Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Naar een gedifferentieerde mobiliteit op maat.

Categorie: Blogs 2012 Gepubliceerd: zaterdag 10 maart 2012
Facebook Twitter LinkedIn Share

Autoluwe binnenstad_impressies_3Gek toch hoe we het steeds over "de auto", "de fiets" of andere vervoersmiddelen hebben, als we over mobiliteit willen praten. En dan bij voorkeur nog in functie van de discussie over "de auto is de vijand" of "mijn auto, mijn vrijheid".

Mijns inziens wordt het tijd om de mobiliteit eens niet te bekijken vanuit het standpunt van de overheid, de stad, maar vanuit de mens, die mobiel wil zijn in verschillende levensfazes, met verschillende mogelijkheden en in verschillende omstandigheden.

Vlaanderen, maar in het bijzonder Mechelen, moet een mobiliteitsbeleid uitbouwen dat rekening houdt met de mens, zijn omstandigheden én de voor hem beschikbare (en evoluerende) middelen om mobiel te zijn. Want mobiel kunnen zijn in de best nog mogelijke zelfstandigheid, daar rekent ieder mens toch op? Daarom pleit ik voor een gedifferentieerd mobiliteitsbeleid, op maat van de Mechelaars, met oog voor de technologische en maatschappelijke ontwikkelingen. Weg van de plattitudes en algemeenheden over "de auto mijn vrijheid" versus "de auto, mijn vijand".
Een nieuwe aanpak, die resoluut vertrekt van de mens die mobiel wil zijn. 

Even de mens, zijn omstandigheden en de middelen overlopen om te illustreren wat ik bedoel.

De mens. Een jonge gast kan al gemakkelijk eens op de fiets springen, zelfs bij minder leuke weersomstandigheden. Een oudere mens, of iemand die het wat moeilijker heeft met de fysieke mobiliteit moet andere middelen kunnen inzetten, zelfs om hetzelfde te doen. En een gezin uit een fusiegemeente met enkele (kleine?) kinderen die allemaal veilig op hun hobby- of sportclub in de binnenstad moeten geraken, zal het ook anders aanpakken dan iemand die in de buurt een kaartje gaat leggen. 
Een overheid mag dus nooit één middel blind uit de binnenstad bannen.
De mens die zich zelfstandig wil bewegen, moet dit kunnen, en dit maximaal ongeacht zijn leeftijd, gezondheid of gezinssituatie.

De omstandigheden. Diezelfde jonge gast zal gemakkelijk per fiets (of te voet) de krant kunnen gaan halen. Maar om enkele bakken bier een wat zakken WC-rollen mee te brengen bij het winkelen, wordt het al wat complexer per fiets, niet? En om in maatpak per fiets door de regen en sneeuw naar het werk te rijden is ook al wat lastiger dan in T-shirt in de zomer.
Kortom, ook omstandigheden maken een verschil.

En dan (pas) zijn er de vervoersmiddelen. Zo vaak wordt ook hier in plattitudes en algemeenheden gesproken. De auto is voor sommigen sowieso de vijand. Terwijl naast de nadelen van files, lawaai, stank, onveiligheid en plaatsgebrek een auto ook de voordelen van uitstapjes, comfort en snelheid biedt. "De" auto bestaat trouwens niet meer. De elektrische wagen rijdt goedkoop, maakt geen lawaai en veroorzaakt geen stank. Ondergronds parkeren lost soms het plaatsgebrek op. En zo wordt weer meer mogelijk dan voorheen.
De fiets is voor sommigen dan weer een geitenwollensokken gedoe voor in de zomer, terwijl hij ook de voordelen van onstpanning en gezondheid biedt.
En het openbaar vervoer lijkt voor sommigen een regelrechte relikwie uit het vroegere oostblok, met plaatsgebrek, vuile bussen, en te weinig frequentie van ritten. Terwijl het ook een klantgericht goedkoop vervoermiddel tot en met een belbus kan zijn.
En er ontstaan ook nieuwe vervoersmiddelen (elektrische fietsen, fietsen met bak achteraan, etc.). Om nog te zwijgen van de bestaande vervoersmiddelen waarover in het Mechelse mobiliteitsbeleid nauwelijks wordt gesproken: taxi's, motoren,...
Ook de vervoersmiddelen evolueren dus, en laten nu net zo een gedifferentieerde aanpak toe.

Daarom pleit ik dus voor een gedifferentieerde aanpak rond mobiliteit. Een mobiliteitsbeleid op maat van zoveel verschillende mensen in zoveel verschillende omstandigheden.

Autovrije gebieden of niet, het is dan ook voor een stuk een discussie uit het verleden.
En toch blijkt men het steeds weer daarover te willen hebben. Als ik bv de diverse ideeën van paars Mechelen lees over het doortrekken van een autovrije Bruul tot aan het station, word ik een beetje ongemakkelijk. Alweer blijkt hieruit een gebrek aan visie, of een ouderwetse vorm van denken bij het paarse stadsbestuur. Voeg daar hun plan voor een parking onder het Kard. Mercierplein aan toe (ipv onder de Speecqvest), en je begrijpt waarom CD&V het alternatief bij deze verkiezingen moest zijn, alleen al omwille van de Mechelse mobiliteit. Geen "mooie bruid" voor andere partijen dus, maar het échte alternatief. Een mens zou nog spijt krijgen geen lijsttrekker te zijn.

Correctie. Een mens zou nog spijt krijgen het alternatief voor deze paarse coalitie niet te kunnen belichamen.

 

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba