in Mechelen. Misschien moeten we daar de komende weken toch eens grondig over nadenken vooraleer opnieuw beslissingen te (laten) nemen. CD&V is immers een beleidspartij, we horen maw thuis in het beleid. Maar natuurlijk niet om "den hoop te vergroten", wel om iets te betekenen voor de Mechelaars. Daar moeten we samen juiste keuzes maken.

Daarom heb ik ook bij hoogdringendheid een partijbestuur gevraagd. CD&V staat immers voor cruciale keuzes. Die neem je niet in beperkte kring en niet op een drafje. Grondig denken is nu nodig. Met zijn allen. En zonder taboes.

Wouter Van Butsel staat op plaats 31

Category: Blogs 2012
Created: Saturday, 13 October 2012

Wouter reclamebureau_-_voor_webstekBeste bezoeker,

Morgen, 14 oktober bepalen we met zijn allen hoe Mechelen de komende 6 jaar zal evolueren. Dezer dagen wordt u daarom met slogans rond de oren geslagen, de ene al wat spitsvondiger dan de andere.
Maar uiteindelijk gaat het op 14 oktober over de mensen die het beleid morgen zullen maken, voorbij de slogans.

Daarom wil ik u graag vragen even na te denken of u Wouter Van Butsel geen kans wil geven daaraan mee te werken. Wouter is natuurlijk mijn zoon, daarom ook zijn knipoog door zich als VAN BUTSEL 2.0 voor te stellen.

Maar hij is bovenal een geëngageerde jonge man, die iets voor zijn stad wil betekenen en doen.  

Op zijn webstek www.woutervanbutsel.be kan je hem wat beter leren kennen. Misschien is dat het kleine duwtje dat je nog nodig hebt om deze toekomstgerichte stem uit te brengen. Alvast bedankt daarvoor. En natuurlijk kan u tegelijk voor de vele andere waardevolle CD&V-kandidaten stemmen !

 

Bart, vertrouwelijk.

Category: Blogs 2012
Created: Saturday, 06 October 2012

Wouter vb_voor_webstek"Bart, vertrouwelijk: wie was er gisterenavond op bezoek bij mij thuis. 
Bart, vertrouwelijk, weet jij soms welke cafés mijn kinderen bezoeken? En of ze dan alcohol drinken voor ze met de fiets naar huis gaan?
Bart, vertrouwelijk: vind jij écht dat je dat allemaal moet weten?"

Volgens de campagne van de stadslijst moet Mechelen "verder vooruit" met Bart. Alleen: Mechelen staat blijkbaar niet alleen financieel, maar ook democratisch en deontologisch aan de rand van de afgrond. In zo'n omstandigheden weten we allemaal wat "verder vooruit" betekent: samen de afgrond in.

Misschien dan toch maar CD&V stemmen? Onze Wouter is er alvast klaar voor. Samen met zijn vrienden Nils en Toon, en alle andere kandidaten van CD&V, klaar voor de échte verandering: de verandering naar betrouwbare politiek met bekwame, maar ook correcte, politici.

Je vindt hen bovenaan de derde kolom op de kieslijst. Zij rekenen op jou. Opdat jij 6 jaar op hen zou kunnen rekenen.

 

 

Geen "dom bruidje" zijn.

Category: Blogs 2012
Created: Saturday, 29 September 2012

Mooie bruid_2_voor_webstekEen kiezer mag maar voor één partij stemmen. Hij moet dus je monogame "partner" worden. Of om een boutade te gebruiken: je moet zorgen dat je het unieke "lief" bent van de kiezer, ipv permanent "lief" te zijn tov de concurrentie.

Daarom ook dat ik, althans zo lang ik nog een rol van enige betekenis kon spelen binnen de (Mechelse) CD&V, altijd gepleit heb voor duidelijkheid. Niet enkel in campagnetijd, maar jaren aan een stuk. Voor mij is vaagheid het masker van de leugen.

Werd die duidelijke houding altijd geapprecieerd? Door wie er echt toe doet wel, denk ik. Want ondanks (?) die duidelijke houding hebben we bv. tot op de laatste gemeenteraad als CD&V/N-VA fractie de rangen gesloten kunnen houden. Niet evident in verkiezingstijden en met partners die elkaar nationaal bashen. Het bewijst dat een duidelijke houding of mening niet tot ruzie of onenigheid moet leiden. Misschien wel integendeel: misschien is net die duidelijke houding de sleutel van het succes geweest: iedereen in onze fractie wist ten allen tijde van elkaar waar we voor stonden, zodat we vlot tot een consensus konden komen. Transparant. En met respect.

Ik denk dat we daar in Mechelen de komende twee weken als CD&V opnieuw wat meer werk moeten van durven maken: duidelijkheid schenken aan de kiezers. CD&V moet het risico durven nemen om sommige kiezers  "tegen" te hebben, en er zo voor zorgen genoeg kiezers "voor" te hebben. CD&V mag geen schrik hebben van haar eigen programma, maar er overal en vlakaf voor uit komen. Want de desastreuze peilingen geven me gelijk: we moeten niet "ieders vriendje" zijn. Het volstaat niet dat een kiezer "niks tegen ons heeft". We moeten als CD&V terug mensen hebben die ronduit "voor" ons zijn. Mensen die ons "lief" zijn, en voor ons op komen.  

Enkele voorbeelden van duidelijkheid. Aanvaarden we de as Bruul-Station? Betalen we een nieuw Plaisance plein? Verwijderen we de Lamottige brug? Gaan we naar een begroting met minder schulden, en wat willen we daar zeker prioritair niet aan opofferen?  Moet elke pervert die zichzelf kunstenaar noemt nog subsidies krijgen? Moet iedereen die graag op straat een BBQ houdt dit op kosten van de stad blijven doen? Waar zitten de financieel onhaalbare plannen, in andere programma's of gewoon maatschappelijk? Allemaal vragen waar een héél duidelijk antwoord zowel voor tegenstanders als voor medestanders kan zorgen. Wie durft die handschoen op te nemen? Of blijven we in het abstracte?

En nee, onze eigenheid mogen we nooit verliezen. Meer nog: we moeten er fier op zijn, en ze uitdragen. We moeten "het lief" van de kiezer zijn, niet de mooie bruid van de mogelijke toekomstige coalitiepartners. Een mooie bruid die zich vooraf al onderwerpt aan de grillen van haar toekomstige bruidegom, kan dan wel een mooie bruid zijn, ze is vooral een heel dom bruidje. En zal niet lang het respect van haar bruidegom behouden. Wij moeten respect afdwingen.

Moet CD&V daartoe, ook nationaal, herbronnen? Natuurlijk, iedereen die over de maatschappij nadenkt moet zich regelmatig herbronnen. Maar CD&V moet vooral terug fier én consequent zijn op haar eigen bron. En respect hebben voor haar eigen inhoudelijke beslissingen. Als we bv op een congres beslist hebben dat we voor confederalisme zijn, moeten we daarvoor vechten, en die strijd niet over laten aan diegenen die eigenlijk voor separatisme zijn. Of twijfel toelaten over het feit of we er wel écht voor zijn. Laat me dit dus nog eens duidelijk poneren: CD&V is voor confederalisme, en dat is trouwens één van de redenen waarom ik me nog goed voel bij CD&V. Iemand problemen mee? Ook goed. Democratie is het georganiseerd meningsverschil. Niet het platgewalst meningsverschil.

Kris Peeters bewijst trouwens elke dag hoe goed zo'n structuur zou werken, en wat het CD&V project zou betekenen in een confederale staat. Niet alleen inhoudelijk, maar ook qua stijl: no nonsens, hard werken, beloond worden voor je werk, en solidair zijn met wie minder geluk heeft (maar niet met profiteurs). En vooral: niet kwistig met geld gooien dat er niet is.

De verkiezingen komen er aan. Nog 2 weken in Mechelen, en dan nog een kleine 2 jaar in Vlaanderen. In die 2 periodes staat of valt de toekomst van CD&V als partij. Maar wat nog belangrijker is: op die manier staat of valt ook de inbreng van de in mijn ogen meest waardevolle politieke stroming in Vlaanderen. Het zijn cruciale tijden. Niet zozeer voor politici. Maar voor alle burgers van dit land. De toekomst wordt vandaag voorbereid. Hopelijk kiezen ze 2 keer voor de juiste bouwmeesters.

 

Langere werkweek om meer te genieten !

Category: Blogs 2012
Created: Saturday, 22 September 2012

40 uren_werken_voor_webstekHet optrekken van de werkweek van pakweg 38 naar 40 uur staat (voor Unizo) aan de agenda. Niet verstandig om het via de media te spelen misschien, de negatieve reacties zijn dan altijd nogal voorspelbaar, maar op zijn minst wel duidelijk: als het moeilijk gaat moet iedereen een tandje bij steken. Dat heb ik thuis ook altijd geleerd, daarom misschien dat ik niet onmiddellijk fulmineerde toen ik dit voorstel hoorde.

Sommige organsaties worden echter wél woedend bij het aanhoren van dat voorstel. Op zich begrijpelijk, diezelfde organisaties hebben immers jaren terecht strijd geleverd, eerst gewoon voor een menselijke werkduur, vervolgens voor een steeds kortere werkweek. Maar ook zij begrijpen zeker dat iedereen een tandje moet bijsteken als het moeilijk gaat. Misschien ware het dan ook beter mocht Unizo aanvaarden dat de maatregel slechts tijdelijk moet zijn, namelijk: enkel zo lang het echt nodig is een tandje bij te steken.

Maar naar de kern van de zaak nu: de wiskunde. Eventjes tellen. Een dag telt 24 uur. Een week dus 24 X 7 = 168 uur. Stel dat we 40 uur werken ==> resteert 128 uur. De minimale natuurlijk behoeftes voor een gezonde volwassene dan: slaap +/- 7,5 uur, eten +/- (ruim geschat) 2 uur en noodzakelijke hygiëne +/- 0.5 uur. Totaal: 10 uur X 7 = 70 uur per week. Resteert 58 uur. 58 uur voor ontspanning, familiaal leven, te doen wat de overheid ons oplegt, en huishoudelijke taken of klusjes. Terwijl we er 40 werken. Behalve op vakantiedagen, die reken ik nog niet eens mee. Op zich mag dit toch redelijk genoemd worden? Of niet?

Ik denk dan ook dat ipv blind tegen de 40 uur werkweek te fulmineren, we ons misschien beter allemaal eens beginnen te verzetten tegen het gebrek aan dienstverlening van de overheid in ruil voor het belastinggeld dat ze ontvangt. Als er geld te kort is voor een overheid, en de belastingen niet meer verhoogd kunnen worden, is het immers vooral de dienstverlening van die overheid die naar beneden gaat. Waardoor die overheid ons in de 58 uren die ons resten een pak zaken "zelf" laat doen.

Een voorbeeld uit het Mechelse? Lang geleden waren er huisvuilophalingen voor ál het vuil. Al een tijd moeten we dit eerst zelf sorteren in "zevenhonderd" verschillende zakken, het glas zelf naar de glasbol brengen, en het restvuil dan nog eens naar het containerpark vervoeren (CO² uitstoot...). Dat containerpark is in Mechelen bovendien de enige plaats waar de "roze vuilzak" (zak "type 701" dus) aankoopbaar en afleverbaar is. Tik: zoveel uren per week bezigheid die we kwijt zijn uit onze 58 uren vrije tijd. Terwijl pakweg een huisvuilophaling perfect tot jobs voor de ene, en meer vrije tijd voor de andere kan leiden.

Nog een voorbeeld, eentje dat Mechelen overstijgt? De sociale ekonomie. Hoofdzakelijk ten dienste van de overheid, niet van ons als burger. Terwijl klusjes (althans voor wie niet bereid is ze in het zwart te laten uitvoeren (en ik ben zo'n "gek")) nauwelijks betaalbaar zijn. En we ze dus zelf moeten doen in die 58 uren die ons resten. Of nog: het uitbreiden van het systeem van dienstencheques om eenvoudig werk betaalbaar te maken, en zo tegelijk werk te verschaffen aan mensen: niet meer aan de orde. Te duur.....en dus moeten we het werk maar zelf doen in die 58 uren die ons resten.

De overheid levert dus minder service. Maar het kan nog erger. Ze geeft ons nog extra (vaak nutteloos) werk ook. Zo draait de administratieve mallemolen op volle toeren, waardoor uren en uren aan papierwerk voor de overheid moet gepresteerd worden binnen de bedrijven, scholen, administratie etc. Werk dat helemaal niet productief is (denk maar aan de recente "genderbalans" in bedrijven). Maar dus wel moet gebeuren door mensen, voor diezelfde overheid. En waardoor bv vele kaderleden, leerkrachten, zelfstandigen of gemotiveerde werknemers onbetaald nu al hun 40 uren vlotjes overschrijden (voor hen klinkt gans de discussie dan ook nogal Kafkaiaans...).

En zo kan ik nog een tijdje door gaan. Kortom, als de overheid op allerlei niveaus de mensen geen extra werkbelasting zou opleggen met werk dat alleen voor die overheid bestemd is, en als de overheden op allerlei niveaus (maar zeker lokaal) de dienstverlening wat minder zouden terugschroeven, kunnen die twee uurtjes extra werken per week ruimschoots gecompenseerd worden. En bovendien zou iedereen zich dan kunnen bezig houden met datgene waar hij goed in is: een loodgieter met loodgieterij, een leerkracht met les geven en een boekhouder met boekhouden. Ipv hen allemaal naar het containerpark te sturen of hen zelf hun muren te laten schilderen of elektriciteit te doen aanleggen. 

Dus toch maar allemaal een tandje bij steken? Het zou allicht nuttig zijn het "probleem" te relativeren, door wiskundig vast te stellen waarover het "maar" gaat. En voor wie het écht een probleem is. Als we dan allemaal dat tandje bij steken, en als de overheid de paperassen wat wil laten verminderen, is er misschien terug wat geld voor meer dienstverlening van de overheid, en kunnen we zo allemaal wat meer vrije tijd verwerven in de 168 uren die een week lang is.

Tijdelijk 40 uur werken, zo meer welvaart creëren, en toch meer tijd over hebben om te genieten: is het daar niet waar het over moet gaan?

 

Mogen politici nog nadenken?

Category: Blogs 2012
Created: Monday, 17 September 2012

Moedige politici_voor_webstekDe meningen van politici worden steeds meer eenheidsworst. Waar zijn de visionaire denkers? Waar zijn de politici die nog vanzelfsprekendheden in vraag durven stellen? Waar zijn de politici die nog los van hun carrière aan het maatschappelijk belang durven denken? Die vanuit hun overtuiging zélf tot een conclusie komen ipv na te kwaken wat de "machtigen" zeggen? Waar is het georganiseerd meningsverschil?

Teleurstellend. Iedereen papegaait tegenwoordig een aantal "fetishen" na, in de hoop daarmee geen tegenstand op te wekken bij wie de macht al heeft. In de hoop zo "ne goeie" te zijn, en dus de eigen politieke carrière niet te beschadigen. Maar is politiek nu niet net het confronteren van tegengestelde meningen? Moet iedereen zich dan écht altijd alligneren met de mainstream? Of is dit nu net het probleem van onze huidige politieke generatie? De macht van de onzichtbaren achter de schermen, en de machteloosheid van de marionet-politici die enkel napraten wat ze mogen zeggen van hun "belangengroep"? De "grote chef" die nooit verkozen wordt, omdat hij het niet nodig heeft? En de verkozene, zonder mening, om zijn/haar carrière niet te schaden?

Een voorbeeld? Graag. Ik ga even moeten shockeren (denk ik) door een gevoelig thema in vraag te stellen. Het is maar een voorbeeld, maar wel een héél duidelijk: de fetish van de kinderopvang in de gemeenteraadsverkiezingen. Zoiets waar we blijkbaar absoluut allemaal hetzelfde moeten over denken: er is er te weinig. Dus... hoe ga je naar de verkiezingen? Eenvoudig. Je zoekt een (liefst jonge) vrouw op de lijst, en je laat haar zeggen hoe belangrijk kinderopvang wel is. Iedereen tevreden, niemand één stem gewonnen of verloren, het status quo bevestigd, en de ganse discussie betekenisloos voor de toekomst. En vooral: het resultaat heel duur voor de belastingbetaler, en tegelijk compleet contraproductief voor de maatschappij.

kinderopvang2 voor_webstekEn stel je dan eens voor dat iemand écht nadenkt. Dat iemand die fetish niet zomaar aanvaardt. Oei! Een ramp! Stel je eens voor dat iemand een redenering ontwikkelt die er toe leidt dat er betere prioriteiten dan kinderopvang zijn.... Hoe zou dat aflopen denk je? Ik vrees dat het wel enkele minuten vergt om die redenering te volgen. Maar ... die tijd is gegarandeerd niet beschikbaar. Nog vooraleer die enkele minuten voorbij zijn, wordt die persoon in kwestie gegarandeerd "gecatalogeerd" en vervolgens "geliquideerd" door het systeem. Sexist. Conservatief. Tegen "ons", want wij vinden dat dat wél moet kunnen.... niet politiek correct. Dus weg ermee. Discussie? Nutteloos. Nuance? Onbelangrijk. Inhoud? Niet aan de orde. Want wie napapegaait wat "de groep" zegt is de goeie. Al de rest? Liquideren. Past niet in het plaatje. Liefst geen mensen die nadenken. Want die volgen niet blindelings de machtigen. En wie weet verdienen die machtigen wel geld met die kinderopvang....

Wel, ik denk dat dit echt een probleem wordt. In Mechelen, en in ons politiek bestel in het algemeen. Gebrek aan maatschappelijke ambitie gecombineerd met een overdaad aan "gatlikkerij". En dus politici die hoogstens bijschaven ipv te hervormen. Politici die meeglijden ipv zaken in vraag te stellen, politici die geen fouten willen maken ipv risico's te nemen en politici die nalaten de zaken fundamenteel aan te pakken. Omdat hun carrière belangrijker is dan de maatschappelijke relevantie. Met andere woorden: politici die "carrière maken" ipv het juiste te doen. Met als gevolg: te veel grijze muizen aan de macht, ipv voldoende leiders aan de top.

Maar is het écht dat wat we in Mechelen willen? Of is het net daardoor dat de kiezer nadien zo vaak teleurgested, ongelukkig is met zijn eigen keuze? Ik denk het echt.

Opnieuw hetzelfde voorbeeld. En misschien ga ik opnieuw shockeren door aan te geven waarom ik inderdaad vind dat het uitbesteden van de opvoeding geen goede lange-termijn-optie is voor onze maatschappij. Maar wat is kinderopvang uiteindelijk? Een hulpmiddel voor mama? Een goeie zaak voor het kind? Een meerwaarde voor de opvoeding? Allemaal zaken die we onszelf graag wijs maken. Maar wat is de realiteit? Kinderopvang is gewoon een noodzakelijk kwaad van een plat kapitalistische maatschappij. "Ik moet werken om te overleven, dus de opvoeding mijn kind wordt uitbesteed". Geld krijgt prioriteit op waarden. Een noodzakelijk kwaad dus. Maar (vergis je niet) ik heb alle begrip voor de ouders die vandaag kinderopvang nodig hebben. Want een noodzakelijk kwaad is dus wel degelijk noodzakelijk. Vandaag.

Hoezo hoor ik je zeggen? Ik wil toch het beste voor mijn kinderen, en dan kunnen ze toch niet op de stoep zitten wachten tot ik thuis ben? En bovendien moet ik toch genoeg geld verdienen voor hun opvoeding. Natuurlijk. Dat klopt. Vandaag. Dat is wat ik bedoel met "noodzakelijk". In de huidige "rat-race" is het inderdaad noodzakelijk dat er kinderopvang is, en wel in voldoende mate.

Werk voor_elke_dat_webstek_blog_2011_06_25Maar échte politici bereiden een betere toekomst voor. Echte politici zien dit als een tijdelijke overgangsmaatregel, om een huidige wantoestand op te vangen. Niet als een maatregel die goed is op zich, en ten eeuwigen dage moet blijven bestaan. Echte politici denken dus aan alternatieve, betere oplossingen. Want in weze is en blijft kinderopvang enkel een noodzakelijk kwaad. Het betekent dat je je kinderen minder ziet dan je zelf wil, omdat je niet de kans/tijd hebt om ze zelf op te voeden. Het betekent dat de overheid het geld niet geeft aan dienstverlening die er voor zorgt dat je meer bij je kinderen kan zijn, maar dat de overheid het geld geeft aan opvang terwijl je niet bij je kinderen kan zijn. Persoonlijk zou ik bv liever hebben dat de stad geld geeft aan een gratis huisvuilophaling en dat ik daardoor niet naar het containerpark moet (en daardoor meer quality time met de kinderen kan doorbrengen), dan dat de stad het geld geeft aan kinderopvang om me toe te laten op mijn eentje naar het containerpark te trekken in mijn vrije tijd.

Ik weet het, het is genuanceerder dan dat. Ik heb het bewust een beetje shockerend, een beetje zwart-wit gesteld. Maar wat mij stoort in dergelijke discussie is de afwezigheid van het nadenken. Het napraten van wat iedereen "moet" zeggen. Het "hetzelfde" zijn van alle partijprogramma's. Het afstraffen van wie wél nadenkt. En het gebrek aan moed van politici en politicae om trenddoorbrekend te zijn ipv taboebevestigend.

Toegegeven, allicht win je geen verkiezingen met visionaire ideeën, en vandaag al zeker niet met de idee dat kinderopvang het slechtst mogelijke is dat je als overheid kan financieren. Allicht win je vandaag geen verkiezingen met de gedachte dat je mensen moet financieren om meer zélf met hun gezin, met hun kinderen, met hun partner te kunnen samen zijn. Nochtans: ik ben overtuigd dat net daardoor vele andere "problemen" aangepakt kunnen worden. Dat net daardoor minder echtscheidingen, minder zelfmoordpogingen, minder autisme, minder ADHD, minder stress zal ontstaan.

Wie nadenkt over taboes, komt te vroeg. En te vroeg gelijk hebben, is erger dan ongelijk hebben in de politiek. Maar als niemand de waarheid te vroeg zegt, wordt het ook nooit "op tijd" een waarheid. Bij deze, en bij gebrek aan politieke moed van alle partijen, heb ik het dan maar eens gezegd. Laat de stortvloed van woede dus maar komen. Hij is welkom. Want te vroeg gelijk hebben heeft ook zijn charmes: je weet nadien ten minste dat je het altijd al gezegd hebt.

 

Sexisme, belgicisme, nationalisme: en toch een verhaal over een genuanceerde mening.

Category: Blogs 2012
Created: Saturday, 08 September 2012

bikini voor_webstekAli Salmi heeft duidelijk een fout gemaakt. En voor alle duidelijkheid: ik ben het hoegenaamd niet met hem eens. Op geen enkele manier mag de schuld voor grensoverschrijdend, beledigend gedrag tegen vrouwen verschoven worden naar het slachtoffer. Wie dat doet, zet de deur open om alles goed te praten, tot en met verkrachtingen: "ze had uitgedaagd, dus het kon". Nee dus. Het kan niet. Nooit. In geen enkele omstandigheid. Het onder bedwang houden van dierlijke driften, dat is nu net wat we menselijke beschaving noemen.

Een minijurkje is leuk, een luchtig kleedje ook, en niets vestimentairs mag aanleiding zijn om beledigend, vernederend of zelfs agressief te reageren. Maar anderzijds loop ik als man ook niet met "mijn ballen bloot". Het argument dat elke vrouw er overal moet kunnen bijlopen zoals ze zelf wil, hoe naakter hoe beter, klopt natuurlijk ook niet. Als in Oostende zelfs mannelijke bovenlijven een probleem mogen genoemd worden, moet je er ook als vrouw niet overal helemaal in je blootje bij lopen. Locatie, omstandigheden, het bepaalt allemaal mee de kledij die je best draagt. Niet alleen de eigen absolute vrijheid.En dit geldt voor mannen én vrouwen.

Als het dat is wat Ali bedoelde, had hij het dus wel beter wat anders geformuleerd. Maar ik vrees effectief dat er bij Ali, en niet alleen bij hem, toch nog een kronkel fout zit wat betreft de gelijkheid tussen man en vrouw. En dat is jammer. Want het straalt af op mensen die nu allemaal ineens "in dezelfde groep" als Ali worden gecatalogeerd, en die nu allemaal plots verdacht worden van sexistisch gedrag. Foute boodschap, foute conclusie. Dom van Ali.

Iets heel anders nu. Of toch niet? Dat blijkt verder.

Het blijft me verbazen dat mensen die het Vlaams nationalisme kraken, en zelfs verafschuwen als des duivels, plots de hevigste pleitbezorgers zijn om fanatiek acher de Rode Duivels te gaan staan. Het verbaast me ook dat net die mensen pleiten om de Duivels zeker het vaderlandse lied te doen zingen. De hand patetisch op de borst. Dat het net die mensen zijn die andere landen uitjouwen op het moment dat hun vaderlands lied gezongen wordt. Das dus Belgisch nationalisme op zijn platst, en dan is dat blijkbaar geen "tribale" houding. Ik blijf dat onderscheid in beoordeling tussen Vlaams en Belgisch nationalisme bizar vinden.

Persoonlijk ben ik wel een grote voorstander van een soort "groepsgevoel", van die "broederlijkheid". Mensen hebben er nood aan om bij een gezin, een club, een volk, of welke groep dan ook, te horen, en hebben symbolen nodig om dat met elkaar te kunnen delen. Een vlag, een religie, een lied: geen probleem , zolang er "voor de eigen groep" wordt gewerkt. Erg wordt het pas als dat groepsgevoel een houding wordt "tegen al de anderen" ipv "voor elkaar". Daar ligt voor mij de grens.

En zo wordt de link tussen nationalisme en de uitspraken van Ali toch nog razend actueel. Laat ons nu toch niet plots weer het "wij-zij"denken, dat Ali allicht bewust en om electorale redenen heeft opgezet, stimuleren. Niet elke islamitische jongere is onbeschaafd, niet elke allochtoon heeft een gebrek aan controle op zijn driften. Foei dus aan diegenen die van de stommiteiten van Ali misbruik maken om opnieuw het conflictmodel in Mechelen te introduceren. Foei aan al wie plots weer een reden ziet om "tegen de anderen" in Mechelen te zijn, ipv "voor de Mechelse samenleving" zoals wij die willen.

Maar ook dat is allicht té genuanceerd om veel medestanders te krijgen. Ik zal er me dus maar bij neerleggen zeker: genuanceerde meningen zijn niet van deze tijd. Maar toch blijf ik ze koesteren.