Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Euthanasie: mislukking of oplossing?

Categorie: Blogs 2013 Gepubliceerd: zaterdag 05 oktober 2013
Facebook Twitter LinkedIn Share

Euthanasie

Een maatschappij moet het kwetsbare, zwakke individu beschermen tegen de uitwassen van de sterkeren. Daarom bestaan er wetten, daarom leven we niet in de jungle met zijn absolute vrijheid, incl. het uitmoorden van de zwakkere soorten. Zo’n maatschappij, met aandacht voor de zwakkere, heeft een naam: “beschaving”.

Maar beschaving is blijkbaar een dun laagje. Deze week kregen we nog maar eens een voorbeeld hoe mensen elkaars roofdier kunnen zijn. Of hoe zou je anders een moeder omschrijven die haar pasgeboren dochter omschrijft als “een monster”? Niet eventjes, niet tijdens een (postnatale of andere) depressie, maar een gans leven, en zelfs nu nog, tientallen jaren na de geboorte bij het overlijden van haar kind. Hoe kan een moeder bovendien beweren dat de dood van dat kind haar niets doet? Hoe kan je zo iemand nog een moeder noemen? En wat een hel moet het geweest zijn voor haar kind… sorry, voor dat kind dat geen moeder had? Begrijpelijk dat zo’n kind onherstelbare schade oploopt.

Het kind in kwestie heeft nu, tientallen jaren en een mislukte geslachtsoperatie later, euthanasie gepleegd. Het betreft hier zeker een pijnlijk dossier waar velen in moeilijke omstandigheden en na veel overwegingen gedaan hebben wat ze zelf ethisch correct en wettelijk toegelaten vonden. En misschien is alles in het leven van deze gekwetste mens zo lang ontaard, is er zo’n lange psychische lijdensweg afgelegd, dat er begrip moet opgebracht worden om zelfs in deze omstandigheden “euthanasie” aanvaardbaar te noemen.

Maar wanneer de ganse wereld afkeurt wat we hier als maatschappij toelaten, moeten we ook de moed hebben onszelf en onze “unieke” wetgeving in vraag te stellen. Is euthanasie, de dood dus, wel degelijk een “oplossing” voor dergelijk psychisch lijden? Of is het het ultieme bewijs van een falende hulpverlening? Het ultieme bewijs dat onze “beschaving” deze mens in de steek gelaten heeft, dat ons zo geroemde welzijnsmodel niet gewerkt heeft voor deze gekwetste persoon, of dat de wetenschap (nog) niet in staat is gebleken deze mens op een andere manier te helpen? Was de dood een aanvaardbare (of zelfs de enige) oplossing voor dit psychisch lijden? Of zitten we hier op een (letterlijk) levensgevaarlijk hellend vlak in onze ethische normen en gedachten: de dood als oplossing, om ten koste van alles, het lijden te ontlopen? Alsof lijden geen deel uitmaakt of mag uitmaken van ons leven?

Dit is zeker geen pleidooi om terug te keren naar de tijd van therapeutische hardnekkigheid, ook ten koste van de patiënt. Wie verschrikkelijk fysieke pijn heeft, zonder uitzicht op beterschap, enkele dagen leed besparen, en op een menselijke manier uit het leven laten stappen: ik denk dat het moet kunnen. Het is wel een waarschuwing om, zeker in gevallen van psychisch lijden, de dood niet (te snel) als een oplossing naar voor te schuiven. Want de dood is nooit een oplossing, altijd een einde, zelfs voor wie gelooft dat er na dit leven meer is dan het niets. Psychisch lijdende mensen doden omdat ze niet (meer) geholpen zouden kunnen worden, omdat er niemand (voldoende) voor hen is (geweest), is dus altijd een mislukking. Nooit een oplossing.

Een beschaafde maatschappij stelt mislukkingen niet voor als een oplossing, maar werkt aan échte oplossingen. Werk dus aan de (welzijns)winkel.

 

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba