Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Van goeie en slechte Vlamingen?

Categorie: Blogs 2011 Gepubliceerd: zaterdag 27 augustus 2011
Facebook Twitter LinkedIn Share

BHV_voor_webstekIedereen weet dat ik Vlaanderen een warm hart toe draag. Dat ik vind dat het Begische huis heringericht moet worden, en vooral dat er uiteindelijk een herkenbaar Vlaams huis in Europa moet bestaan. Misschien daarom dat ik regelmatig word "gematrakkeerd" met vragen van mensen over het "verraad" van CD&V door aan onderhandelingen deel te nemen, over de "schabouwelijke" nota Di Rupo, over de "kaakslagen" die er aan zitten te komen, etc etc etc.

Daarom toch nuttig even aan te kaarten waarom ik me goed kan terug vinden in de aanpak van Wouter Beke. Het gaat mi daarbij immers niet over "goeie of slechte Vlamingen" (wat dat trouwens ook zou mogen betekenen), maar over de vraag hoe er politiek omgegaan wordt met de realiteit van de huidige situatie om maximaal de noodzakelijke staatshervorming én de splitsing van BHV te realiseren.

Blijkbaar zijn er daarbij in Vlaanderen 2 tactische visies bij wie Vlaanderen als prioriteit ziet:

  • Elk akkoord blijven weigeren tot de "tegenstander" uit Wallonië plooit naar alle Vlaamse eisen. Dat betekent: niets winnen tot alles gewonnen wordt. Een inhoudelijke "revolutie" realiseren of alles weigeren. Alles, of niets. Dit is de VB en vandaag ook de N-VA aanpak.
  • Werken aan een soort "klikfonds" van verbeteringen in de structuur van België (waarop ik trouwens dacht dat de Maddens doctrine was gebaseerd), doorheen inhoudelijke evoluties. Dit is vandaag de aanpak van de CD&V, maar ik meen in het verleden ook deze van N-VA. Zo had Bart De Wever het ooit over "van verraad over verraad naar de Vlaamse staat", in een reactie op het Vlaams Belang dat hém toen de verwijten toestuurde die N-VA nu, nog voor er een akkoord is, reeds CD&V toestuurt.

CD&V heeft er voor gekozen de tweede optie nog eens expliciet uit te proberen. Ondanks de slechte ervaringen met de franstaligen de voorbije jaren. Maar uit noodzaak, omdat de eerste optie gedurende meer dan een jaar totaal mislukt is. Geen enkel tastbaar resultaat opleverde. En dus vanuit de "alles-of-niets" filosofie in het "niets" bleef hangen. 

Is dit risicoloos? Nee, zeker niet. Het geeft op geen enkele manier de garantie dat er een akkoord komt. Het geeft op geen enkele manier de zekerheid dat er wél redelijkheid aan franstalige kant zal zijn dit keer. Het laat dus ook de optie open het te proberen, en ten gepasten tijde vast te stellen dat het niet lukt. En we weten allemaal waarover de volgende verkiezingen dan de facto zullen gaan: al dan niet het einde van België.

Dit is geen kleine zaak. Europa, de Verenigde Naties, iedereen zal zich daarmee moeien. En niet altijd ten voordele van de Vlamingen. Daarom is het belangrijk te blijven streven naar vooruitgang, naar een eerbaar akkoord, naar verbetering in een klikfonds.

Pas bij het afronden van een akkoord (als het er al komt) zal beoordeeld kunnen worden of het resultaat voldoende is. Uitspraken, zoals ik in sommige emails te lezen krijg, in de zin van "uitverkoop", "kaakslag", "verraad", etc zijn dus op zijn minst een beetje voorbarig. Beter ware dat ook de grootste partij van Vlaanderen mee vocht aan de onderhandelingstafel voor de welvaart van de Vlamingen.

En ja, een akkoord, als het er al komt, zal een compromis zijn. De "zuiveren" zullen dus elk akkoord vanop de zijkant kunnen afschieten als "verraad". Het glas zal niet helemaal vol, maar ook niet helemaal leeg zijn. "Alles" zal niet gewonnen worden. Maar ... het zal ook niet "niets" zijn.

Mijn afweging voor het al dan niet steunen van een akkoord, zal dan ook enkel gebaseerd zijn op het antwoord op de vraag hoe vol het glas is. Op het antwoord op de vraag of de hervormingen toelaten een beter bestuur te realiseren ten voordele van Vlaanderen in Europa, rekening houdend met de Belgische realiteit zoals ze vandaag bestaat. Wetende dat geen enkel akkoord een volledige overwinning voor de ene en een volledige vernedering voor de andere kan bevatten.

In afwachting denk ik dus dat CD&V de juiste keuze gemaakt heeft door te onderhandelen, maar het ook goed gedaan heeft door de prijs om te onderhandelen zo hoog op te drijven. Knap werk.  Laat dit echter geen excuus zijn om een slecht akkoord te aanvaarden. We gaan niet voor gelijk welk akkoord. Het moet beter zijn dan "niets".

De onderhandelingsoptie lijkt me dus de beste. Maar niet iedereen is het daarmee eens. Aan diegenen die toch nog voor het alles of niets scenario willen gaan, zou ik oprecht de vraag willen stellen: hoe zou u dit scenario realiseren? Met andere woorden: wat zou u in dit scenario, dat 13 maanden uitgeprobeerd en mislukt is, anders aanpakke opdat het wél zou lukken? Op welke manier zou u de "tegenstanders" in de onderhandeling zo ver krijgen dat ze alle Vlaamse eisen inwilligen?

Diegene die deze vraag kan beantwoorden, moet dringend naar de Wetstraat. En liefst in één front van Vlamingen, zonder elkaar "verrader", "slapjanus" of "onnozelaar" te noemen. Want het is precies door elkaar uit te schelden, dat de Vlamingen zwakker aan de onderhandelingstafel staan.

 

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba