Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

De nieuwe sociale strijd heet: tijd

Categorie: Blogs 2015 Gepubliceerd: dinsdag 21 april 2015
Facebook Twitter LinkedIn Share

Enkele dagen terug zagen we plots twee campers staan in de buurt. Al snel bleek dat de "inschrijvingen" voor het buurtschooltje gingen starten. Ook bij Martine op school kwamen de eerste ouders al dagen vooraf aankloppen om te overnachten. Kinderen inschrijven in een school naar de keuze van de ouders: de regels voor "gelijke behandeling" en de manier van financieren lijken dit niet langer mogelijk te maken voor wie ook nog moet gaan werken.

Voor mijn generatie is dat wel even wennen. Wij gingen naar de school die onze ouders kozen. Punt uit. Weinig regeltjes, weinig gedoe, mensen kozen een school die paste bij het opvoedingsproject voor hun kinderen en de school had het recht dat al dan niet goed te vinden.Inmiddels wordt de wijsheid van Einstein bevestigd: hoe meer je alles wil regelen, hoe meer chaos je veroorzaakt. En dus moeten ouders nu overnachten. Althans, zij die tijd hebben.

In een vrije markteconomie zou dit opgelost worden door geld. Wie genoeg betaalt, krijgt de school waarvoor betaald wordt. Financieringsprobleem van de scholen meteen opgelost. Maar dat is maatschappelijk niet aanvaardbaar. Geld mag geen argument zijn om het ene kind wel en het andere kind niet toe te laten tot een school. Maar wat dan wel? Selecteren op wie genoeg vrije tijd heeft?

Tijd is het nieuwe asociale gegeven geworden, erger nog, een maatschappelijk aanvaard asociaal gegeven. Zo las ik een quote van een schooldirecteur (die ik overigens voor de rest sterk waardeer) dat de huidige werkwijze best "gezellig" is, en dat door de huidige procedure "de écht gemotiveerde ouders" nog hun kind naar die school sturen. Alsof iemand met weinig tijd geen gemotiveerde ouder kan zijn. De wereld stilaan op zijn kop?

Het begint er op te lijken, en het wordt steeds meer een algemeen fenomeen: mensen met zware verantwoordelijkheden die bij wijze van spreken dag en nacht bezig zijn met hun job (en vaak die van hun medewerkers) moeten financieel "inleveren" in het kader van financiële gelijkheid, via vermogens- of andere onrechtvaardige belastingen. Omgekeerd mag die gelijkheid blijkbaar niet gevraagd worden als het gaat om wat harder te werken, en zo ook de tijd te herverdelen en niet alleen het geld. Het lijkt er meer en meer op dat maatschappelijke waardering voor verantwoordelijkheid en inzet als onnodige onzin wordt beschouwd. 

Dat vertaalt zich op vele vlakken. Laat ons het pensioendebat even nemen. Zware verantwoordelijkheid staat daar zeker niet gelijk met zwaar beroep. Heel vaak zijn het net de meer fysieke beroepen die als "zware beroepen" betiteld worden. Maar laat dat nu net ook vaak de beroepen zijn waar je minder uren doet dan in jobs met zware verantwoordelijkheden. En wat blijkt dan in het pensioendebat? Diegenen die het meeste uren werken, moeten ook nog eens meer jaren werken, wegens "geen zwaar beroep". En natuurlijk tijdens die loopbaan ook nog tegelijk financieel inleveren wegens "sterke schouders".

Meer en meer wordt verantwoordelijkheid in onze maatschappij afgestraft. Je kinderen niet meer naar de school van je keuze kunnen sturen, of financieel gestraft worden omdat je hard werkt en dus "de sterkste schouders" hebt, het lijken vanzelfsprekendheden. En ja, ik weet dat er ook andere voorbeelden, en zelfs tegenvoorbeelden zijn. En ja, ik weet dat de wereld vroeger soms in de omgekeerde zin onrechtvaardig was. Maar vandaag is de terreur van de gelijkheid de grootste manier om onrechtvaardigheid te creëren. Gebrek aan respect voor wie verantwoordelijkheid neemt en daardoor weinig tijd heeft is het nieuwe asociaal. En niemand die daartegen vecht.

Laat de nieuwe vakbond op staan. Hij kent zijn actieplan. De nieuwe sociale strijd heet: tijd.

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba