Begroting hypothekeert toekomst Mechelen.

Category: Blogs 2010
Created: Friday, 17 December 2010

De voorliggende begroting bevat een aantal elementen die de continuïteit waarborgen van initiatieven die de laatste tien jaar werden genomen. Daar kunnen we uiteraard alleen maar blij mee zijn. Onze keuze voor meer politie op straat wordt bijvoorbeeld voorlopig nog gehandhaafd, al blijkt de voorbije periode dat er omtrent veiligheid meer nodig is dan dat. Maar er gaat absoluut te weinig aandacht naar enkele grote bedreigingen die op onze stad af komen. Men consumeert de kassen leeg ipv vooruit te zien naar de uitdagingen die op ons af komen. En bovendien worden een aantal keuzes gemaakt die zeker de onze niet zijn.

Externe bedreigingen genegeerd.

  • Een verwachte meerkost op de personeelskost, veroorzaakt door de vergrijzing, van +/- 800 000€ wordt niet voorzien.
  • De verwachte rentestijging wordt niet ingecalculeerd, meer nog, de laatste gewone reserves worden verder gekannibaliseerd (het buitengewoon reservefonds bedraagt al 0 €).
  • In 2012 is de reservepot van het OCMW op, vanaf 2013 moet 3 Mio € per jaar door de stad extra betoelaagd worden bij ongewijzigd beleid.

De toekomst wordt gehypothekeerd, enkel wat absoluut en wettelijk verplicht is wordt voorzien. Dit is geen beleid van een vooruitziende coalitie. We weten ook dat deze begroting bij heel wat mensen met kennis ter zake de wenkbrauwen doet fronsen. Onder het mom van 'investeren" soupeert men de reserves op. Onder het mom van "feestend Mechelen" neemt men leuke, soms populistische maatregelen, ipv de soms saaie maar noodzakelijke maatregelen die de mensen zekerheid bieden op langere termijn.

Mechelen verarmt de komende jaren, en zal daardoor bij ongewijzigd beleid in de toekomst (en zeker vanaf 2014) het geld bij zijn burgers moeten halen. Belastingverhoging dus. Dat is niet onze keuze. Daarom moet het beleid anders, meer vooruitziend, meer zekerheid biedend.

Intern een structureel tekort, jaren na elkaar, van 1,2MIO €.

  • In 2011, 2012, 2013 én 2014 is het saldo van het lopende dienstjaar STRUCTUREEL maar liefst 1,2 Mio€ te laag. We teren dus op onze reserves , zelfs zonder rekening te houden met bovenstaande externe bedreigingen.
    Mechelen verarmt dus structureel, ook zonder de bovenstaande externe bedreigingen.
  • Bovendien neemt men binnen deze gulzige begroting de middelen dan nog af van wie het het meest nodig heeft.
    We geven bij wijze van voorbeeld:
    Kringloopatelier -60 000 euro, 't Atelier - 25 000 euro, Vzw De nieuwe weg - 15 200 euro, WIV - 7 500 euro, CBE -20 000 euro, St Vincentius (Mechelen zuid) -4 500 euro, Agentschap sociale economie -16 000 euro, Opleiding Las atelier - 30 000 eur, Manus - 12 500 euro
  • Ten slotte zijn er een aantal uitgaven die wij zeker niet zouden doen.
    Opnieuw bij wijze van voorbeeld: de bruuske stijging van de toelagen aan de nachtwinkels (73,000 €), terwijl de ontvangsten die er tegenover staan (en dus zouden terugbetaald moeten worden) helemaal niet zo hoog liggen. Een politieke keuze? Of de zoveelste onaandachtzaamheid van de schepen van financiën? In beide gevallen is het even erg.
    Of nog: 70,000 €onder het vage label "vernieuwende cultuurprojecten", waarmee men hopelijk geen herhaling bedoelt van projecten in de stijl van "all that is solid melts into air" tijdens Stadsvisioenen.

Enfin, dit maar om aan te tonen dat het absoluut niet noodzakelijk is om de sociale organisaties dermate zwaar te treffen.

Aankondigingsbeleid ontmaskerd.

  • Nergens een spoor van oplossing of krediet voor den ouwen dok. Vorig jaar lagen volgens sommigen de plannen nochtans al klaar.
  • Er komt geen "jeugdgevangenis". Daarop moet Somers inleveren. Er zijn wel kredieten voor een alternatief. Deze kredieten worden gewoon overgedragen van 2010 naar 2011. Technisch kan men echter met deze begrotingstechniek dat alternatief niet realiseren. Een foutje van de schepen van financiën? Of een bewuste keuze om het allemaal opnieuw uit te stellen?
    • Opnieuw worden grote investeringen in openbare werken aangekondigd.
      Opnieuw zal, net zoals de voorbije jaren, slechts de helft daarvan uitgevoerd worden. Waarna men ze overdraagt naar het volgende jaar, om opnieuw de perceptie van grote investeringen te verwekken. De waarheid is echter dat de kassen leeg zijn. De reserves zijn op. We teren op de toekomst van de Mechelaars.
  • ....
 

Vlaanderen: een nieuwe voorzitter

Category: Blogs 2010
Created: Saturday, 27 November 2010

En het wordt Wouter Beke. Zoals ik eerder zei aan mensen die me vroegen of ik geen kandidaat was: er zijn 3 redenen waarom ik niet aan deze voorzittersverkiezingen deelneem Die drie redenen zijn Wouter Beke, Wouter Beke en Wouter Beke: Vlaams profiel, dossierkennis , kent en respecteert de basis. Goeie zaak voor onze partij, we gaan ze samen terug de grootste van het land maken. En Rik Torfs kan en zal daar een belangrijke rol in spelen als vernieuwer. Ook dat is goed nieuws. Het zou voor Rik te vroeg geweest zijn om een gooi naar het voorzitterschap te doen, maar een rol als vernieuwer en aantrekker van nieuw bloed is op zijn lijf geschreven. Iedereen op zijn beste positie inzetten, dan kan een ploeg echt winnen. In de provincie Antwerpen kan het al niet meer stuk, met kopstukken als Inge Vervotte, Kris Peeters, Servais Verherstraeten en nu ook Rik Torfs. OK, liever geen verkiezingen, maar schrik moeten we er dus niet meer van hebben. Laat dat echter geen reden zijn om de onderhandelingen in de soep te laten draaien. Vlaanderen heeft een grote staatshervorming nodig. Dit is een unieke kans daarvoor. We moeten die grijpen.

Mechelen: alweer chaos in de gemeenteraad

Dinsdag was het gemeenteraad. En wat bleek? Voor Bart Somers en zijn coalitie zijn mensen met beperkingen minder belangrijk dan een marketing campagne van de stad. Onleesbare kleurencombinaties voor slecht zienden moeten kunnen als dat door de dictatuur van de kleuren van het logo zo gewenst is. En zo geschiedde. De schaapjes uit de meerderheid volgden en stemden gedwee: ja.

Dan was er Kristl Strubbe. Kon doodleuk niet antwoorden op een eenvoudige vraag omtrent de hoge kostprijs van een aan te kopen IT-systeem. Een punt dat nochtans duidelijk aan de agenda stond. En er waren voor de schepen van financiën en infoprmatica (zij dus) zeer weinig agendapunten, dus een voorbereiding van haar dossier moest zeker mogelijk geweest zijn. Maar nee, totaal ongeïnformeerd en ongeïnteresseerd was ze. Uiteindelijk brak de voorzitter van de gemeenteraad de discussie af. De meerderheid keurde alles goed. Zonder te weten waarom het duurder was dan kon en mocht verwacht worden. De schaapjes uit de meerderheid volgende en stemden: ja. Onwetend. En de Mechelaar betaalt de rekening.

Zo gaat het er dus aan toe in onze gemeenteraad. Of ook niet. Want de gemeenteraad moest een tijdlang stilgelegd worden omdat de meerderheid weer niet in aantal was. Chaos alom. Een gemeenteraadslid dat teruggeroepen moet worden uit verder gelegen Mechelse locaties. Om uiteindelijk de gemeenteraad met een pak vertraging terug te beginnen.

Dat deze paarse meerderheid soms standpunten inneemt waar we het niet mee eens zijn en andere inhoudelijke keuzes maakt, is normaal. Het georganiseerd van mening verschillen zeg maar. Maar de stijl van besturen begint toch stilaan de spuigaten uit te lopen. Adviezen negeren, chaotisch vergaderen, mensen belachelijk maken, dossiers niet voorbereiden, niet eens in aantal zijn voor de gemeenteraad: het komt te vaak voor. Niet bij alle leden van de meerderheid. Maar bij te veel. Het is alsof in Mechelen alles zomaar kan. Het goede, jazeker, maar ook het slechte. En dat moet er uit.

 

Olympische gedachte

Category: Blogs 2010
Created: Saturday, 31 July 2010

Ooit mensen uit Hong Kong zien juichen en dansen samen met Zuid-Afrikanen, Australiërs, Duitsers, Amerikanen, Denen, Belgen of Hongaren? De voorbije dagen was het allemaal te zien op het WK rope skipping in het Engelse Loughsborough. Ik was er bij, en keek er geamuseerd en tegelijk aangenaam verbaasd naar. De springers waren de vedetten, maar ook de supporters stalen de show. Bij prestaties van de eigen teamgenoten was het enthousiasme meeslepend en uitbundig. Maar bij glansprestaties van "tegenstanders" was het enthousiasme even groot. Blij zijn omdat iemand goed presteert, zonder bezorgd te kijken omdat het wel eens beter dan de prestatie van het eigen team zou kunnen zijn: in rope skipping kan het blijkbaar nog bij supporters. En ja, iedereen wint graag en gaat er voluit voor. Ontgoochelingen en vreugdeuitbarstingen bij de sporters en supporters zijn even groot als in gelijk welke andere topsport. Maar uiteindelijk is zo'n WK één groot feest. Afgerond met de zang van en voor de overwinnaar. De Brabançonne heeft zelden zo vaak op een WK geklonken als de voorbije week. En er werd meegezongen dat het een lieve lust was.

Met een kleine politieke noot doorheen mijn enthousiasme. Een gemiste kans toch voor het Vlaamse sportbeleid. Blijkbaar is het water tussen BLOSO en Brsf (Belgian Rope Skipping Federation) te diep om een degelijk beleid samen te kunnen uitstippelen. Jammer. Want met niets dan Vlaamse clubs uit België op dit WK, had Vlaanderen zich net als, en samen met, België mee op een WK-kaart van sympathieke topsport kunnen zetten, vanuit een confederale logica die beiden promoot. Een tip voor minister Muyters dus: zorg dat BLOSO en Brsf dringend opnieuw met elkaar praten en naar elkaar luisteren, zodat er een betere ondersteuning voor deze sport kan komen vanuit Vlaanderen. Want op heel het WK youth tournament was geen enkel land, ook de USA niet, zo sterk vertegenwoordigd als de Vlaamse clubs uit België.

Pech en plezier.

Ook pech en plezier gingen hand in hand. Hoezeer ze ook getraind hadden vooraf, en hoe goed de Belgische teams het ook deden, het team van mijn dochter heeft te veel pech gehad om een medaille te halen. Allergie-aanvallen, gewetste ellebogen, slaapgebrek, geen training op de gepaste ondergrond meer mogelijk, enfin, de ganse rimram van tegenvallers heeft er mee voor gezorgd dat haar team geen medaille behaalde. En misschien waren andere teams ook gewoon beter. Maar het heeft allemaal niet voor minder plezier gezorgd. En ook dat is de olympische gedachte. Hoe fantastisch is het niet daar al te kunnen aanwezig zijn. Deelnemen of winnen, je kent de slogan wel. En deelnemen was zeker in dit Youth Tournament veruit het belangrijkste.

Dus ook aan al die skippers uit de hele wereld die geen medaille mee brachten naar huis: proficiat, dit was jullie tornooi, en jullie hebben er samen met de fantastische supporters uit alle landen een schitterende happening van gemaakt. Om fier op te zijn. Een les voor al die zogeheten professionals die het licht in andermans ogen niet gunnen. En een voorbeeld van grensoverschrijdende samenhorigheid en tolerantie. De toekomst van de wereld ziet er goed uit als het van deze jonge mensen af hangt. Het stemt me hoopvol. Proficiat.

 

OCMW in zelfde bedje ziek als stad.

Category: Blogs 2010
Created: Saturday, 24 July 2010

Eind juni kondigde de paarse coalitie aan dat er een principeovereenkomst was met VZW Natuurpunt: VZW Natuurpunt zou in staan voor het onderhoud van bossen die eigendom zijn van het OCMW. Deze Principeovereenkomst dreigt echter de wettelijke toets niet te doorstaan. Alle fracties, ook de onze, lijken het weliswaar eens met het principe van een uitbesteding. Maar dan wel met respect voor de wettelijke bepalingen daaromtrent. CD&V/N-VA heeft het dan ook moeilijk met de concrete invulling die aan dat principe van de uitbesteding gegeven wordt: voortijdig halve beslissingen bekend maken, en geen rekening houden met wettelijke voorschriften. We zullen dit ten gepasten tijde in het OCMW aankaarten. Want ook al erkennen wij expliciet de competentie van Natuurpunt, bij een aanbesteding moet een marktbevraging gebeuren, en dat is tot op heden nog niet gebeurd.

Partij van de dialoog.

Op een enkele bezorgde reactie na heb ik heel veel fijne reacties gekregen op mijn opiniestuk over het personalisme. Dat doet altijd plezier. En ik denk dat het ook een goeie zaak was dit te doen. Open vizier, met respect voor ieders mening. Niet op de man/vrouw, maar wel over de inhoud. We zijn en blijven immers een partij van dialoog. Ook, en niet in het minst, dialoog met elkaar. Het doet me terug denken aan de plezante én voor CD&V zeer positieve voorzittersverkiezingen van 2004, waar De Crem, Vandeurzen en ikzelf over accenten binnen de CD&V en invulling van het voorzitterschap debatteerden, maar nooit op de man speelden.

Partij van de dialoog / bis.

En laat dit duidelijk zijn: Rik Torfs bewijst uit hetzelfde dialooghout gesneden te zijn. Dat is inmiddels nogmaals bewezen. Laat sommigen dus maar denken dat discussiëren hetzelfde is al ruzie maken. Quod non (een beetje Latijn moet er dezer dagen altijd zijn hé). Discussiëren is elkaar verrijken. Zo hebben Rik en ik (dat rijmt nog ook, zou dat achter de verhoogde aandacht voor het individualisme schuil gaan ) sinds onze persartikels al een telefonische babbel achter de rug, in augustus praten we uitvoeriger met elkaar. Zo hoort het ook. Het beschaafde, georganiseerde meningsverschil, dat niet weggestopt wordt, maar in discussie (hopelijk) tot een nieuwe consensus leidt.

 

Debat

Category: Blogs 2010
Created: Saturday, 17 July 2010

Politiek is het georganiseerd van mening verschillen. Niks beters dus dan debat en inhoudelijke verdieping. Rik Torfs wil het debat openen in CD&V? Fijn zo. Er zijn onderwerpen genoeg om af te toetsen aan onze basisfilosofie, het personalisme. Dergelijke zinvolle discussies en bezinning, zullen we trouwens altijd, en zeker in tijden na verkiezingsnederlagen, moeten houden. De partij heeft daar intern behoorlijk wat mogelijkheden voor. Laat ons dit dus vooral doen.

Het verkeerde debat.

Rik Torfs, die bij zijn intrede nog beweerde voor CD&V gekozen te hebben omdat ze de "minst ideologische partij" was, wil nu echter de ideologie zelf in vraag stellen. Of zelfs afschaffen? Dat is iets gans anders dan het debat waarover hierboven sprake. Rik stelt onze basisfilosofie, onze toetssteen zélf, in vraag. "Laat ons wat meer op het individu focussen, en wat minder op de gemeenschap". Wanneer hij dat stelt, lijkt Rik een beetje op de popster die vanop het podium roept: "jullie zijn een fantastisch publiek, geef jezelf ook maar een applaus". En ondertussen natuurlijk met volle teugen geniet van het applaus dat vanuit de massa onwillekeurig zijn kant op komt. Of in het geval van Rik: vanuit de media.

Rik vergist zich echter. Het debat moet niet gaan over het afzweren van onze ideologie waar zovele mandatarissen en vrijwilligers zich voor ingezet hebben. Liberalen schaffen het liberalisme niet af. Socialisten schaffen het socialisme niet af. Christen-democraten schaffen het personalisme niet af.

Ons programma belichamen ipv afschaffen.

Rik vergist zich dus van debat, maar heeft wél een punt, waar hij voor een verfrissende aanpak pleit. Mijn antwoord is echter net het tegenovergestelde van het zijne: we moeten het personalisme terug voluit belichamen in al wat we beslissen en doen, we moeten het personalisme sterker en duidelijker verdedigen en we moeten dit in het beleid waar maken. Enkele voorbeelden.

Wie het personalisme verdedigt, verdedigt de jeugdbeweging. Jongeren en kinderen leren daar samen te leven met anderen, en verantwoordelijkheid te nemen. En zo ontwikkelen deze jonge mensen zich tot de unieke en verantwoordelijke mensen die ze op elk moment van hun leven zijn.

  • CD&V steunt dus jeugdverenigingen vanuit het beleid, omdat we ze vanuit onze basisfilosofie, het personalisme, een menselijke verrijking vinden. Zo ook met mensen die samen plezier maken in sportverenigingen, het nieuwe verenigingsleven, of de beruchte BBQ feestjes voor de buurten. Allemaal manieren om mensen "samen uniek" te laten worden.
    • Wie het personalisme verdedigt, verdedigt concrete maatregelen tegen vereenzaming, omdat hij weet dat mensen maar écht zichzelf kunnen zijn in relatie met anderen.
      CD&V steunt daarom vanuit het beleid een pak maatregelen die deze vereenzaming tegen moeten gaan, in het bijzonder bij mensen in armoede of bij de ouderen in onze samenleving.
  • Wie het personalisme verdedigt, verdedigt de gezinnen (en ja, álle gezinnen), omdat hij weet dat daar de eerste stappen van vrijheid in verantwoordelijkheid worden gezet. Nog zo'n essentie van onze ideologie, die zo oneindig veel verschilt van het liberalisme en het socialisme.
    CD&V is daarom altijd dé gezinspartij in Vlaanderen geweest, en heeft met name rond studiebeurzen, kindergeld en vele andere maatregelen steeds de maatregelen genomen en verdedigd die gezinnen ondersteunen.

Kiesvereniging van BV's? Nee bedankt.

Kortom, een ideologische basis is essentieel voor elke partij. Het alternatief is een partij als een conglomeraat van mensen die vinden dat ze het allemaal beter weten, en zonder fundamentele toetsing een standpunt innemen. CD&V als een soort kiesvereniging van toevallig samenklittende geleerden of BV's, of zelfs als een soort veredelde lijst Dedecker? That's not my music, en ik ben zeker dat het niet de muziek is waar onze vele mandatarissen en vrijwilligers die zich al jaren inzetten voor de christen-democratie op zitten te wachten.

Als het openen van het debat door Rik Torfs dus één resultaat moet hebben, dan wel dit: laat ons allemaal heel luid "neen, bedankt" zeggen tegen een evolutie in de richting van het afzweren van onze ideologie. De verandering waar we nood aan hebben, is niet een grote omwenteling in onze ideologie, maar wel de terugkeer naar onze eigen autenticiteit als christen-democratische partij.

Laat ons dus resoluut de koers in slaan van een CD&V die haar standpunten aftoetst aan haar basisfilosofie, en die van de realisatie van haar standpunten in het beleid een speerpunt maakt. Ook waar het onze institutionele standpunten betreft. Het confederalisme dus, ons programma waar N-VA de verkiezingen mee won. Als een welbespraakt senator als Rik Torfs die standpunten dan ook nog duidelijk wil helpen verwoorden naar de bevolking toe, is onze toekomst verzekerd.

Karel Van Butsel.

 

Ophalen groot huisvuil: veel positieve reacties.

Category: Blogs 2010
Created: Tuesday, 13 July 2010
 

Op 7 juli verspreidde ik een persbericht over de ophaling van het groot huisvuil. Zelden zoveel (en exclusief positieve, behalve misschien van één lid van het schepencollege te Mechelen) reacties op een persbericht gehad. Daarom geef ik het nog eens integraal weer op mijn webstek, zodat iedereen (ook de meerderheid...kunnen ze misschien zelf nog eens met het idee naar buiten komen zoals bij het sms parkeren J )het volledig kan lezen.

Karel Van Butsel:

"Ophaling groot huisvuil terug invoeren"

Verfrissend voorstel voor betere dienstverlening aan burgers.

CD&V Mechelen pleit bij monde van Karel Van Butsel voor het herinvoeren van een jaarlijkse ophaling van het groot huisvuil. "Wij willen dat een proper huis en een propere stad voor iedereen haalbaar zijn, ook voor mensen die om welke reden dan ook niet zo gemakkelijk tot op een containerpark geraken. Zeker voor oudere mensen of mensen die minder mobiel zijn, is zo'n ophaling noodzakelijk" stelt oppositieleider Karel Van Butsel. "En vroeg of laat komt het iedereen ten goede.".

CD&V Mechelen werkt mee aan een proper Mechelen. Eerder al werden positieve voorstellen gedaan door oppositieleider Karel Van Butsel, bijvoorbeeld om alle glasbollen ondergronds te brengen. Een voorstel dat werd afgekeurd, maar nadien met mondjesmaat ahw bol per bol werd overgenomen door de meerderheid. Van Butsel was ook niet te spreken over de manier waarop Mechelen 'stuntte' met een stinkende berg vuil op de grote markt. "Ik denk inderdaad dat men het geld van de Mechelse belastingbetaler beter steekt in goede dienstverlening aan de burger, dan in shockerende initiatieven die Mechelen in een slecht daglicht stellen, en waar alle Mechelaars, en in het bijzonder de horeca, het slachtoffer van zijn. Ons voorstel voor een groot huisvuil ophaling is zo'n verfrissend initiatief voor een positieve dienstverlening" gaat Van Butsel verder.

Uiteraard stelt zich dan de vraag naar het sorteergedrag van de mensen. Zal dit niet afnemen? Van Butsel: "Een klein beetje vertrouwen in de burgerzin van de Mechelaars aub! Je mag dat gevaar trouwens ook niet overdrijven. De Vlaming is ondertussen gewoon te sorteren, en het is niet omdat je bijvoorbeeld om het jaar één en ander kan buiten zetten, dat je plots al je PMD afval thuis zal beginnen stockeren en niet meer sorteren. De voordelen wegen dus zeker op tegen dat mogelijk nadeel. Meubilair, grote stukken, enfin alles wat je anders in een dure container zou moeten gooien of met veel moeite naar het containerpark zou moeten transporteren, wordt minstens één keer per jaar opgehaald. Dit is een echte dienstverlening voor alle Mechelaars. En bovendien zal tegelijk het sluikstorten daardoor verminderen, wat opnieuw iedereen ten goede komt" stelt de oppositieleider.

Hij ziet bovendien mogelijkheden voor de werkgelegenheid via sociale economie. "Inderdaad, ook dat valt niet uit te sluiten. Het nastreven van een propere stad is zeker een doelstelling die met initiatieven voor sociale economie bevorderd kan worden. De ophaling van het groot huisvuil kan daar toe bijdragen. Op die manier wint iedereen. Een aantal mensen verkrijgt een zinvolle job, een aantal mensen wordt geholpen om het eigen vuil op te laten ruimen, en de ganse stad wordt properder, ook buiten het stadscentrum. Een win-win-win situatie dus. Ik denk dan ook niet dat we lang moeten twijfelen om dit initiatief in te voeren".

CD&V zit echter in de oppositie, en de ervaring leert dat deze meerderheid zelden punten van de oppositie onderschrijft. "Bah, ik blijf optimist. De meerderheid stemt onze voorstellen wel bijna altijd weg, maar soms komt ze er na een jaar dan zelf mee terug op de proppen. Denk maar aan de ondergrondse glasbollen... En als de meerderheid het echt niet wil, wel, 2012 is niet zo héél ver meer af hé. Als we dan van de kiezer terug mogen toetreden tot het stadsbestuur, zullen we dit punt zeker opnieuw hoog aan de agenda plaatsen. Want dienstverlening aan de burger én een propere stad zijn zeker twee van onze prioriteiten" besluit de oppositieleider.

Met vriendelijke groeten van

Karel Van Butsel
Fractieleider C D & V / N-VA Mechelen

Heet

Category: Blogs 2010
Created: Saturday, 03 July 2010

Das het minste dat je van de start van de vakantiemaanden kan zeggen. Letterlijk dan. Want van de politieke hype die ontstaan was na de federale verkiezingen met De Wever, zien we niet veel meer. Discretie is goed, maar geheimzinnigheid niet. Jammer ook van Muyters en Bourgeois. Winnende partijen lijken snel in dezelfde bedjes ziek.

Trouwens, ook in Mechelen is er geen grote politieke activiteit. Mechelen kabbelt en festivalt verder doorheen de vakantie. Crisis? Nooit van gehoord. Maatregelen? Niet nodig.

En dan schrikt men.

Dan schrikt men als kiezers afhaken. Sommige politici schijnen te denken dat met de koelte ook de crisis verdwenen is. Niets is echter minder waar. En toch wees de Mechelse begrotingswijziging, alweer, niet op een gevoel dat het nodig is iets te doen in Mechelen. Toch bleek weer dat voornamelijk "brood en spelen" de prioriteit van deze coalitie is. Met een goed gevonden verwoording er bovenop, een beetje gespeelde inspraak waarbij op het einde alleen maar mag beslist worden wat al beslist was, en een stunt om de zaak af te ronden. Jammer, want er liggen bergen werk te wachten.

Politie.

Ondertussen moet de politie waakzaam blijven. Alweer een overval, nu op een krantenwinkel in Battel. Maar kordaat optreden van de uitbaatster én de politie liet toe de daders te vatten. Mooi zo. Nu nog veroordelen. Als daar tussen wat huiszoekingen in kerken door nog tijd voor is ten minste...

 

Bedankt Marianne.

Category: Blogs 2010
Created: Monday, 28 June 2010

Natuurlijk was het een helse opdracht om campagne te voeren en ze te leiden bij de voorbije federale verkiezingen. Slopend moet het geweest zijn. Natuurlijk zijn we dus dankbaar dat Marianne Thyssen die willen doen heeft. Bedankt en chapeau.

Veel moed Wouter.

Zoals jullie tijdens de campagne konden merken, is Wouter Beke iemand waarvoor ik veel respect heb. Inhoudelijk sterk, geen tafelspringer, en alle potentie om een visie uit te werken en uit te dragen voor de komende jaren. Ik wens Wouter Beke van ganser harte alle succes toe. Hij weet dat hij op mij kan rekenen als het er op aan komt opnieuw die grote formatie uit te bouwen die CD&V altijd moet zijn. Als ik de Zevende Dag gezien heb, met de duidelijke eensgezindheid en kracht van CD&V die daaruit naar voor kwam in de gesprekken met Schouppe, Marechal, Torfs en Beke, dan staan we er nog zo slecht niet voor... Veel moed, Wouter.

Dijlefeesten

Intussen is het festivalseizoen voluit van start gegaan. Ook in Mechelen. Met alweer een succesvolle en respectvolle editie van de Dijlefeesten. Knap toch hoe deze organisatoren zelf iets uit de grond gestampt hebben dat er nu echt wel staat, en jaar na jaar zijn deugdelijkheid bewijst. Ook hier: chapeau.

 

Fantastisch

Category: Blogs 2010
Created: Sunday, 20 June 2010

Politiek is duidelijk mensenwerk. Geen volle week na de federale verkiezingen zijn we als kartel in Mechelen een ganse dag samen in vergadering geweest. Zinvol, resultaatgericht en in de beste verstandhouding. Omdat we al jaren investeren in menselijke relaties (niet dat dat moeilijk is, het klikt gewoon), en omdat we ook eerlijk met elkaar omgaan. Ook op moeilijkere momenten, en die maken we om beurt wel eens mee. Recentelijk bijvoorbeeld de woordbreuk van het OCMW raadslid van N-VA, nu het mindere kiesresultaat van CD&V, niets heeft op vandaag de menselijke relaties fundamenteel geschaad. En das echt wel belangrijk voor de toekomst van Mechelen. Want er is maar één fundamenteel alternatief in Mechelen, en dat is het kartel CD&V/N-VA. En dat eerlijk alternatief is dringend nodig.

En die goede verstandhouding steekt.

Afgunst steekt dan al snel de kop op. Sommigen hebben het misschien oprecht lastig met eerlijke analyses én met die goede verstandhouding in ons Mechels kartel. Anderen zijn er afgunstig op, en gunnen ons gewoon het mogelijke succes niet. Zo mochten een aantal mensen een smerige anonieme email ontvangen nav de analyse op deze webstek. Dat de lafaard (m/v) zich toch bekend maakt! Democratie is immers het georganiseerd van mening verschillen, en heeft niks met anonimiteit of "piepkenduik" te maken. Als positief democraat heb ik er geen probleem mee dat iemand met mij van mening verschilt, wel integendeel. Voor mijn part mogen mensen belgicist tot in de kist zijn. Zeker aangezien we in Mechelen de "republiek Vlaanderen", de "confederatie België" noch het nieuwe "unitaire België" zullen uitroepen. Ieders goed recht dus daar een andere mening dan ikzelf over te hebben. Maar dat betekent niet dat ik van mening verander. En wie weet krijgen we wel zinvolle discussies als mensen niet laf en geniepig, maar open en rationeel discussiëren. Anonieme emails zijn dan ook altijd een teken van zwakte, van minderwaardigheidsgevoel. En bovendien in Mechelen irrelevant als het over een meningsverschil op bovenlokaal niveau slaat.

Een rage?

Maar het is geen alleenstaand feit. Ook over de politie circuleren er anonieme emails. Want wie iets onderneemt, moet blijkbaar onderuit gehaald worden. Succes in een drugszaak? Onderuit halen geblazen. Wie resultaten boekt is een gevaar. Ook op politioneel vlak, daar is het nu de beurt aan de corpschef om aangevallen te worden. Voor mij geldt dan ook maar één stelregel: wie anoniem reageert, heeft altijd ongelijk, en zit zelf met een probleem. Laat anonieme emails dus geen enkele samenwerking verknoeien. Want samen werken, das het enige dat telt. In politiek, zakenleven, politie, of waar dan ook. En wie zich verschuilt voor het meningsverschil, anoniem een slechte sfeer probeert te creëren of mensen probeert is discrediet te brengen, verkommert uiteindelijk zelf in zijn/haar "geheime" schuilplaats. Ook aan de anonieme emailer over de politie dus dezelfde boodschap: kom naar buiten met je mening, anders zal er geen enkel respect voor kunnen zijn.

 

De kaarten zijn verdeeld.

Category: Blogs 2010
Created: Tuesday, 15 June 2010

De kaarten zijn verdeeld. CD&V verdiende betere kaarten. Dus moeten de campagne en de lijstvorming grondig onder de loupe genomen worden. Geen bijltjesdag, wel een grondige en constructieve evaluatie. En ondertussen kaarten met de kaarten die we kregen, zonder al te veel blufpoker.

Wat is er mis gelopen?

Vooreerst de strategie. In mijn ogen werden drie grote én vermijdbare strategische fouten gemaakt in deze campagne. Je kan niet de premier opzij (laten) zetten, en vervolgens verdedigen hoe goed het allemaal was. Je kan niet N-VA aanvallen op zaken die je drie jaar geleden zelf gezegd en beloofd hebt. En je kan niet tegen de algemene smaak in een overdreven Belgische saus opdienen. We zijn CD&V. Niet CD&B.

Alleen de campagne?

Ligt het dan alleen aan de campagne? Nee, natuurlijk niet. Het werd Leterme en de CD&V gewoon niet gegund staatkundig ook maar iets te realiseren. Al jaren werd er op basis daarvan bij de publieke opinie een sfeer gezet van "niets beweegt, totaal immobilisme". Dan is het moeilijk in een korte campagne daar tegenin te gaan. Zelfs een perfecte campagne kan dat niet ombuigen.

En dan is er natuurlijk de lijstvorming. OK, het zal wel allemaal snel moeten gaan hebben. Maar ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat beter mogelijk was. Als je bij wijze van voorbeeld ziet dat een stad als Mechelen enkel de lijsttrekker mag leveren, en niemand anders, dan is er toch wel iets fundamenteels fout. Inge werd qua Mechelse medekandidaten volledig aan haar lot overgelaten. De tweede grootste stad van de provincie: alweer niet belangrijk. Niet te snappen.

Tegen versnippering? Geen woorden, maar daden.

Tot slot een bericht aan iedereen die destijds het kartel deed ontploffen: wij oogsten nu wat toen gezaaid werd. En niemand kan voorspellen of N-VA bij een volgende gelegenheid niet hetzelfde lot ondergaat. Dat terwijl één sterk groot kartel van christen-democraten en N-VA, op termijn uitgroeiend tot één partij, altijd tussen de 35% en de 40% in Vlaanderen kan halen. De score van de vroegere CVP als het ware. Of de score van de PS in Wallonië...

De geschiedenis terugdraaien kan niet meer, dat kan nooit. Maar op een andere manier opnieuw een sterke formatie opbouwen zou een verstandige zet zijn. Aan de N-VA top en onze CD&V-topfiguren om te bekijken wat mogelijk is, eens de rook wat vervlogen is en de grootste golven gaan liggen zijn.

We beweren immers allemaal tegen politieke versnippering te zijn.

Wel, geen woorden maar daden.

Ook wat dat betreft.

 

Keuzes

Category: Blogs 2010
Created: Monday, 31 May 2010

Niet alleen de kiezer moet keuzes maken. Ook politici, eens ze aan het beleid zijn. Soms tegenstrijdige keuzes. Of wat te zeggen van de keuze tussen rust voor omwonenden of festivalvreugde op de Vismarkt? Een wankel evenwicht. Of nog: tussen meer geld voor preventie of meer geld voor politie? Meer geld voor veiligheid of meer geld voor gezellige feesten? Gelukkig bestaat er zoiets als de gulden middenweg. Alleen ligt die allicht voor iedereen ergens anders.

Mechelen Leeft.

Een fantastisch initiatief vanuit de Ronde Tafel, networking, gezelligheid en toch een goed doel in het achterhoofd. En wat een naam vooreen event. Woensdag "Mechelen Leeft", en vrijdag "Ronde van België" in Mechelen. Een levendige bedoening. Behoorlijk wat volk. Met andere woorden "Mechelen Leeft" opnieuw? Ja, natuurlijk. En af en toe moet een stad zelfs geld durven investeren om positief in de media te komen (als stad, niet als verkiezingskandidaat-burgemeester hé...). Zeker weten. Dus is zo'n evenement zeker te verdedigen. Alleen moet het dan ook goed georganiseerd worden. Want anders kom je er als stad bekaaider vanaf dan zonder het evenement. En dat is al zeker niet de bedoeling.

Mechelen staat stil.

Een grote muur tussen Mechelen-Noord en Mechelen-Zuid werd opgetrokken. Door de parcourskeuze, natuurlijk. Zowel de oprit Mechelen-Noord als de doorgang via Battel brug naar Uilmolenweg, als de doorgang langs Kon.Astridlaan of ring naar de Brusselse steenweg, alles was potdicht. Geen doorkomen aan. Heb op zo'n moment maar eens een dokter of de hulpdiensten nodig. Of probeer maar eens op een afspraak te geraken. Sommige bedrijven hebben écht hinder ondervonden van deze slechte organisatie. En dan is het natuurlijk geen kwestie meer van de juiste keuzes te maken tussen evenementen of andere bestedingen van het belastinggeld. Dan is het een kwestie van de gemaakte keuzes efficiënt uit te voeren. En daar heeft Mechelen weer gefaald. Jammer. Na het mislukte Stadsvisioenen, na de moeilijkheden rond het stadiondossier, na het niet halen van Mechelen culturele hoofdstad, na het niet binnen halen van de aankomst van een rit in de ronde van Frankrijk, hadden we toch mogen hopen dat alle zeilen bijgezet zouden worden om van dit event een succes te maken. Quod non. Echt jammer.

 

Duidelijkheid

Category: Blogs 2010
Created: Monday, 24 May 2010
 

Verkiezingen gaan over "keuzes", te maken door de deelnemers aan de maatschappij. Enige duidelijkheid is dan ook gewenst. Naarmate partijen en kopstukken echter meer en meer megafonen werden van wat ze denken dat in de buik van de massa leeft, en meer en meer de ambitie verlaten om de kiezers van hun ideeën te overtuigen, worden verkiezingen meer en meer een "non-event". En haken mensen dus meer en meer af. Misschien moeten we daarom even terug naar de basics van de keuzes, eerder dan al dat pragmatisch gedoe over wat mogelijk is en wat niet. Misschien moeten we gewoon terug naar: welke fundamentele keuze maakt u als burger die participeert aan de maatschappij? En laat de politici die fundamentele keuze dan enkele jaren, als echte "vertegenwoordigers" van die keuze, toepassen op de concrete maatschappelijke dossiers die zich aandienen, en die vandaag toch nog niet allemaal voorspelbaar zijn. Na 4 of 5 jaar worden ze daar dan op afgerekend. Dat zou pas duidelijk zijn.

Vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid?

Die fundamentele keuzes gaan van oudsher over links-centrum-rechts, althans historisch. Ik vertaal het liever naar: een voorkeur voor vrijheid, gelijkheid of broederlijkheid. Want die drie begrippen zitten dieper verankerd in onze Europese cultuur dan we soms beseffen. Zo mocht ik eergisteren in debat gaan op de Katholieke Hogeschool te Mechelen. Over "the future of Europe". En de waarden die we als Europeanen verdedigen. Zowel Bart Staes, Marc Hendrickx als ikzelfs kwamen daar over heel wat dingen goed met elkaar overeen. Zelfs en zeker in debat met de aanwezige Turken. Het bewijst één ding: in het westen zijn onze waarden duidelijk doordrenkt van de nood aan vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid. Onze links-centrum-rechts tegenstellingen zijn dan ook eerder "interne" verschillen in focus, een kwestie van keuzes tussen die drie woorden uit de Franse revolutie: kiezen we eerder voor absolute vrijheid (liberalen), absolute gelijkheid (socialisten) of maatschappelijke broederlijkheid (christen-democraten)? Allemaal willen we wat van de drie, maar de voorrang, de focus ligt anders.

Wie staat voor wat?

Het zou fijn zijn mocht in deze verkiezingstijden iedereen zich op rond de drie woorden van de Franse revolutie "outen", en zijn maatschappijvisie van daaruit hertalen. Liberalen rond vrijheid, socialisten rond gelijkheid, christen-democraten rond solidariteit en broederlijkheid. Maar sta me toe: voor elk van die woorden uit de Verlichting is er een ook minstens één partij die het woord "misbruikt". De overdreven versie van liberale vrijheid vinden we mi bij Lijst Dedecker. Niet de vrijheid van iedereen, maar de vrijheid van de sterkste is hun doel. De gevaarlijke versie van de socialistische gelijkheid vind je dan weer eerder bij alles wat een beetje bij de communisten aanleunt. Gelijkheid tégen de sterkere ipv voor de zwakkere. De onverantwoorde versie van de christen-democratische broederlijkheid vind je in sektes, loges of andere obscure clubkes waar men elkaar beschermt tégen het maatschappelijk belang en tégen de anderen.

Voor een aantal partijen lijkt het dus evident te herstijlen rond de woorden van de Franse revolutie. Maar wat met zogeheten "issue" partijen, zoals Vlaamse Belang, Groen! of N-VA

N-VA en Vlaams Belang lijken me daarbij eerder naar de broederlijkheid te kijken. Eén van de vormen van broederlijkheid gaat immers over het samen horen van mensen in staatsverband. Allicht daarom dat het CD&V/N-VA kartel zo'n natuurlijk kartel vormde en in Mechelen vormt: ook N-VA legt geregeld de nadruk op de broederlijkheid tussen mensen. Weze het in eerste instantie op deze van het staatsverband, minder op de gezinsmatige, het sociaal-economische middenveld of op vrijwilligersverenigingen. En hún extreme versie is het Vlaams Belang. Die zijn niet zozeer voor de Vlamingen, maar vooral tegen al de anderen. Coor Vlaams Belang moet altijd iemand voor de anderen, "eerst" komen, en de anderen dus pas nadien. Voorrang geven, niet samen vooruit gaan. Geen broederlijkheid voor iedereen. "Nicht alle menschen werden brüder".

Groen! is een ander verhaal. Hun thema is er duidelijk één van solidariteit over generaties en continenten. Broederlijkheid troef. Hun vertaling is er echter te vaak één van bijna-communisme. Groen! is dan ook de minst duidelijke kaart in heel dit verhaal, allicht omdat zeer diverse overtuigingen zich geschaard hebben rond één maatschappelijk thema. Gelukkig is dit thema stilaan in alle partijen ingeburgerd. We mogen hopen dat een "groene partij" op relatief korte termijn zichzelf overbodig zal gemaakt hebben. Dat zou een enorme verdienste, een enorm succes zijn. Het weze hen gegund.

De keuze tussen CD&V en N-VA?

Een duidelijke keuze voor de focus die mensen vandaag willen, daar zouden deze verkiezingen dus over moeten gaan. Willen we in deze crisistijden nog meer vrijheid, willen we wat meer gelijkheid of willen we net meer solidariteit en samenhorigheid. Met als resultaat: liefst een keuze voor één van de vier positieve partijen die zich daarrond hergroeperen.

Maar wat dan met CD&V en N-VA ? Op het domein van de "broederlijkheid" lijken immers twee positieve partijen de koek te moeten verdelen: CD&V en N-VA. Het onderscheid tussen N-VA en CD&V is vandaag echter duidelijk: CD&V geeft een bredere maatschappelijke invulling aan broederlijkheid dan enkel de staatsstructuur (mits enkele extra jaren kartel of intensere samenwerkingsvormen na de verkiezingen zouden we daar echter zeker naar elkaar kunnen groeien en een brede Vlaamse stroming rond die solidariteit en broederlijkheid vormen). En wat die staatsstructuur zelf betreft, is de concrete doelstelling anders bij CD&V en N-VA. Daarom is het zo jammer dat N-VA de bocht naar confederalisme neemt uit schrik dat een té expliciete stem voor separatisme hen stemmen zou kosten. CD&V is voorstander van confederalisme, N-VA van oudsher van separatisme. Het heeft het voordeel van de duidelijkheid voor de kiezer, ook al kiezen beide partijen voor een positieve vorm van samenhorigheid .

Als verkiezingen gaan over het geven van duidelijke keuzes aan de mensen, zou ook daar duidelijkheid moeten over blijven bestaan. Ik hoop dat onze beide partijen de moed herwinnen om dat zo te stellen: N-VA voor separatisme en CD&V voor confederalisme. Waarna we opnieuw de eerste kilometers samen kunnen afleggen, tot aan het confederalisme, en die brede Vlaamse stroming rond positieve broederlijkheid en warme samenhorigheid vormen. In Mechelen timmeren we als kartel CD&V/N-VA ondertussen verder aan die positieve samenhorigheid tussen alle Mechelaars.

Pedofilie

Category: Blogs 2010
Created: Sunday, 16 May 2010
 

Je kan je TV niet aan zetten of het gaat er over. Op de duur zou je denken dat alle priesters gevaarlijke pedofielen zijn. "Get real" zou ik dan denken. Overal zullen er wel goeie en slechte zitten zeker? Moet dit nu echt, deze overkill? Moet het vertrouwen in een instelling die het goede alvast in woorden predikt hélemaal kapot? Is dat goed voor onze maatschappij die al zo onzeker is? Wie neemt deze verantwoordelijkheid dan over?

Goeie reactie.

Overigens: respect voor de reactie van onze nieuwe aartsbisschop Léonard. Transparant én met een oproep om dit grondig aan te pakken. Tot op het bot, zou men ten tijde Dutroux gezegd hebben. Laat ook dat maar eens duidelijk worden. Niemand wil de walgelijke praktijken van pedofielen nog verbergen in de kerk. Is men overal elders even transparant? Durft iemand beweren dat dergelijke walgelijke mistoestanden enkel in de kerk bestaan? Het is me iets té gemakkelijk altijd maar naar diezelfde kerk te trappen, alsof ze verdorie niets goeds doet.

Durven we het positieve van onze christelijke cultuur nog zien?

En nee, ik zal me in deze ontkerkelijkte tijden allicht niet populair maken door de verdediging van de "oude dame" die de kerk is op mij te nemen. Meer nog, ik wil helemaal niets goed praten van wat vandaag én in de lange geschiedenis van de kerk is misgelopen. Maar wil iemand ook even al het goede herinneren vooraleer de kerk moet afgebroken worden? Wil iemand ook even bedenken dat de kerk de uitdrager is van een in de wereld unieke cultuur van "liefde voor elkaar"? Het christendom is een geloof dat pleit om eerst aan de zwakke, eerst aan de medemens, en pas dan aan jezelf of de sterkeren te denken. En die dit ook voluit in de praktijk heeft gebracht. Denken we maar aan de vele caritas-initiatieven, de vele scholen, de vele instellingen voor gehandicapten, senioren en zieken. En zo kan ik nog een tijdje verder gaan. Het is dus al te gemakkelijk steeds maar te focussen op wat de kerk vandaag en in het verleden fout deed, omdat individuele leden van die kerk gefaald hebben, de liefde vergaten en het eigen ik belangrijker achtten dan hun geloof. Nee, die fouten zijn niet goed te praten. Maar ja, ook de rest, het positieve en het goede, mag eens gezegd worden. Al die priesters die oprecht het goede hebben gedaan en gezegd, moeten die mee vernederd worden in het bad van de walging? Al die missionarissen die, soms op gevaar van eigen leven, in andere continenten een betere maatschappij helpen bouwen hebben, moeten we die allemaal vergeten? Of kunnen we eindelijk ook terug eens fier zijn op onze westerse beschaving die via de christelijke cultuur ook voor anderen wil zorgen, solidariteit wil betonen en de liefde wil uitdragen?

Dat moest me even van het hart. Als gelovig mens. Maar ook als politiek actief mens, die elke instelling die vertrouwen en samenhang in de maatschappij bevordert belangrijk vindt.

Moederdag

Category: Blogs 2010
Created: Saturday, 08 May 2010

Niets is belangrijker dan het gezin waar je opgroeit. Niets is dus belangrijker dan je moeder die jou op de wereld zet, en het beste van zichzelf geeft om je te laten opgroeien tot een fijne mens. Aan al die moeders die daartoe voor hun kinderen bijgedragen hebben: een hele dikke proficiat. En in het bijzonder aan mijn mama en schoonmama: bedankt voor al wat je voor mij en Martine betekend hebt. En wees gerust: jullie spoor is getrokken, want ook Martine is de fijnste mama die een kind kan wensen. Maar dat zullen ons drie gasten haar wel zelf duidelijk maken ...J

Stinkers.

Natuurlijk is dus al de rest minder belangrijk. Maar als de verkiezingen alweer op vaderdag mogen vallen (en op mijn verjaardag trouwens), mogen we ook effe over de politiek praten de dag voor moederdag hé. Niet over al die witte federale konijnen, niet over federale kandidaten die ontevreden zijn over hun plaats op de lijst, en niet over een zoveelste federale peiling. Na twee federale tussensprongetjes in deze blog gaat het wél terug over Mechelen. Je weet wel, die stinkende stad van vuile mensen. Althans, dat is wat dit stadsbestuur als signaal naar de buitenwereld zendt. Beledigend voor die vele Mechelaars die géén sluikstorters zijn. En bovendien als signaal alleen shockerend voor wie toch al braaf is. Wees dus maar gerust dat de echte sluikstorter in zijn vuistje lacht met zoveel onnozelheid. Nee, dit is écht een hele domme actie geweest, alleen wie niet verder denkt dan zijn (toeristische) neus lang is kan dit goedkeuren. Wees maar eens horeca-uitbater op zo'n moment. Of toerist die zijn zuurverdiende centjes een weekje in Mechelen komt spenderen. Bah. Een typisch voorbeeld van de spektakelpolitiek waar heel het land aan kapot gaat sinds de paarse periode van Verhofstadt en co. Jammer dat Mechelen daar nog niet van verlost is.

Viersporenbeleid.

Een positieve sensibilisering, zoals "Stad om te zoenen", kan ik dan weer wél appreciëren. Maar dan wel over het héle grondgebied van de stad aub. En samenvallend met voldoende onderhoudsteams om op te ruimen (die ook voldoende middelen krijgen om dit te doen, want die mensen doen een ondankbaar maar o zo belangrijk werk...) en voldoende vuilbakken waar je je vuil kwijt kan. En aangevuld met voldoende en efficiënte controles op sluikstorten. Een geïntegreerd beleid met andere woorden. En échte resultaten ipv een stinkende show.

Toch effe ter zijde.

Nee, je zal me niet zien op de verkiezingslijst. Vorige keer heb ik de Vlaamse lijst concreet gesteund vanuit een anonieme opvolgersplaats, en een schitterende score gehaald in Mechelen, waarvoor nogmaals mijn dank. Hoewel dit dus hoopgevend was, zal het dit keer niet op die manier gebeuren. De werkdruk, het politieke engagement in Mechelen én vooral de zorg voor mijn plots ziek gevallen schoonvader maken het dit keer onmogelijk, zelfs als men het mij vraagt. Dus aan al wie dacht voor mij te stemmen: Inge Vervotte, Servais Verherstraeten en Jef van den Berghe staan al zeker op de CD&V-Kamerlijst, je weet wat je te doen staat :-) .

 

Totaal overbodig

Category: Blogs 2010
Created: Friday, 30 April 2010

De regering ligt er. De meest overbodige verkiezingen aller tijden komen er aan. Kan iemand me zeggen wat er veranderd zal zijn na deze verkiezingen? Dezelfde discussies, allicht met dezelfde mensen. Met als klap op de vuurpijl: BHV is niet gesplitst, is zelfs verder van een splitsing dan ooit.

Alle Vlamingen werden vernederd door deze afknapper. Met dank aan Decroo junior. Deze verkiezingen zullen dan ook gaan over de manier waarop men aan politiek doet. Over de aanpak van een nieuwe VLD-voorzitter, die de eigen carrièreplanning explicieter boven het algemeen belang van 6 miljoen Vlamingen stelde dan iemand ooit tevoren deed.

Maar het gaat natuurlijk niet alleen over politieke stijl. Het gaat ook over de toekomst van dit land, hoewel sommigen dat liever niet zullen hebben. Over respect voor de grondwet, zodat een land ordentelijk functioneert. Over respect voor de mensen voor wie de grondwet nog iets betekende, en die dus de uitspraken van het grondwettelijk hof als hefboom in de onderhandeling rond BHV gebruikten. Zij werden voor schut gezet door Decroo junior, die het Vlaamse front gebroken heeft. En nu ook al door sommige Vlaamse commentatoren. De grondwet wordt nu écht herleid tot een vodje papier. Mensen toch.

Ik ben het beu.

Een land is maar een structuur om mensen op een ordentelijke manier te laten samen leven. Wel, in België loopt het niet meer ordentelijk. Ik ben dat beu. Ik ben dit land beu, toch zoals het vandaag (niet) functioneert, met zijn eindeloze nood aan "onderhandelen zonder perspectief". Ik ben het beu telkens opnieuw te moeten uitleggen wat niet uit te leggen valt. Ik ben het beu dat niemand na de verkiezingen zijn programma kan realiseren. Ik ben het beu dat politici niet kunnen realiseren wat nodig is voor de bevolking, omdat de structuren steeds weer blokkeringen toelaten. Ik ben de machteloosheid van de Belgische politiek beu.

We hebben allemaal terug perspectief nodig. Hoop. Laat ons dus alsjeblieft zo snel als mogelijk een transparant confederalisme realiseren of een ordentelijke scheiding organiseren. Zodat er terug beleid op maat van de mensen kan gevoerd worden.

Als dat perspectief er is, als die keuze gemaakt is, mag er voor mij terug onderhandeld worden. Maanden desnoods. Onderhandelen is geen schande. Maar dan moet het wél gaan over hoe we die gemaakte keuze gaan realiseren. Mét een perspectief op beterschap dus, mét een perspectief op een staatsstructuur die aangepast is aan de moderne situatie en dus mét een perspectief op een aangepast beleid voor alle Vlamingen. Zo'n onderhandeling is fundamenteel, daar mag tijd voor genomen worden. Zodat nadien de fundamentele keuzes rond bv economisch en sociaal beleid op een ordentelijke manier kunnen gemaakt worden. Zodat er nadien terug hoop is, hoop dat wat noodzakelijk is voor de bevolking ook door de politici gerealiseerd kan worden, zonder elkaar telkens weer eindeloos te blokkeren.

Geen gemorrel aub.

Fundamentele keuzes, staatkundig én inhoudelijk. Daar zouden de verkiezingen moeten over gaan. Niet over wat morrelen in de marge. Niet over wie nu premier gaat worden. Niet over de carrièreplanning van individuele politici. Wél over de fundamentele keuzes die we moeten maken voor de toekomst van al wie hier leeft, en over de manier waarop we ons als Vlamingen moeten organiseren om die keuzes opnieuw te kunnen maken en realiseren. Zodat we goed kunnen blijven besturen in Vlaanderen, harmonieus ingebed in Europa, en in België als dat nog kan.