Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Gelukkig zijn is geen zero sum game

Categorie: Blogs 2011 Gepubliceerd: zaterdag 01 oktober 2011
Facebook Twitter LinkedIn Share

In de economie spreekt men van een "zero sum game" als je alleen kan winnen ten koste van de andere. Politiek is een voorbeeld van zo'n "zero sum game": als de ene partij een zetel wint, moet een andere partij er eentje verliezen. Wel, soms heb ik de indruk dat er mensen zijn die denken dat "gelukkig zijn" ook zo'n "zero sum game" is: als de ander gelukkiger wordt, word ik ongelukkiger, is dan de redenering.

En ja, qua belastingen kan dat nog kloppen ook. Al de belastingen die dienen om wegen aan te leggen, kunnen niet naar armoedebeleid gaan. Al de middelen die naar sportinfrastructuur gaan kunnen niet naar cultuur gaan. En omgekeerd. En alles wat naar studietoelagen gaat komt niet in gezondheidszorg terecht. Een euro kan maar één keer uitgegeven worden. Het is dan ook logisch dat er een robbertje politiek "gevochten" wordt om de politieke keuzes te maken die de middelen drijven naar wat je als politieke partij belangrijk(er) vindt.

Maar wanneer het enkel gaat om het gelukkiger maken van anderen zonder dat het geld kost, zou je toch verwachten dat niemand daar graten in ziet? Dat dit geen onderwerp is van politieke ruzie? Of als je zonder extra geld uit te geven iemand anders minder miserie kan bezorgen, dan voel je je toch niet slechter? En toch. Toch reageren mensen soms vijandig op zo'n situaties. Neem nu het ritueel om iemand te begraven. Lijkt me toch niet erg dat iemand anders dat op zijn manier doet, zolang ik het op mijn manier kan blijven doen? Toch? Dat is exact wat we voorstellen ivm de begraafplaatsen. Wel, je houdt het niet voor mogelijk wat je hierover als reacties krijgt.

Een aantal mensen is terecht bekommerd, vraagt verduidelijking, zoekt naar argumentatie. Vragen zoals "blijft de scheiding van kerk en staat bewaard?" of "worden de hygiëne voorschriften gerespecteerd?" (antwoord telkens: ja, natuurlijk). Of nog: "komt er een positieve discriminatie met eeuwigdurende concessies enkel voor moslims ?" (antwoord: nee, natuurlijk niet). Terechte vragen. Fijn. Zo hoort het.

Maar wat je uit extremistische hoek allemaal te lezen krijgt op je email, je houdt het niet voor mogelijk. Wat goed is voor "de vijand" (dat moet dan wel de gelovige moslim zijn veronderstel ik?), is per definitie slecht voor "ons" (wie dat dan ook is, want ik merk bv grote tegenstellingen in dit dossier tussen vrijzinnigen en katholieken). Eentje wilde zelfs het begrip "Mechelaar" beperken tot wie er al generaties woont of zich perfect aanpast aan diegenen die hier al generaties wonen. Oei, mijn vader komt uit Brussel, mijn moeder uit Veurne en mijn vrouw komt uit Limburg. Hopelijk mogen ze blijven. En hier ooit begraven worden....

Nee, "gelukkig zijn" is geen zero sum game. "Gelukkig" maar. Als ik mijn kinderen gelukkig zie, word ik zelf ook gelukkiger. Als ik mijn vrouw gelukkig zie, word ik zelf gelukkiger. Als ik mijn ouders, zus, familie, vrienden gelukkig zie, word ik zelf ook gelukkiger. Als ik Mechelaars gelukkig zie, word ook ik gelukkiger. Dus ook als ik Mechelse moslims gelukkig(er) zie. Maar blijkbaar geldt dat niet voor iedereen in de politiek. Blijkbaar hebben sommigen een "vijand" nodig die ze "ongelukkig" moeten maken om zelf gelukkig te kunnen worden. Ik vind dat raar. En naar.

 

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba