Vol vertrouwen naar 2014!

Category: Blogs 2013
Published: Saturday, 28 December 2013

Vertrouwen“Als we onze organisaties echt willen versterken, als we willen uitstijgen boven de chaos van de eerste tien jaren van deze eeuw, is het noodzakelijk dat we weerstand bieden aan de verleiding om alles te willen controleren.”

Het zijn niet mijn woorden. Het is een citaat uit het boek “Birdie Leadership, de 9 holes van duurzaam leiderschap” van Rudi Francken. Het deed me denken aan een andere uitspraak: “Hoe meer je controleert, hoe meer je gedrag uitlokt dat controle vereist”. En hoe meer dat gedrag dus door die controles beboet of bestraft wordt (en oh zo zelden beloond…).

Is het dat niet waar we stilaan gek van worden in onze samenleving? Overdreven regelgeving, overdreven controle, belachelijke bestraffing? Boterhammeke op de trap? Boete! Braaf grapje van Tom Waes tegen een agent (tijdens een alcohol-controle)? Smaad aan de politie, boete! En zo zijn er tientallen voorbeelden.

Gevolg? Iedereen wordt ambetant van al die regeltjes, controles, en boetes. Maar erger nog: iedereen gaat er op de duur ook van uit dat alles wat niet tegelijk verboden is én gecontroleerd wordt, ook toegelaten is. Waarom zouden we dan nog eigen normen hanteren, als het toch de “alomtegenwoordige overheid” is die alles controleert en beslist of iets mag of niet? Als alleen wetten en regeltjes bepalen of iets ethisch verantwoord is of niet? Waar is onze eigen ethiek dan nog voor nodig? Dus doen we dingen die eigenlijk niet kunnen. Met als antwoord van de overheid: nieuwe regeltjes, om ons dat te beletten.

En zo draait het rad der vicieuze circels keer na keer rond: van nieuwe regeltjes over nieuwe controles tot nieuwe boetes en straffen. Bij voorkeur voor zaken die er niet echt toe doen. Tot we er helemaal gek van worden. Wat, wie weet, misschien ook weer strafbaar wordt gesteld…

Macht, controle, bestraffing: het lijkt wel alsof de repressie volledig overheerst in dezer dagen. Misschien door de open-deur politiek tov inwoners van landen waar ethische normen wat lager, of zo niet dan toch “anders” liggen. Maar in elk geval ook door het ontkennen dat een leven zonder risico, zonder tegenvallers, zonder leed niet bestaat, dat de wereld niet perfect is, en dat de mensen niet perfect zijn. Om die perfectie tegen beter weten in toch te organiseren, gaan we dus alles wat we niet perfect vinden in (imperfecte?) regels verwoorden, om het toch maar te kunnen verbieden. Tot we de imperfecte mens en het leven zélf verbieden. Hoe ver staan we daar nog van af?

Lenin deed het al eens voor. Hij was een communist die miljoenen mensen gedurende bijna een eeuw de vrijheid heeft doen ontzeggen, en nog eens honderdduizenden tegenstanders van zijn regime uit de weg heeft laten ruimen. Zijn woorden waren: “vertrouwen is goed, controle is beter”. Wel, hij vergiste zich grondig. De beste manier om chaos te creëren, is alles te willen in regeltjes gieten. De beste manier om het leven te fnuiken, is massale regelneverij te creëren en te controleren, tot blijkt dat iedereen wel één of andere regel overtreedt, al dan niet bewust. Waarna de willekeur zich nestelt in de bestraffing, in de keuze van wie (of welk “misdrijf” tegen die regels) bestraft wordt. De “hype” van het moment bepaalt dan de zwaarte van de straf. Of de dictator van het moment…

Genezing uit deze vicieuze (het woord was zelden zo aangepast) circel is mogelijk. Maar dan moeten we eerst het vaccin van vertrouwen in onze maatschappij inspuiten. En zoals je weet, een vaccin maakt je eerst een klein beetje ziek, om je vervolgens sterker te maken. Vertrouwen kan inderdaad pijn doen als het beschaamd wordt. Maar uiteindelijk maakt vertrouwen gans onze maatschappij sterker, en al wie er leeft.

Om succesvol vertrouwen in onze maatschappij te injecteren, hebben we echter eerst leiders nodig die dit vertrouwen uitstralen, die meer zijn dan de megafoon van wat uit de buik van de burger komt, en die zelf het vertrouwen voorleven, gebaseerd op de eerlijkheid van wie hun vertrouwen krijgt.

Voor 2014 wens ik elk van ons dat onze eigen eerlijkheid opnieuw zorgt voor een duurzaam vertrouwen in elkaar en in de overheid. En dat we daardoor, en via vrije verkiezingen, opnieuw de leiders krijgen die dit vertrouwen belichamen. Zodat 2014 het jaar van de échte ommekeer wordt. Een jaar waarin we opnieuw “vol vertrouwen” samen op weg gaan.

Populisme of echte argumentatie? Over dure afvalverwerking, veiligheid en privacy.

Category: Blogs 2013
Published: Monday, 18 November 2013

Heldere keuze Populisme beperkt zich tot schijnbare evidenties. Echte argumenten moeten daarentegen nog steek houden als je er over nadenkt. Twee voorbeelden van populisme om op te warmen.

Als eerste de slogan “de vervuiler moet betalen”. Als sommigen dit misbruiken om elk Mechels gezin, onafhankelijk van de gezinsgrootte, 54 euro extra te laten betalen, om de containerparken (nog) duurder te maken en tegelijk de illusie te wekken dat dit geen belastingverhoging is, zitten we in het populisme. Afval wordt, als het van IVAREM afhangt, blijkbaar het nieuwe goud, een echt luxeproduct (straks gaan we nog de 21% BTW van luxe-artikelen moeten betalen…). Een luxeproduct dat we dan nog zo veel mogelijk zelf zouden moeten naar het containerpark vervoeren. Terwijl er talloze werklozen zijn die meestal een rijbewijs hebben en dus in ruil voor hun werkloosheidsvergoeding (bv. mits een extra dienstencheques of andere vergoeding) “de vervuiler” zouden kunnen helpen om die “gouden” afvalberg op het containerpark te krijgen.

Een tweede voorbeeld. De slogan “als je niks te verbergen hebt, kan het ook geen kwaad dat je gefilmd wordt”. Door sommigen misbruikt om ongeveer alles wat we doen te filmen, en overal camera’s te plaatsen omwille van de veiligheid. Terwijl ook wie thuis niks te verbergen heeft, daarom toch nog geen politiecamera in zijn huis wil (zelfs al weten we dat er huizen zijn waar het voor de kinderen onveilig leven is). Een doorsnee leerkracht heeft op school ook niks te verbergen, maar wil toch geen politiecamera in de klas (zelfs niet om zijn veiligheid en die van zijn leerlingen te waarborgen). En zo zijn er tal van (tegen)voorbeelden die de populistische redenering ontkrachten dat wie niets te verbergen heeft, overal gefilmd moet kunnen worden.

Met populistische slogans ipv echte argumenten komen we er dus niet. Om het bij wijze van voorbeeld nog even over veiligheid en privacy te hebben: enerzijds kunnen we niet alleen door de overheid, maar intussen zowat door elke gsm bezitter en op elk moment gefilmd worden in de openbare ruimte. Wordt daar wel voldoende aandacht aan besteed? Anderzijds moeten we ons de vraag stellen of de persoonlijke veiligheid absoluut moet primeren op de persoonlijke levenssfeer, en of een overheid die alles over iedereen maximaal en gestructureerd bijhoudt niet zelf een democratisch gevaar voor onze veiligheid is. En hoe ver de controle gaat op de overheid die controleert?

In die context: wat gedacht van het ballonnetje van procureur-generaal Liégeois om alle pasgeborenen hun DNA op te slaan? Voor iemand wiens opdracht het is veiligheid en strafbaarheid te garanderen, een begrijpelijk voorstel. Voor politici wiens opdracht het is de globale samenleving leefbaar te houden, inclusief de persoonlijke levenssfeer, is het hopelijk net iets complexer dan dat. Veiligheid mag geen vrijgeleide worden om de persoonlijke levenssfeer of keuzes op te heffen .

Vergis u niet: dit is geen pleidooi om de overheid een stapje terug te laten zetten in haar opdracht om ons een veilige samenleving te bezorgen. Het is de verdomde plicht van de overheid dat misdadigers gepakt en gestraft worden, of nog beter, dat er zo weinig mogelijk misdaad is. Het is wél een pleidooi naar diezelfde overheid om niet voor de gemakkelijkheidsoplossingen te kiezen, om niet samen met de verhoogde veiligheid ook een verlaagde vrijheid en beweegruimte in te voeren. Er zitten al (te) veel mensen in échte gevangenissen, onze leefwereld mag geen virtueel big-brother huis worden waar elk foutje of mankementje in ons gedrag of onze DNA vastgesteld, gesignaleerd, uitvergroot of misbruikt kan worden door de overheid, zelfs niet omwille van de zogezegde veiligheid. Laat staan dat commerciële bedrijven er gebruik van zouden kunnen maken, of zelfs échte misdadigers de gewone burgers met die gegevens zouden kunnen chanteren.

Wie zwengelt dat debat eens aan?

 

De “V” van CD&V: een heldere keuze voor (ons) confederalisme.

Category: Blogs 2013
Published: Tuesday, 05 November 2013

Heldere keuzeVorig jaar gingen we kiezen In Mechelen. Vandaag is er een coalitie van enerzijds een blauw-groen kartel rond Somers en anderzijds de partijen van het vroegere kartel CD&V/N-VA dat ik 6 jaar in oppositie mocht leiden. De standpunten van die beide fracties waren geregeld sterk verschillend. Toch zijn de partijen van beide fracties vandaag allemaal samen in één coalitie. Kan dat wel?

Als ik met enige afstand kijk naar het beleid, zie ik dat beide groepen in het beleid een aantal van hun destijds ingenomen standpunten kunnen doordrukken. Enkele voorbeelden. De blauw-groene heraanleg van de Bruul komt er wel, een grondige heraanleg voor het Plaisanceplein komt er niet. En de Lamottige brug zal wel blijven staan: elke verminking vertoont op den duur gewenningsverschijnselen. Allemaal niet zo leuk dus voor de leden van het vroegere kartel CD&V/N-VA die nu in de meerderheid zitten. Anderzijds werd het oranje-gele sms parkeren ingevoerd, is de bewegwijzering voor de autoluwe binnenstad gevoelig verbeterd en komt er (enkel) een parking onder de Speecqvest, niet onder Schuttersvest.

Is het glas dan half vol of half leeg? Allebei zeker? En dat is ook logisch. Duidelijke maken als partij waar je voor staat, en tegelijk in een coalitie een genuanceerd beleid voeren, met respect voor ieders prioriteiten: zo werkt het.

Binnen 6 maanden gaan we opnieuw kiezen. Dit keer voor de mensen die onze mening in Vlaanderen, België en Europa gaan vertegenwoordigen. Deze mensen maken deel uit van partijen, die liefst met heldere standpunten naar de verkiezingen gaan, zodat we bewust kunnen kiezen. Om zo te zorgen dat de verhoudingen in een coalitie de weergave zijn van de wil van de kiezers.

Maar kan dit nog wel? Of kiezen we steeds meer thematisch, wisselend van partij naargelang het thema dat dominant is? Als je over de inrichting van de Belgische staat een mening hebt die bij partij A past, over het socio-economische beleid een mening hebt die bij partij B past, en wat onderwijs betreft partij C zou willen kiezen, wat moet je dan doen?

In de tijd van het kartel CD&V/N-VA was dit voor veel mensen nog een relatief eenvoudige keuze. CD&V was in dat kartel dominant genoeg om de centrumpositie van het kartel te waarborgen op alle thema’s, terwijl N-VA als luis in de kartelpels telkens opnieuw de vanzelfsprekendheden in vraag stelde, en de uitwassen die daar het gevolg van waren scherp stelde. Ook institutioneel was het confederalisme van CD&V een goede evolutie, die zowel uitgedaagd werd door het behoudsgezinde Belgicisme van de ene vleugel in het kartel, als door het radicale separatisme van de andere vleugel. Alles samen een mooie combinatie van alerte keuzes in het moedige midden.

Ook vandaag is het daarin dat CD&V zich mijns inziens moet onderscheiden, en onderscheidt, van alle andere partijen: het globale plaatje, de totale mens. Met niet alleen aandacht voor “het institutionele” of “het socio-economische”, maar ook voor onderwijs, welzijn, mobiliteit, diversiteit, ethiek, cultuur, …. Aandacht dus voor de totale mens, die tegelijk soms autobestuurder, soms fietser en soms voetganger is. Die “kind van” is, en tegelijk “ouder van”. Die “werknemer” kan zijn (soms van een andere werkgever, soms ook van zichzelf), die vaak tegelijk ook “bezitter” is (van een huis , van een spaarboekje,…) en “werkgever “ (van een poetsvrouw met dienstencheques, van een eigen bedrijf, …). Die onderwijs volgt om op de arbeidsmarkt kansen te hebben, maar tegelijk ook om meer mens te worden, om samen te leren leven, om beschaving op te doen, …. Een mens die zoveel meer is dan de vakjes waarin sommige anderen hem graag steken. Geen simplisme die de mens herleidt tot een zwart-wit verhaal van voor of tegen, maar een lappendeken van kleuren die de totale mens in perspectief zet.

De voornaamste valkuil voor CD&V is daarbij het institutionele. Ook hier moet “moedig” het ordewoord blijven. CD&V is sinds haar stichtingscongres een confederale partij, met alle schakeringen en nuances die dat Vlaamse confederalisme bevat. Zonder verborgen agenda, maar wel confederaal. Dit moeten we duidelijk blijven stellen. De drang om te verschillen van N-VA mag ons niet leiden naar een “oude Belgitude” die niemand goed doet. Het is al erg genoeg dat we terug met de oude Belgicistische PVV geconfronteerd worden, diezelfde fout mag CD&V vooral niet maken.

Ik heb het volste vertrouwen dat mensen als Kris Peeters, Wouter Beke, Koen Van den Heuvel en Servais Verherstraeten dit maar al te goed beseffen. Alleen ben ik overtuigd dat vanuit bepaalde hoeken de druk enorm zal zijn om op te schuiven naar het oude Belgicistische establishment. Daaraan weerstaan is echter de enige waarborg op een goed verkiezingsresultaat voor CD&V. Om zo, vanuit een sterke positie, in coalitie te kunnen gaan. Met respect voor de mening van de toekomstige coalitiepartners, maar vanuit de eigen overtuiging. Zoals in Mechelen, maar dan sterker, en dankzij een beter verkiezingsresultaat met meer eigen accenten.

 

De wereld wordt gek (of ik ben het al).

Category: Blogs 2013
Published: Saturday, 26 October 2013

DeWereldIsGekDriemaal is scheepsrecht. Daarom deze blog met drie “gevallenstudies” van dingen die bij mij de vraag ontlokken: “wordt de wereld gek, of ben ik het al?”

Register to read more...

Euthanasie: mislukking of oplossing?

Category: Blogs 2013
Published: Saturday, 05 October 2013

Euthanasie

Een maatschappij moet het kwetsbare, zwakke individu beschermen tegen de uitwassen van de sterkeren. Daarom bestaan er wetten, daarom leven we niet in de jungle met zijn absolute vrijheid, incl. het uitmoorden van de zwakkere soorten. Zo’n maatschappij, met aandacht voor de zwakkere, heeft een naam: “beschaving”.

Maar beschaving is blijkbaar een dun laagje. Deze week kregen we nog maar eens een voorbeeld hoe mensen elkaars roofdier kunnen zijn. Of hoe zou je anders een moeder omschrijven die haar pasgeboren dochter omschrijft als “een monster”? Niet eventjes, niet tijdens een (postnatale of andere) depressie, maar een gans leven, en zelfs nu nog, tientallen jaren na de geboorte bij het overlijden van haar kind. Hoe kan een moeder bovendien beweren dat de dood van dat kind haar niets doet? Hoe kan je zo iemand nog een moeder noemen? En wat een hel moet het geweest zijn voor haar kind… sorry, voor dat kind dat geen moeder had? Begrijpelijk dat zo’n kind onherstelbare schade oploopt.

Het kind in kwestie heeft nu, tientallen jaren en een mislukte geslachtsoperatie later, euthanasie gepleegd. Het betreft hier zeker een pijnlijk dossier waar velen in moeilijke omstandigheden en na veel overwegingen gedaan hebben wat ze zelf ethisch correct en wettelijk toegelaten vonden. En misschien is alles in het leven van deze gekwetste mens zo lang ontaard, is er zo’n lange psychische lijdensweg afgelegd, dat er begrip moet opgebracht worden om zelfs in deze omstandigheden “euthanasie” aanvaardbaar te noemen.

Maar wanneer de ganse wereld afkeurt wat we hier als maatschappij toelaten, moeten we ook de moed hebben onszelf en onze “unieke” wetgeving in vraag te stellen. Is euthanasie, de dood dus, wel degelijk een “oplossing” voor dergelijk psychisch lijden? Of is het het ultieme bewijs van een falende hulpverlening? Het ultieme bewijs dat onze “beschaving” deze mens in de steek gelaten heeft, dat ons zo geroemde welzijnsmodel niet gewerkt heeft voor deze gekwetste persoon, of dat de wetenschap (nog) niet in staat is gebleken deze mens op een andere manier te helpen? Was de dood een aanvaardbare (of zelfs de enige) oplossing voor dit psychisch lijden? Of zitten we hier op een (letterlijk) levensgevaarlijk hellend vlak in onze ethische normen en gedachten: de dood als oplossing, om ten koste van alles, het lijden te ontlopen? Alsof lijden geen deel uitmaakt of mag uitmaken van ons leven?

Dit is zeker geen pleidooi om terug te keren naar de tijd van therapeutische hardnekkigheid, ook ten koste van de patiënt. Wie verschrikkelijk fysieke pijn heeft, zonder uitzicht op beterschap, enkele dagen leed besparen, en op een menselijke manier uit het leven laten stappen: ik denk dat het moet kunnen. Het is wel een waarschuwing om, zeker in gevallen van psychisch lijden, de dood niet (te snel) als een oplossing naar voor te schuiven. Want de dood is nooit een oplossing, altijd een einde, zelfs voor wie gelooft dat er na dit leven meer is dan het niets. Psychisch lijdende mensen doden omdat ze niet (meer) geholpen zouden kunnen worden, omdat er niemand (voldoende) voor hen is (geweest), is dus altijd een mislukking. Nooit een oplossing.

Een beschaafde maatschappij stelt mislukkingen niet voor als een oplossing, maar werkt aan échte oplossingen. Werk dus aan de (welzijns)winkel.

 

Geen angst voor identiteit !

Category: Blogs 2013
Published: Sunday, 08 September 2013

identiteit voor_webstekDeze week op de radio: interview met jongeren op het Kiel over de keuze die Bakkali zou moeten maken (Belg, Nederlander, Marokkaan). Hun antwoorden variëren van "dat moet hij zelf maar weten", over "voor de beste ploeg moet hij kiezen" tot veelvuldig: "voor Marokko", want "hij moet voor mijn land kiezen, dat is cool". Vraag van de reporter: "je noemt het "jouw land", is dat omdat je voorouders van daar komen". Antwoord: "ja".

Ook de voorbije weken: de oprichting van de islamschool. De ultieme mislukking van de integratie, en de ultieme vinger omhoog naar de assimilatie. Vlaanderen zal nooit meer het katholieke Vlaanderen van onze grootouders zijn. Meer nog, de oprichting van een streng katholieke school zou allicht zure interviews op TV opleveren, deze islamschool werd gefilmd vol sympathie voor de kindjes en ouders die er zich meer "thuis" voelen.

Men kan er dus veel rond leuteren, een beetje over globalisering hier, doorspekt met wat multiculturaliteitsslogans daar, en gerationaliseerd in een "gelaagde identiteit" ginder. Maar wat telt en blijft tellen is dat mensen zich blijkbaar ergens "thuis" willen voelen. En dat wie dat niet voelt, zich "ontworteld" voelt. Een zwerver in de eigen omgeving.

Daarom is het des te treffender dat jongeren van Marokkaanse origine vaak Marokko "mijn land" blijven noemen. Als waren ze reizigers in Vlaanderen, passanten bijna. Terwijl hun toekomst toch hier ligt... Dat maakt het alleen maar treffender. De reden waarom Marokko hun land blijft, ligt absoluut in het (geïdealiseerde) verleden. Zij bouwen dus een toekomt op een verleden dat niet hier ligt.

Maar je hebt ook het omgekeerde natuurlijk. Mensen die heimwee hebben naar het Vlaanderen van 100 jaar geleden, en ook blijven dromen van een toekomst die op dat verleden gebaseerd is. Zij hebben het net moeilijk met de veranderingen die mensen met andere roots willen, om van Vlaanderen ook hún thuis te maken. Mensen die Vlaanderen via moskee en islamschool mee aan het hertekenen zijn tot "hun thuis" waar ook "hun identiteit" ligt. 

Hoe lang kan je die tweespalt als maatschappij volhouden? Werkt de "inclusieve" maatschappij, waar iedereen geniet van de verschillen, en zich niet irriteert aan de "andere"? Een maatschappij als een voetbalstadion waar iedereen zich eerst voetballiefhebber voelt, en dan pas supporter van zijn club?

Zoiets kan alleen lukken, als er een gemeenschappelijke identiteit komt die de verschillen overstijgt. Om de vergelijking door te trekken: supporters van KV en Racing die samen voor de Rode Duivels supporteren omdat "we" naar Brazilië willen. Een gemeenschappelijk doel, een gemeenschappelijke ziel. Een wij-gevoel.

Terug naar onze maatschappij. Waar ligt onze gemeenschappelijke maaatschappelijke identiteit? Hoe ziet die gemeenschappelijke "thuis" van de toekomst er voor ons uit? Wat is onze gemeenschappelijke toekomst die we samen gestalte gaan geven? En komt die er nog als we stilaan allemaal naast elkaar gaan leven in andere scholen, andere religieuze gebouwen en andere verenigingen? Of gaan we (om de vergelijking tussen de maatschappij en een voetbalstadion toch nog even door te trekken) leven als afzonderlijke supportersclans in een afzonderlijk vak van het gemeenschappelijk voetbalstadion dat onze maatschappij is?

Toegegeven, makkelijk is het niet. Zijn we nu Belgen (ook als de rode duivels niet of slecht spelen) of Vlamingen? Of toch allebei? Of Marokkaan en Belg? En wat dan met Europa? Of zijn we "Limburgers" zoals Stevaert zei? Of "Mechelaars" zoals Somers wil? Of toch van dat alles een beetje, de nieuwe hype van de "gelaagde identiteit" van de wereldburger? Of zijn we misschien net niets meer van dat alles, en alleen nog maar individu? Eenzaam in de anonimiteit van de eigen identiteitsloosheid en absolute vrijheid?

Het is dan ook beangstigend dat zo veel goed menende politici bang zijn om de nood aan een groepsidentiteit van mensen te erkennen, omdat ze vrezen dat elke identiteit per definitie "tegen" de ander is, dat elke thuis "tegen" de buur is. Die angst zorgt er voor dat zij het noodsignaal van mensen die nergens nog een "thuis" vinden negeren. Dat zij de nood van die mensen wegmoffelen in een politiek correct discours dat roept om een toekomst met nog meer mondialisering. Waardoor mensen hun thuis opnieuw in het verleden gaan zoeken, onder de Vlaamse kerktoren of in de Marokkaanse moskee, onbegrepen als ze zich voelen door hun politici. En zodat populisten dankbaar misbruik kunnen maken van die drang naar een onbereikbare thuis uit een ver verleden (hier of in Marokko). Dit moet stoppen.

Voor mij moet CD&V, als partij die het écht goed meent, inzetten op een positief "thuis" gevoel, op onze identiteit van de toekomst. En dat begint bij vertrouwen. Het samen "familie" zijn, één grote familie, waar mensen elkaar kunnen vertrouwen. Omdat broederlijkheid en het gevoelen ergens bij te horen, belangrijk zijn. Omdat een mens wel een individu is, maar zijn identiteit pas vorm krijgt in de interacties met anderen. Omdat mensen die zich gewaardeerd voelen en "er bij horen" vaker het goede doen, zonder verplichting. Vrijwillig. Elkaar helpend uit overtuiging, niet voor de schijn of via één of ander institutionele orde. Uit vrije wil, niet opgelegd door de wet. De vrijwilliger die gratis de lijnen van het stadion kalkt.

CD&V moet maw inzetten op "vertrouwen". Zonder schrik voor de emotie dat mensen ergens willen bij horen.  Want schrik voor de eigen identiteit leidt tot de vlucht naar globalisering en individualisering, met als sluitstuk de anonimiteit van het individu in de mondiale massa. En tot wat zo'n anonimiteit, tot wat zo'n vervreemding allemaal aanleiding kan geven, hebben vele psychologen en sociologen ons al heel lang voorgeleerd. Beter voorkomen dan genezen dus maar. Na de kracht van de overtuiging (CVP) en de kracht van verandering (N-VA) is het tijd voor de kracht van de identiteit en de kracht van het vertrouwen. Wie heeft die kracht? Wie geeft die kracht?

Schoolwensen voor hoop en vertrouwen.

Category: Blogs 2013
Published: Sunday, 01 September 2013

terug naar_school_voor_webstekVertrouwen en hoop, de 2 pijlers waar we in ons leven zo'n nood aan hebben. Waar en wanneer komen ze beter tot hun recht dan bij de start van een schooljaar.... waar al die hoop en zoveel vertrouwen gegeven kunnen worden !

Vertrouwen in leerkrachten die "hun" kinderen zo graag zien en het beste er voor willen, ook zonder regeltjes en inspecties.

Vertrouwen in directies die geen pottenkijkers nodig hebben om hun school op een kindvriendelijke en pedagogisch verantwoorde manier ook dit jaar weer opgestart te krijgen.

Vertrouwen in de kinderen en jongeren zelf, omdat de meesten onder hen zelf ook het beste willen, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor hun schoolgenoten.

Vertrouwen dat ook religieuze en andere zingevende elementen nog deel kunnen uit maken van de opvoeding van onze kinderen, ook op school. Want religie en zingeving zijn vooral géén privé aangelegenheden. Ze maken mee de maatschappij en alles daarin wat niet puur materieel of materialistisch is.

En hopen.

Hopen dat er weer een pak kinderen en jongeren vol goede moed de school binnen stappen om er binnen een jaar slimmer, wijzer en als een rijper mens(je) buiten te komen.

Hopen dat al die gemotiveerde leerkrachten de kans en de middelen krijgen om al hun enthousiasme over te brengen op die jonge garde. Na een deugddoende vakantie die vooral niet ingekort moet worden.

Hopen dat er geen accidenten gebeuren.

Hopen dat jonge mensen op al die scholen leren dat niet alles moet lopen zoals ze het zelf willen, en er op vertrouwen dat ze genieten van het samen leven en bouwen met anderen.

Hopen dat er ook dit jaar weer mensen afstuderen die een zinvolle toekomst tegemoet gaan, en een job kunnen vinden die hen voldoening, pret en verrijking geeft. En die ze niet alleen voor het geld moeten uitoefenen.

Hopen en vertrouwen dat onze kinderen, jongeren, ouders en leerkrachten ook dit jaar gelukkig en na dit jaar tevreden zullen zijn.

Veel succes aan iedereen die vanaf september aan een nieuwe levensreis en een nieuwe uitdaging begint. Met mijn wensen voor een jaar vol hoop en vertrouwen.

Waar blijft sociale dimensie van smart cities?

Category: Blogs 2013
Published: Tuesday, 13 August 2013

Smart city_voor_webstekIn de verre aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen stelde ik reeds aan CD&V Mechelen voor om gans het SMART CITY gebeuren als een verkiezingsthema naar voor te schuiven. Elektrische wagens, parkeergeleiding, eenvoudige zaken zoals sms parkeren, maar ook milieu-objectieven voor de klimaatneutrale stad. En natuurlijk optimalisatie van de dienstverlening in de zorgsector, door inzet van 'SMART' middelen, en dit in het bijzonder in de ouderenzorg.

Na de verkiezingen kwamen er verwante doelstellingen in het bestuursakkoord. Sommige zelfs zeer ambitieus. Zo moet Mechelen in 2030 een klimaatvoorbeeld zijn, en het ophalen van afval gaat zelfs eerstdaags reeds elektrisch van start. Uitermate positief vind ik dat. De discussie over de commerciële inzet van Slimme camera's en de daarmee verbonden privacy-aspecten zal daarentegen nog wel wat verder lopen, maar de inzet van slimme camera's ifv veiligheid is ook al een feit. En het gebruik van apps om de noden binnen openbare werken in kaart te brengen, was zelfs al tijdens de vorige coalitie opgestart.

Over de inzet van nieuwe "smart" technologieën in de gezondheids- en ouderenzorg is er echter nog niet zo heel veel te lezen. Het sociale aspect van inzet van technologie mis ik. Technologie die ouderen en zwakkeren het leven makkelijker maakt, en die het voor de zorgverstrekkers mogelijk maakt efficiënter en doelgerichter te werken, om zo meer tijd vrij te krijgen voor het menselijk aspect van hun job. Allemaal aansluitbaar op dat ene concept, en gebruik makend van de informatica-technische "backbone" van de stad.

CD&V Mechelen zou hierin het voortouw kunnen en eigenlijk zelfs moeten nemen. Zoals Sonja Claes CD&V op de Vlaamse kaart van de gezondheidszorg zet, met het schitterende voorstel om oudere koppels niet uiteen te rukken wanneer één van beide verzorging nodig heeft in een instelling. Zo moet CD&V-Mechelen het "zorg-deeltje" van de Smart City op de Mechelse kaart zetten. We moeten in Mechelen absoluut gaan voor een moderne gezondheidszorg en ouderenzorg, gesteund door die nieuwe technologische evoluties !

En laat ons intussen al maar volop genieten van het comfort van stille auto's, auto's die bovendien niet stinken (elektrisch dus). En laat ons onze straten en pleinen (ook buiten de binnenstad) inrichten ifv dit nieuwe gegeven. Want let op, stille auto's kunnen verraderlijk onveilig zijn. Net omdat ze zo stil zijn. Straten met aparte autobeddingen zijn dus opnieuw meer aangewezen dan gemengd verkeer. Maar deze nieuwe wagens bieden ook ongeziene mogelijkheden om opnieuw meer en comfortabel vervoer voor  minder mobiele mensen toe te laten in de binnenstad, zonder de inwoners opnieuw met stank en lawaai op te zadelen. Zowel elektrische fietsen als elektrische auto's zullen dus (hopelijk) deel uitmaken van de mobiliteit van de toekomstige steden. En dat is een goede zaak.

Na de regelneverij : de kliklijn !

Category: Blogs 2013
Published: Saturday, 20 July 2013

Stalin voor_webstekOnnozelheden. Daar zijn we stilaan zeer goed in.

Zoals familienamen moeilijker maken. Niemand (behalve enkele extreme feministes) maakt een probleem van het doorgeven van de familienaam van de vader. Maar in Europa loopt iemand rond die de Belgische wetgeving (waar we al honderden jaren zonder probleem mee leven) "discriminatie" vindt. En hop, weg die eenvoud, weg de traditie, weg 800 jaar duidelijkheid. Vanaf nu kunnen familienamen eindelijk ook een reden voor een familieruzie worden. Echt een vooruitgang dus. Het moet niet altijd over erfenissen gaan....

Of zoals parkeerboetes uitschrijven omdat iemand totaal ongevaarlijk ergens geparkeerd staat samen met tientallen anderen. Een niet bestaand probleem vakkundig "opgelost"... Of fietsers die hun autorijbewijs verloren omdat ze te veel gedronken hadden. Of de boterhammen op de kerktrappen... een GAS boete waard. Absurdistan in het kwadraat. We hebben in Mechelen, Vlaanderen en Europa stilaan zoveel regeltjes en regelneukers dat zelfs elke communistische staat wel het wilde westen lijkt.

Het wordt nu wel spannend om de volgende aflevering van de soap "hoe ver kan de slinger over slaan" nog te kunnen voorspellen. Daarom een overzicht waar we staan in dit verhaal.

Eerst kwamen er talrijke en waanzinnige regeltjes. Geen zinnig mens wil of kan die regeltjes naleven. Daar doe je dan als overheid héél verbaasd en verontwaardigd over. Je zet vervolgens een mediacampagne op om die redelijke mensen een schuldgevoel aan te praten (ipv de regeltjes redelijker te maken, want dat zou "gezichtsverlies" voor jezelf betekeken...). Dat helpt  natuurlijk niet (die vervelende mensen blijven immers rationeel redeneren). Dus ga je "strenger controleren" (gesteund door de bevriende media, die je dan gemakshalve maar "de publieke opinie" noemt).

Strengere controles dus. Die vervolgens op hun beurt een perfect alibi zijn om een boetebeleid te starten. Liefst onder begeleiding van een prachtige slogan ("wie niet horen wil moet voelen" is daarbij een zekere voltreffer). Je kan dat nog wat aangenamer maken door iedereen die je waanzinnige regeltjes niet naleeft een "wegpiraat" te noemen, of "een snelheidsduivel", of "een dronken chauffeur" of "een fraudeur" of "een foutparkeerder" of "vrouwonvriendelijk" of "een homohater" of "discriminatie" of wat al meer van lelijke woorden die je kan bedenken. Hoe dan ook, je wint twee keer: niemand durft nog openlijk te zeggen hoe waanzinnig je regeltjes zijn (wie wil immers uitgemaakt worden voor alles wat lelijk is), en tegelijk kan je de kassa spijzen door het feit dat niemand ooit al de waanzinnige regeltjes perfect kan naleven, en je dus naar welbehagen (en vooral: willekeur) boetes kan uitschrijven.

Maar het sluitstuk moet dus nog komen. De kliklijn. Die tracht je aannemelijk te maken door ze eerst te vermelden in zaken waar het goed is dat de mensen naar de overheid stappen. Voor redelijke zaken. Zoals echte zware fraude bijvoorbeeld. Dat mensen daarmee naar de overheid stappen, daar kan toch niemand iets tegen hebben? Zo neem je de eerste horde.

Zodra deze terechte meldingen aanvaard zijn en sluipend de naam "klikken" gekregen hebben, benoem je klikken algemeen als een uiting van "burgerzin". Begrepen? "Klikken" = "burgerzin". Duidelijk genoeg? Eens dat principe ingeburgerd en aanvaard is, stel je ook kliklijnen in voor al de onnozele regeltjes die bestaan. Succes verzekerd. Want wie weet maakt een kind niet ergens "overlastgeluid". Of is er (godbetert) een auto die 's nachts ergens geparkeerd staat nabij een wei waar overdag tractoren langs moeten. Of rijdt een "snelheidsduivel" wel 50/uur in de nabijheid van een school ... 's nachts. Of is er een onverlaat die aan de Kennedytunnel inderdaad een normale snelheid voor een autosnelweg aanhoudt. Klikken geblazen. In dictatoriale regimes worden zelfs kinderen en ouders verwacht elkaar te verklikken. Als we de laatste berichten mogen geloven zijn het ook hier bijna steeds "bekenden" die klikken. Tijd voor meer. Camera's in werking. En maar boetes uitschrijven. Einde verhaal.

Of nee. We kunnen toch nog straffer. Een epiloog voor het verhaal. Binnenkort gaan ook gemeenteambtenaren parkeerboetes uitschrijven. Het worden nog mooie tijden voor al wie het leven ziet als een aaneenschakeling van na te leven regeltjes, pietluttigheden, en onnozelheden.

Maar of we er als samenleving of stad beter van worden, dat valt echt wel te betwijfelen. De bewogenheid en het vertrouwen, waarover ik het vorige keer had, zijn nog ver te zoeken... Stalin is "back in business" met zijn slogan "Vertrouwen is goed, controle is beter" !

Wanneer schaft iemand eens een pak overbodige regeltjes af? Die krijgt mijn volle steun.

 

Begeestering en vertrouwen.

Category: Blogs 2013
Published: Monday, 15 July 2013

In het laatste nummer van "Econnet" (magazine van mijn geliefde faculteit Economie te Leuven) las ik dat economisten de samenleving vorm geven, zowel op micro- als macroschaal. De Leuvense handelsingenieur in mij voelde zich zowaar eventjes trots. En toegegeven, de voorbeelden die volgden waren en zijn indrukwekkend. Ondernemers en zakenlui, ethisch gedreven en vooruitgang genererend. Knappe bollen met duurzame welvaart als doel. Terechte fierheid dus.

Maar even later toch ook enige schroom. Want wat is een samenleving, als ze zich beperkt tot het louter economische? De personen in kwestie gaven het zelf aan: ondernemerschap dat zich enkel richt op winst en op zichzelf gekeerd is, is niet het ondernemerschap waar we naartoe moeten. Duurzaamheid, ethiek, maatschappelijk verantwoord ondernemen, ondernemingen die er binnen 200 jaar nog staan, dát is het soort ondernemerschap dat inderdaad de samenleving mee vorm geeft. En dát zijn de ondernemingen waar mensen bij voorkeur een levenslange carrière maken. En dát zijn ook de carrières waar betrokkenen met het meest voldoening op terugblikken. Want je hebt iets betekend voor de ganse maatschappij, door een mooie en ethisch verantwoorde onderneming groot te helpen maken.

Die begeestering hebben we in gans het westen terug nodig. Op alle niveaus.

Op een ogenblik dat het wervend Europese vredesproject om financieel-economische redenen (door stommiteiten die niet eens enkel aan dat Europees project te wijten zijn) onder vuur ligt, moet dat project zich vooral niet verdedigen met louter economische argumenten. Het vredesproject op zich volstaat, zoals het toetreden van tot voor kort oorlogsvoerende landen van ex-Joegoslavië (in opvolging van Frankrijk en Duitsland na WOII) bewijzen.

Op een moment dat inderdaad ontoelaatbare transfers van Vlaanderen naar Wallonië transparanter gemaakt worden, is het tijd voor een wervend Vlaams project dat meer is dan socio-economische rivaliteit met de zuiderburen. Het Vlaanderen van de toekomst, ingebed in een vredelievend Europa, moet gestalte krijgen en uitgebouwd worden. Op de ruïnes van de Ijzerbedevaart, met zijn krachtige en begeesterende boodschap: nooit meer oorlog (in 4 talen...), en met een open blik op de toekomst en de wereld.

Op een ogenblik dat de stadskas leeg is moeten opnieuw wervende Mechelse projecten de schoonheid van onze stad en haar bewoners omzetten in dynamische dadenkracht. Een tiental jaar geleden werden de onveiligheid, de verloedering en de discriminatie tussen de onderwijsnetten aangepakt in een door de ganse stad gedragen project, met positief resultaat zoveel jaren later. Vandaag kan de Cavalcade misschien een eerste impuls geven. Maar vooral nieuwe, langdurige en strategische projecten moeten ons leiden om de uitdagingen van de toekomst samen aan te pakken. Zoals Mechelen als klimaatvriendelijke en multireligieuze stad van de toekomst uitbouwen, waar respect voor de ander en de historische waarden en tradities van onze stad vanzelfsprekend zijn, en waar deze waarden en tradities niet beletten dat iedereen er zich thuis voelt, zonder zijn eigenheid te moeten prijs geven.

Begeestering van en vertrouwen tussen mensen vervangt in zo'n wereld de loutere economische strijd en de rechtregeltjes die het gebrek aan vertrouwen moeten maskeren. Ik weet het, zo'n wereld van begeestering en vertrouwen is een droom. Niet "maar" een droom, maar wel een droom. Wie niet droomt, leeft niet, en wordt even zo goed met de werkelijkheid geconfronteerd. Meer nog, wie niet droomt, verwezenlijkt zeker nooit het ondenkbare. Zonder dromen, geen Columbus, geen Martin Luther King, geen Armstrong op de maan. Of zoals Churchill het zo mooi verwoordde: "The idiot didn't know it was impossible. So he did it".

Laat ons dus maar dromen van begeestering en vertrouwen, laat ons zelf in onze job, familie en vriendenkring die begeestering koesteren en dat vertrouwen geven. Wie weet kunnen we dan ooit in een magazine schrijven dat niet alleen economisten, maar vooral die twee woorden de samenleving vorm geven, op micro- en macroschaal: begeestering en vertrouwen. 

Al heeft dan toch een handelsingenieur uit het Mechelse daar een kleine aanzet voor gegeven. Komaan dus Econnet, schrijven maar ! ;-)