Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Van onbegrip en woede tot verdriet.

Categorie: Blogs 2011 Gepubliceerd: zondag 13 maart 2011
Facebook Twitter LinkedIn Share

BartDomDit weekend hebben we Bart Dom ten grave gedragen. Bart was meer dan een vriend. Het was een “compagnon de route”. Iemand die overal inspraak wou geven aan vrijwilligers, en als dusdanig mee aan de kar van mijn kandidatuur voor de voorzittersverkiezingen van 2004 trok. Iemand die in de bijzondere jeugdzorg vanuit Mechelen het beste van zichzelf gaf, in Nijlen als gemeenteraadslid opkwam voor iedereen die het nodig had, iemand die altijd goed gezind leek en een stralende glimlach had. Kortom, de laatste persoon van wie je een zelfdoding zou verwachten. En toch kreeg ik maandag dat vreselijke smsje: “Bart Dom heeft zelfmoord gepleegd”. Bart toch. Mocht je gezien hebben hoeveel honderden mensen op je begrafenis waren, je had het allicht nooit zo ver laten komen. Je had meer dan ooit beseft hoeveel mensen om jou geven, zelfs al kon dat nooit zoveel zijn als jij voor hen. Zoveel volk, zoveel waardering. En zoveel te laat? Allicht, en zo gaat het vaker. Een aansporing voor ons allemaal om eens wat meer “dank je” te zeggen, om eens wat meer onze waardering te tonen aan iedereen die het verdient.

Al was ik ook écht boos toen ik het nieuws van de zelfdoding vernam. Op Bart. Zoveel mensen verdriet doen, dat was Bart helemaal niet. Dus begreep ik het niet. Hoe zou ik dit een plek geven? Om ten slotte te beseffen dat alleen verdriet hier op zijn plaats is. En respect. Respect voor Bart en zijn idealen. En dus een grote drang om het werk verder te zetten waarin hij mijn “compagnon de route” was. Het werk om mensen te laten participeren, om mensen inspraak te gunnen, en uiteindelijk pas te beslissen nadat dat overleg voluit zijn kans heeft gekregen. Dat werk, dat is zijn politiek testament.

Lier kloppen in chaos?

In Mechelen kunnen we daar al direct mee beginnen. De dedain voor de bevolking waarmee de autoluwe binnenstad werd aangekondigd, tart immers elke verbeelding. De actiecomités schieten de laatste tijd als paddenstoelen uit de grond. De Mechelaars zijn ofwel boos (“dit kan toch niet”), ofwel gelaten (“protesteren helpt toch niet”) . Van handelaars in de binnenstad, over bewoners van de Tichelrij tot bezorgde bezoekers die niet meer vlot tot in de binnenstad dreigen te geraken: iedereen klaagt spontaan. Ik verwacht dus een paars “tegenoffensief”, een opstoot van opgetrommelde “paarse vrienden” die moeten komen zeggen hoe goed zij het allemaal wel vinden. Ze doen maar. Want wie zijn oor oprecht te luisteren legt, weet dat dat kunstmatige super-positieve plaatje niet meer klopt. En niet alleen omdat het plaatje van de autoluwe binnenstad niet klopt, en bovendien totaal onrijp werd aangekondigd (Wou men Lier kloppen in de chaos misschien?) .

Het zwembaddossier ontluistert paars Mechelen.

Want het Mechels beleid gaat natuurlijk over meer dan alleen maar mobiliteit. En er is ook veel meer dat mank loopt. Eén voorbeeldje ging nogal vlotjes en bijna ongemerkt doorheen het nieuws deze week: de exploitatie van het nieuwe provinciale zwembad wordt voor de Mechelse belastingbetaler een pak duurder. Mechelen zou dit immers samen met andere gemeenten uitbaten. In de projecties was dit al opgenomen als een verworven feit. Ondertussen heeft echter op één na elke gemeente die het zwembad mee ging exploiteren afgehaakt. Het gaat daarbij natuurlijk niet over gigantische bedragen. Maar een financieel antwoord hebben we van dit stadsbestuur en haar slapende schepen van financiën nog niet gehoord. Wellicht omdat de opening van het zwembad nog net in deze legislatuur zal vallen, en de problemen van exploitatie “maar” een probleem zijn voor de volgende coalitie.

Niet dat ons dat verbaast. Het verbaast ons alleen maar dat daar zo weinig aandacht wordt aan besteed. Want belangrijker dan het bedrag waarover het gaat, is dat dit aantoont hoe voortvarend dit paarse stadsbestuur om gaat met het geld van de belastingbetaler. Structureel is het probleem van het zwembad immers vooral een eerste voorbeeld van de risico’s van het speculatieve gedrag van de stad op financieel gebied. Een voorbeeld van investeringen die men doet in de veronderstelling dat later de financiering wel rond komt. Remember Fortis? Zo goed is dat ook niet afgelopen…

Het zwembad is dus het eerste voorbeeld hoe gevaarlijk dergelijke speculatie kan zijn. Een eerste voorbeeld dat een stadsbestuur wel mag investeren, maar niet mag speculeren op de toekomstige inkomsten. Gans de begroting is echter opgebouwd op de verwachting dat er de komende jaren meer belastinggeld zal binnenstromen. Zeer gevaarlijk, en het zwembaddossier illustreert dat. Ik had verwacht dat dit groot nieuws ging zijn. Maar blijkbaar liggen weinig mensen wakker van wat meer dan 1 jaar verwijderd is. Nochtans is besturen vooruitzien.

 

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba