Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Jezus Christ Superstar

Categorie: Blogs 2012 Gepubliceerd: zaterdag 28 juli 2012
Facebook Twitter LinkedIn Share

Jezus christ_superstar_voor_webstekVandaag op de hometrainer nog eens geluisterd naar de rock opera "Jesus Christ Superstar"  die me in mijn jonge jaren zo sterk heeft aangegrepen en beïnvloed. Fantastisch. En ook inhoudelijk-tekstueel nog altijd ongelooflijk sterk. Toen, in 1970, een totaal nieuw zicht op Jezus als een "mens", maar wel eentje die de perfectie, het goddelijke nastreeft. En bereikt. Zijn ideaal? Liefde voor alle mensen, door eerst aan de anderen en pas dan aan zichzelf te denken.

Verfrissend om eens terug te horen in tijden waarin de aandacht vooral gaat naar "aan jezelf denken", "zelfontwikkeling", en "strijdbaar zijn", op het randje soms van puur egoïsme. Verfrissende gedachte dat je ook zelf een beter mens bent (en je beter voelt) naarmate je je eigen belangen ondergeschikt maakt aan je idealen, en aan de anderen. Een geruststellende wetenschap ook, dat geen normaal mens die perfectie zal bereiken, en dat je dus niet alleen bent daarin. Maar dat wel elke stap die je in die richting zet, een stap vooruit is.

Indrukwekkend in die tijd was dus de focus op Christus als een "mens", een mens vol twijfels of ook hij die perfectie wel zou bereiken. Die harde twijfel klinkt schitterend door in de stem van Deep Purple zanger Ian Gillan wanneer hij het uitschreeuwt in Gethsemane tegen God: "I will finish what I started ... no, what You started, I didn't start it" . Om te eindigen met "laat het vooruit gaan, vooraleer ik me bedenk'. Met andere woorden die keiharde twijfel blijft ook bij Hem bestaan, tot en met de kruisiging omwille van zijn idealen, omwille van de liefde voor iedereen. Maar het is de volharding die het bij Hem uiteindelijk wint. En dat zijn idealen nu al meer dan 2000 jaar verder leven, is de echte Verrijzenis die hij kreeg.

De opera gaat ook over meer dan het leven van Jezus. De verhoudingen tussen de mensen in een maatschappij worden er schitterend in geschetst. Het "leven zoals het is".

Met alle soorten "betrokkenen". De haat van het establishment omdat hij de spelletjes niet mee speelt. Het laffe verraad van één van zijn vrienden, Judas, die vindt dat hij onvoldoende de wereldse strijd aan gaat ("to much heaven on their mind..."). De voorspelde en angstige ontkenning van Petrus dat hij Jezus kent en steunt, waarop de haan driemaal kraait. De "onschuld" van Pilatus die het bloed van zijn handen wast om onschuldig te zijn. De tweespalt van Maria-Magdalena: hoe ver moet ze hem steunen, hoe ver moet ze hem beschermen tegen de heersers? En de onbezorgde zottigheid van Herodes, die Jezus als een toffe superstar wil zien, als een passant op het showtoneel van de wereld.

Maar ook een opera waarin de manipuleerbare massa wordt geschetst. Eerst de enthousiaste massa, die toejuichingen schreeuwt bij de blijde intrede in Jeruzalem. Daarna de populistische massa, die om eigen genezing en wondermiddeltjes schreeuwt. En ten slotte de door het establishment op het juiste moment opgetrommelde massa, die schreeuwt om niet Barabas maar Jezus te kruisigen. Waarna de wereldse strijd gestreden is, gewonnen door het establishment.  

Het verhaal van Jezus is een verhaal van alle tijden voor wie in deze wereld gaat voor zijn overtuiging, voor zijn ideaal. Sommigen gaan daarin ook zeer ver. En dat is mooi, denk maar aan mensen zoals Pater Damiaan, die ten koste van de eigen gezondheid voor anderen blijven zorgen. Zo'n mensen worden heiligen genoemd. Maar er zijn er ook anderen: mensen die daarin zeer ver gaan ten koste van anderen. Daar komt dan oorlog van. Dat is net wat Jezus vermeden heeft door alleen aan de anderen te denken, en zichzelf daarvoor op te offeren. Geen zelfmoordterrorist die "vijanden" mee in het verderf stort. Maar een mens die altijd, overal en in alle omstandigheden eerst aan de anderen dacht, omdat dat nu eenmaal zijn ideaal was.

Jezus zullen we niet evenaren. Dat moet ook niet, als de richting maar goed zit. Laat ons dus allemaal blijven voor onze overtuiging en voor onze idealen gaan, met focus op de anderen. Wat meer Damiaan en wat minder zelfmoordterrorist. Politiek vertaald in een beschaafdere wereld: gaan voor een overtuiging, een ideaal voor de maatschappij. Niet voor een eigen carrière.

"Vrijwilligers aan de macht", het blijft misschien gewoon mijn ideaal?

 

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba