Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Mogen politici nog nadenken?

Categorie: Blogs 2012 Gepubliceerd: maandag 17 september 2012
Facebook Twitter LinkedIn Share

Moedige politici_voor_webstekDe meningen van politici worden steeds meer eenheidsworst. Waar zijn de visionaire denkers? Waar zijn de politici die nog vanzelfsprekendheden in vraag durven stellen? Waar zijn de politici die nog los van hun carrière aan het maatschappelijk belang durven denken? Die vanuit hun overtuiging zélf tot een conclusie komen ipv na te kwaken wat de "machtigen" zeggen? Waar is het georganiseerd meningsverschil?

Teleurstellend. Iedereen papegaait tegenwoordig een aantal "fetishen" na, in de hoop daarmee geen tegenstand op te wekken bij wie de macht al heeft. In de hoop zo "ne goeie" te zijn, en dus de eigen politieke carrière niet te beschadigen. Maar is politiek nu niet net het confronteren van tegengestelde meningen? Moet iedereen zich dan écht altijd alligneren met de mainstream? Of is dit nu net het probleem van onze huidige politieke generatie? De macht van de onzichtbaren achter de schermen, en de machteloosheid van de marionet-politici die enkel napraten wat ze mogen zeggen van hun "belangengroep"? De "grote chef" die nooit verkozen wordt, omdat hij het niet nodig heeft? En de verkozene, zonder mening, om zijn/haar carrière niet te schaden?

Een voorbeeld? Graag. Ik ga even moeten shockeren (denk ik) door een gevoelig thema in vraag te stellen. Het is maar een voorbeeld, maar wel een héél duidelijk: de fetish van de kinderopvang in de gemeenteraadsverkiezingen. Zoiets waar we blijkbaar absoluut allemaal hetzelfde moeten over denken: er is er te weinig. Dus... hoe ga je naar de verkiezingen? Eenvoudig. Je zoekt een (liefst jonge) vrouw op de lijst, en je laat haar zeggen hoe belangrijk kinderopvang wel is. Iedereen tevreden, niemand één stem gewonnen of verloren, het status quo bevestigd, en de ganse discussie betekenisloos voor de toekomst. En vooral: het resultaat heel duur voor de belastingbetaler, en tegelijk compleet contraproductief voor de maatschappij.

kinderopvang2 voor_webstekEn stel je dan eens voor dat iemand écht nadenkt. Dat iemand die fetish niet zomaar aanvaardt. Oei! Een ramp! Stel je eens voor dat iemand een redenering ontwikkelt die er toe leidt dat er betere prioriteiten dan kinderopvang zijn.... Hoe zou dat aflopen denk je? Ik vrees dat het wel enkele minuten vergt om die redenering te volgen. Maar ... die tijd is gegarandeerd niet beschikbaar. Nog vooraleer die enkele minuten voorbij zijn, wordt die persoon in kwestie gegarandeerd "gecatalogeerd" en vervolgens "geliquideerd" door het systeem. Sexist. Conservatief. Tegen "ons", want wij vinden dat dat wél moet kunnen.... niet politiek correct. Dus weg ermee. Discussie? Nutteloos. Nuance? Onbelangrijk. Inhoud? Niet aan de orde. Want wie napapegaait wat "de groep" zegt is de goeie. Al de rest? Liquideren. Past niet in het plaatje. Liefst geen mensen die nadenken. Want die volgen niet blindelings de machtigen. En wie weet verdienen die machtigen wel geld met die kinderopvang....

Wel, ik denk dat dit echt een probleem wordt. In Mechelen, en in ons politiek bestel in het algemeen. Gebrek aan maatschappelijke ambitie gecombineerd met een overdaad aan "gatlikkerij". En dus politici die hoogstens bijschaven ipv te hervormen. Politici die meeglijden ipv zaken in vraag te stellen, politici die geen fouten willen maken ipv risico's te nemen en politici die nalaten de zaken fundamenteel aan te pakken. Omdat hun carrière belangrijker is dan de maatschappelijke relevantie. Met andere woorden: politici die "carrière maken" ipv het juiste te doen. Met als gevolg: te veel grijze muizen aan de macht, ipv voldoende leiders aan de top.

Maar is het écht dat wat we in Mechelen willen? Of is het net daardoor dat de kiezer nadien zo vaak teleurgested, ongelukkig is met zijn eigen keuze? Ik denk het echt.

Opnieuw hetzelfde voorbeeld. En misschien ga ik opnieuw shockeren door aan te geven waarom ik inderdaad vind dat het uitbesteden van de opvoeding geen goede lange-termijn-optie is voor onze maatschappij. Maar wat is kinderopvang uiteindelijk? Een hulpmiddel voor mama? Een goeie zaak voor het kind? Een meerwaarde voor de opvoeding? Allemaal zaken die we onszelf graag wijs maken. Maar wat is de realiteit? Kinderopvang is gewoon een noodzakelijk kwaad van een plat kapitalistische maatschappij. "Ik moet werken om te overleven, dus de opvoeding mijn kind wordt uitbesteed". Geld krijgt prioriteit op waarden. Een noodzakelijk kwaad dus. Maar (vergis je niet) ik heb alle begrip voor de ouders die vandaag kinderopvang nodig hebben. Want een noodzakelijk kwaad is dus wel degelijk noodzakelijk. Vandaag.

Hoezo hoor ik je zeggen? Ik wil toch het beste voor mijn kinderen, en dan kunnen ze toch niet op de stoep zitten wachten tot ik thuis ben? En bovendien moet ik toch genoeg geld verdienen voor hun opvoeding. Natuurlijk. Dat klopt. Vandaag. Dat is wat ik bedoel met "noodzakelijk". In de huidige "rat-race" is het inderdaad noodzakelijk dat er kinderopvang is, en wel in voldoende mate.

Werk voor_elke_dat_webstek_blog_2011_06_25Maar échte politici bereiden een betere toekomst voor. Echte politici zien dit als een tijdelijke overgangsmaatregel, om een huidige wantoestand op te vangen. Niet als een maatregel die goed is op zich, en ten eeuwigen dage moet blijven bestaan. Echte politici denken dus aan alternatieve, betere oplossingen. Want in weze is en blijft kinderopvang enkel een noodzakelijk kwaad. Het betekent dat je je kinderen minder ziet dan je zelf wil, omdat je niet de kans/tijd hebt om ze zelf op te voeden. Het betekent dat de overheid het geld niet geeft aan dienstverlening die er voor zorgt dat je meer bij je kinderen kan zijn, maar dat de overheid het geld geeft aan opvang terwijl je niet bij je kinderen kan zijn. Persoonlijk zou ik bv liever hebben dat de stad geld geeft aan een gratis huisvuilophaling en dat ik daardoor niet naar het containerpark moet (en daardoor meer quality time met de kinderen kan doorbrengen), dan dat de stad het geld geeft aan kinderopvang om me toe te laten op mijn eentje naar het containerpark te trekken in mijn vrije tijd.

Ik weet het, het is genuanceerder dan dat. Ik heb het bewust een beetje shockerend, een beetje zwart-wit gesteld. Maar wat mij stoort in dergelijke discussie is de afwezigheid van het nadenken. Het napraten van wat iedereen "moet" zeggen. Het "hetzelfde" zijn van alle partijprogramma's. Het afstraffen van wie wél nadenkt. En het gebrek aan moed van politici en politicae om trenddoorbrekend te zijn ipv taboebevestigend.

Toegegeven, allicht win je geen verkiezingen met visionaire ideeën, en vandaag al zeker niet met de idee dat kinderopvang het slechtst mogelijke is dat je als overheid kan financieren. Allicht win je vandaag geen verkiezingen met de gedachte dat je mensen moet financieren om meer zélf met hun gezin, met hun kinderen, met hun partner te kunnen samen zijn. Nochtans: ik ben overtuigd dat net daardoor vele andere "problemen" aangepakt kunnen worden. Dat net daardoor minder echtscheidingen, minder zelfmoordpogingen, minder autisme, minder ADHD, minder stress zal ontstaan.

Wie nadenkt over taboes, komt te vroeg. En te vroeg gelijk hebben, is erger dan ongelijk hebben in de politiek. Maar als niemand de waarheid te vroeg zegt, wordt het ook nooit "op tijd" een waarheid. Bij deze, en bij gebrek aan politieke moed van alle partijen, heb ik het dan maar eens gezegd. Laat de stortvloed van woede dus maar komen. Hij is welkom. Want te vroeg gelijk hebben heeft ook zijn charmes: je weet nadien ten minste dat je het altijd al gezegd hebt.

 

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba