Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Van Arnold Thuysbaert en Maggie Thatcher

Categorie: Blogs 2013 Gepubliceerd: zondag 14 april 2013
Facebook Twitter LinkedIn Share

A Thuysbaert_voor_webstekEigenaardig hoe mensen hun frustraties ook moeten afreageren op eeMThatcher voor_webstekn oude dame met Alzheimer die komt te overlijden. En nee, ook ik kan me helemaal niet terugvinden in het maarschappijmodel waar M. Thatcher voor stond. Net zoals ik me niet kan terugvinden in het maatschappijbeeld waar haar toenmalige tegenstanders voor stonden. Noch extreem communisme, noch extreem kapitalisme zijn mijn ding. De capaciteit tot nuancering, tot compromis, tot de gulden middenweg zijn me daarvoor te dierbaar. Maar daarom ga ik nog niet onterecht mensen veroordelen na hun dood, op een ogenblik dat ze zich niet meer kunnen verdedigen.

Mogen Mao, Hitler of Stalin dan niet veroordeeld worden? Mag Napoleon niet bloeddorstig genoemd worden, of Ceacescu een moordenaar? Natuurlijk wel. Maar Margareth Thatcher is er wel in gelukt drie keer premier te worden, drie keer voldoende stemmen te halen, puur democratisch telkens opnieuw aan de macht te komen. Mensen wisten wat men binnenlands en qua sociaal beleid aan haar had, en kozen toch voor haar. Dat een minderheid, die nu misschien een meerderheid is, daar problemen mee heeft, OK. Dat die mensen blijven beweren dat men met haar van mening verschilt: terecht. Maar dat er op haar graf gedanst moet worden, dat er zelfs na haar dood nog nood is aan een karaktermoord, daar kan ik het niet mee eens zijn. Zo'n flagrant gebrek aan respect stoot me tegen de borst. Rancune tegen wie je niet met democratische middelen kon verslaan, is immers fout.

Dit weekend kon het contrast niet groter zijn. Ik was op de begrafenis van Arnold Thuysbaert, een familielid uit Waasmunster. Een man uit de duizend. Zoveel liefde voor iedereen, in de eerste plaats zijn gezin. Actief in tal van verenigingen, overal graag gezien, nooit berekend, maar altijd paraat. MS patiënt, maar nooit geklaagd. Kanker, maar nooit bitter. Uiteindelijk veel te jong gestorven, en zelfs op zijn begrafenis er in gelukt een ganse kerk (en al wie buiten stond omdat er plaats te kort was) te doen zingen dat alle nijd en haat moeten verdwijnen uit deze wereld, en dat alle mensen broeders moeten worden.

Als één man, zoals Arnold, zoveel liefde kan geven, hoeveel liefde kunnen we dan allemaal samen niet geven? Als één man de wereld in zijn direct omgeving zoveel fijner kan maken, hoeveel beter kunnen we dan allemaal samen de wereld niet maken? Als één man na zijn dood een ganse kerk tegen haat en nijd kan laten zingen, hoeveel haat en nijd kunnen we dan allemaal samen niet uit de wereld helpen? Hoeveel rancune kunnen we dan achterwege laten?

Arnold zou nooit akkoord gegaan zijn met het wereldbeeld van Thatcher. Maar hij zou nooit op haar graf gedanst hebben. Omdat haat en nijd uit deze wereld weg moeten.

Op zijn doodsprentje stond het prachtige gedicht van Kahlil Gibran. Ik kan het niet laten dit nog even mee te geven:

Wanneer je verdrietig bent,
blik dan opnieuw in je hart
en je zal zien dat je weent
om wat je vreugde schonk.

Ook mijn hart heeft geweend voor Arnold, omdat hij zoveel vreugde schonk. Arnold, het ga je goed daarboven. En wedden dat je zelfs Maggie daarboven kan doen smelten met je spreekwoordelijke charme?  

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba