Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Nostalgie

Categorie: Blogs 2013 Gepubliceerd: zaterdag 18 mei 2013
Facebook Twitter LinkedIn Share

wiskunde voor_webstekDeze week bracht mijn dochter iets mee van school. De titel? "Komplekse getallen, matrices, stelsels". Subtitel: Maturiteit-wiskunde. Datum: juni 1979. Auteur: Karel Van Butsel. Uitgeschreven in handschrift op ruitjespapier. En bewaard in het Sint Romboutscollege. Confronterend. Vooral als ik het begon te lezen: ik herkende nog nauwelijks mijn kennis van toen. De reden waarom de verzameling C gedefinieerd werd als de verzameling R², met koppels, zodat i²=-1, was ik oprecht vergeten:-). En hoe daar dan verder, via matrices, mee rekenen en imaginaire stelsels oplossen: ik wist het niet meer. Verklaar me maar gek, maar toen ik 18 jaar was vond ik dat geweldig. Hoe wiskunde een taal was die de realiteit kon verklaren, gewoon door afspraken te maken en daar logisch op verder na te denken. Afspraken die bovendien iedereen aanvaardt én naleeft. Het blijft een mooie herinnering.

Het geheugen is echter de enige voorraad die vermindert door hem niet te gebruiken: stelsels, matrixberekeningen, veeltermen met complexe coëfficiënten, het zegt me allemaal niet meer zo heel veel. Wegens niet veel meer gebruikt in mijn 35 voorbije jaren. Maar het verhaal van de gemeenschappelijke taal en afspraken blijft me dus wel boeien: ook op vandaag zal een wetenschapper de basisafspraken van de wiskunde op zich niet zomaar in vraag stellen. 

Laat dat nu net het verschil zijn met de veranderende wereld waar we in het westen van vandaag in leven. Daar waar tot pakweg 50 jaar geleden bijna alle maatschappelijke afspraken op een uniculturele, zelfs op godsdienstige basis gefundeerde samenleving gebouwd waren, met respect voor wie de "brains" had om een samenleving van daaruit vorm te geven, leven we vandaag in een multiculturele a(nti?)-godsdienstige samenleving, met een technologie die er voor zorgt dat de diversiteit van meningen alleen maar toeneemt, dat ouderen het natuurlijke overwicht gebaseerd op ervaring moeten delen met een overwicht voor de jongeren op het pure kennisvlak, en waar handigheid en vaardigheid vaak belangrijker worden geacht dan inzicht en verstand. Waardoor voetballers plots hun maatschappijvisie moeten geven en politici hun inzicht in voetbal moeten etaleren. De wereld op zijn kop, althans wat dat betreft.

Maar er veranderde nog meer. Mijn ouders hebben nog tijden meegemaakt waar de auto beperkt was tot de upperclass, en een weekje zee enkel betaald kon worden door de absoluut rijkeren. Mijn kinderen vliegen naar Riga of Florida voor hun plezier. Zelf heb ik aan de universiteit nog met ponskaarten gewerkt. Vandaag is zelfs de portable waarop ik dit tik bijna een museumstuk in vergelijking met iPads, Samsungs of andere Androïds. Homofilie wordt vandaag voorgesteld als een normaal alternatief, de kerk als een gevaar ipv een lichtbaken, en een mening als de waarheid of de waarheid als een mening. En democratie werd een populistisch opbod geëtaleerd in de media ipv een vertegenwoordiging van de bevolking in het parlement. Oude taboes werden gesloopt, nieuwe zijn onzichtbaar en sociaal dwingend aanwezig.

Al bijna een eeuw kennen we geen oorlog meer in West-Europa. Het "weekend" of 2 vrije dagen per week lijken wel een verworvenheid. Behoorlijke vakantieperiodes komen daar bovenop. Respect voor mensen die niet zijn zoals wij. Gelijke kansen voor man en vrouw. Gezondheidszorg die zorgt voor een geweldige stijging van de (kwalitatieve) levensverwachting. En een gemiddeld welvaartsniveau dat zaken toelaat waar vele van onze voorouders zelfs niet van dierven dromen.

Verandering is niet altijd verbetering, maar elke verbetering vereist wel een verandering. Die veranderingen gieren aan een waanzinnig tempo door de laatste 50 jaar. De mensheid zelf blijft echter bestaan uit mensen. Met hun rauwe en valse trekjes net zo goed als met hun zachte en eerlijke kanten. Met afspraken die worden nageleefd, of net niet. Een mensheid, onveranderlijk in zijn gemiddelde, ongelooflijk divers en boeiend in zijn individualiteit. Op zijn minst is dat nog een zekerheid in deze woelige tijden. En dat is maar goed ook. Want met alleen de stelling van Pythagoras als zekerheid zouden weinigen het kunnen stellen. Elk draagvlak voor veranderingen heeft zijn menselijke grenzen. Zelfs voor veranderingen die op termijn verbeteringen zijn...

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba