Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Staken voor confederalisme?

Categorie: Blogs 2014 Gepubliceerd: zondag 02 november 2014
Facebook Twitter LinkedIn Share

Staken voor webstekKlimatologisch is het al een hete herfst. Als het van de socialistische oppositie en de vakbonden af hangt wordt het ook sociaal allicht nog een hete herfst. Staken als democratisch recht en als wapen om de eigen machtspositie in de onderhandelingen te versterken: het is van alle tijden, en het moet kunnen als het nodig is.

Maar staken is altijd een nederlaag. Wie staakt bewijst op straat zijn zwakte daar waar de macht écht uitgeoefend wordt. Diegene  tegen wie de staking gericht is wordt er uiteraard ook niet beter van, geen enkel bedrijf, noch de economie van ons land. Je moet met andere woorden al behoorlijk wanhopig zijn vooraleer je dat allerlaatste wapen, de staking en de oproer van de straat, inroept. En je moet een duidelijk doel voor ogen hebben, en rekening houden met de neveneffecten.

Daar lijkt de situatie me vandaag dubbel. Ja, het klopt dat er allicht minder dan vroeger naar de vakbonden als vakbond geluisterd is tijdens de regeringsonderhandelingen. Het "primaat van de politiek" lijkt de bovenhand gehaald te hebben, de macht van de getallen in het parlement en de verkiezingsuitslag wijzen bovendien uit dat dit kan lukken, en dat maakt de vakbonden zeker zenuwachtig. Soms lijkt het er wat op dat de verongelijkte houding van de vakbondstop daar meer mee te maken heeft dan met de problemen van hun achterban. Zo lijkt het me niet respectvol de uitgestoken hand van de regering te weigeren. Maar omgekeerd geldt hetzelfde. Respect voor het middenveld ontbreekt ook bij sommige partijen wel wat. Een uitgestoken hand mag geen middelvinger verbergen. Al die elementen spelen zeker mee bij de evolutie naar stakingswapen die we de voorbije weken gekend hebben. Terwijl dat nu net niet de reden zou mogen zijn....

Als het tot oproer en stakingen moet komen, moeten daar minstens ook inhoudelijke redenen voor zijn, en een kans op succes om zaken bij te sturen. De maatregelen die nu bekend geraken, zijn inderdaad niet allemaal even gelukkig, ze doen sowieso pijn, en er werden enkele communicatieve foutjes gemaakt door de vele federale neofieten in het vak van de uitvoerende mandaten (merk daarin het verschil op met de Vlaamse regering....). Er is dus ook échte reden tot ontevredenheid bij (de achterban van) de vakbond. Zelfs al is voor mij het bilan van de regeringsmaatregelen in globo positief. Maar de vakbonden moeten enkel aan hun achterban denken, niet aan het ganse land. En dus heb ik begrip voor deze korte opstoot van stakingsijver.

Laat ons daarbij wel hopen dat de staking een duidelijk en concreet inhoudelijk doel heeft, voor wat terechte bijsturingen kan zorgen of overgangsmaatregelen kan bedingen, en dat daarna iedereen terug wat meer tevreden kan zijn en kan over gaan tot economische activiteit om onze welvaart te ondersteunen. Eerst wat tromgeroffel, dan terug aan het werk. Geen regeringscrisis en geen nieuwe verkiezingen. Of toch?

In Wallonië dreigt het immers allemaal nog wat moeilijker te liggen. Het zijn de Vlaamse verkiezingsresultaten die geleid hebben tot de regering die we vandaag hebben. Wallonië ziet de zaken nog altijd een beetje anders. De federale regering zal dus alle zeilen moeten bij zetten en een hecht team vormen, wil ze de hevige stormen uit Wallonië overleven. Want dat die er zullen komen, daar moet je niet aan twijfelen. Ook na het tromgeroffel.

En dus komen we automatisch terug bij de regionale verschillen in België. En dus komen we automatisch terug in het communautaire vaarwater. Maanden geleden al stelde ik in een voorgaande blog dat zelfs als de communautaire eisen in de frigobox van de regering terecht zouden komen, dit allicht toch de meest communautaire regering ooit zou worden. Want in tegenstelling tot de Vlamingen, hebben de Walen geen geduld als hun regionale bekommernissen niet voldoende ingewilligd worden. "Aux armes" roepen de supporters van Standard als ze de ploeg naar een overwinning willen loodsen. Allicht ook de Waalse kameraden van de vakbond en de PS...

Met andere woorden: als na de hete herfst een woedende winter en een lastige lente volgen, zullen de neveneffecten op institutioneel vlak zeer groot zijn. Er zijn dan twee mogelijkheden. De regering overleeft de stormen niet, en valt. Dan zal Vlaanderen geduldig, maar meer vastberaden dan ooit, bouwen aan het confederalisme of separatisme, om zo eindelijk toch het beleid te kunnen voeren waarvoor het gestemd heeft. Mogelijkheid twee: de regering overleeft de stormen wel. Dan zal het Waalse socialisme op een allicht revolutionnaire manier tekeer gaan, en het voortbestaan van België op korte termijn in gevaar brengen. De gevleugelde uitspraak: "Sire, il n'y a plus de Belges" werd immers niet in Vlaanderen uitgevonden....

In beide gevallen wordt de logica van de geschiedenis gerespecteerd, en zetten we stappen naar het Vlaamse bestuursniveau in een Europese confederale staat. En zal deze niet-communautaire regering als de meest communautaire van alle regeringen de geschiedenis in gaan.

De geschiedenis is echter niet voorspelbaar. Misschien loopt het toch nog anders, zijn er plotse gebeurtenissen die de zaak vertragen of veranderen. Maar vandaag is het waarschijnlijker dan ooit dat het Belgische bestuursniveau aan zijn laatste stuiptrekkingen bezig is. En al betwijfel ik dat dit hun bedoeling is, als de zaken lopen zoals hierboven geschetst, met een langgerekte sociale instabiliteit die maanden of zelfs jaren aansleept, zullen de vakbonden en de linkse partijen daar als eersten toe bijgedragen hebben.

 

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba