Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Sprakeloos. Woordenloos. Verbijsterd.

Categorie: Blogs 2016 Gepubliceerd: zondag 26 juni 2016
Facebook Twitter LinkedIn Share

Brexit. Het is zo ver. Ik ben sprakeloos, woordenloos, verbijsterd.

Hoe is dit mogelijk? The madness of the crowd? Of heb ik me in mijn mening vergist en hebben zij toch gelijk?

Eerst twijfel je dus even aan jezelf. Vergis ik me dan zo? Meer nog, vergist de wetenschap zich? Vergissen alle gerenommeerde instellingen zich?

Maar de twijfel verdwijnt snel. Het antwoord is natuurlijk: nee. Het zijn enkel de Engelse kiezers die zich vergissen. Zo simpel is het eigenlijk. Maar wie durft het zo duidelijk zeggen en schrijven, zeker in Engeland? The wisdom of the crowd, dat klinkt populair. The madness of the crowd al veel minder. Nochtans is het zo. Maar wie hen er op moest wijzen, leek wel sprakeloos, woordenloos.

En als je dan hoort dat een Europese fractie (deze waarin Vlaams Belang zit) door Poetin wordt gefinancierd, als je dan leest dat het de mediamagnaten van de tabloids zijn die uit eigenbelang hun kranten voor "Leave" hebben doen schrijven, als je dan vaststelt dat zelfs de overwinnaars zoals Boris Johnson nu aarzelen om door te zetten, en dus bewijzen enkel uit eigenbelang gehandeld te hebben, als je dan de woede van de jeugd in Engeland, van de bevolking in Schotland en Noord-Ierland en van de Londenaars in het algemeen ziet, als je dan moet vaststellen dat hoger opgeleide en dus beter geïnformeerde mensen meer Europees gezind zijn, tja, dan denk je niet alleen "hoe is het mogelijk". Dan denk je ook : "dit moet toch om te keren zijn". Dan hoop je dat het niet is omdat mensen zich vergissen in een referendum, dat een ganse bevolking en haar toekomst vergooid moeten worden!

Het nog expliciet omkeren? Nee, hoe goed dat ook zou zijn, dat lukt m.i. niet meer. Want als je dat probeert, dan ben je zogezegd elitair, gewoon omdat je slimmer bent. Dan ben je zogezegd ondemocratisch, omdat je niet gelooft in de illusie van een referendum. Dan ben je zogezegd voor alle misbruiken die inderdaad in Europa bestaan, gewoon omdat je denkt dat je beter die misbruiken kan aanpakken dan het kind met het badwater weg te gieten.

En toegegeven: het "IN" kamp was ook niet zo indrukwekkend gevormd. Het werd "geleid" door iemand die jarenlang de Europese instellingen geboycot heeft. Hij was plots het uithangbord van "IN" na jaren in de feiten zich als "OUT" gedragen te hebben. Hij verdwijnt nu langs de achterdeur, als "verliezer van de eeuw". Er was ook nog een Labourleider die zoniet kleurloos dan toch zeer zwijgzaam zijn stem heeft laten horen in dit debat. Ook hij zou één van de leiders van het "IN" kamp geweest moeten zijn. Hij wordt nu, te laat, in vraag gesteld. Niets schiet er over van de leiding die "IN" wou, alles schiet over van wie uit eigenbelang "OUT" wou. Maar die laatsten willen talmen, omdat ze niet weten wat ze nu eigenlijk écht willen. Het blijkt alweer makkelijker te zijn om samen "tegen" iets te zijn, dan samen "voor" iets.

Hoe moet het nu verder? Ik ben eigenlijk nog steeds sprakeloos en woordenloos. En zo mogelijk nog meer na het debat op de Zevende Dag van vandaag, met 6 Vlaamse Europese parlementairen. Niet alleen werd daar duidelijk gesteld dat Poetin één van hen financiert, en werd dat niet eens als wereldnieuws behandeld. Maar tegen die partij zijn, was bovendien zo ongeveer het enige dat de 5 anderen vonden om het over eens te zijn. Samen tegen iemand zijn bleek ook hier gemakkelijker dan samen voor iets zijn.

Nochtans heeft elk van die partijen een (meestal degelijk onderbouwde én pro-Europese) visie. Daarnaast hadden ze ook allemaal een nuance op hoe het nu verder moet. En probeerden ze die nuance als grote oplossing naar voor te schuiven. Waarop de anderen het afdeden als dommigheden. Terwijl de enige domheid was, dat ze niet zagen hoezeer ze het fundamenteel eens waren met elkaar.

Zo is iedereen het er immers wel over eens dat wij Europeanen terug een droom moeten krijgen waar we naar streven. Een wervend project, dat is wat we nodig hebben. Iedereen is het er bovendien over eens dat die droom stelselmatig vorm moet krijgen door concrete maatregelen die de mensen begrijpen, voelen en ondersteunen. Iedereen is het er ook over eens dat daartoe een Europa met verschillende snelheden zal nodig zijn, waarbij Europa meer autonomie, slagkracht en sterkte moet krijgen in wát het doet, en tegelijk kleiner moet worden in het aantal detailmaatregelen waar het zich te veel mee moeit. En iedereen is het er over eens dat daartoe structurele veranderingen nodig zijn, maar dat het daarmee niet is dat men de burgers terug zal enthousiasmeren. Die structurele hervormingen moet je in stilte realiseren, om de andere elementen mogelijk te maken.

En toch leek het debat een grote kakafonie. Omdat de ene wilde scoren met de concrete maatregelen, en dus niet kon aanvaarden dat de andere het over de structuren had. En omdat nog een ander wilde scoren door "minder uitgebreide bevoegdheden" te bepleiten, en daarom niet kon dulden dat de andere wou scoren door "grotere slagkracht in problemen zoals migratie, energie, milieu en veiligheid" voor te staan. Vliegen afvangen van elkaar, met als lachende zesde Vladimir Annemans.

Zouden we nu voor één keer het interne debat tussen wie het goed bedoelt, niet in termen van winnaars en verliezers kunnen voeren, maar in termen van zowel een droom als een actieplan voor échte Europeanen? Een actieplan voor onze Europese samenleving en voor de toekomst van onze Europese jongeren?

Tot slot: mijn excuses. Deze blog is veel te lang voor iemand die woordenloos en sprakeloos is. En echte oplossingen staan er evenmin in. Maar hij is wel een oproep aan al diegenen die verantwoordelijkheid dragen in een representatieve democratie, om referenda overbodig te maken door voldoende samen te werken. Een oproep aan alle democraten in Europa om het geloof in hen, om het vertrouwen in de verbeterbaarheid van onze instituties en om de realisatie van een betere wereld mogelijk te laten blijven.

Werk samen aub. Voor anderen het in jullie plaats doen, en voor het te laat is !

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba