Login
Facebook Twitter LinkedIn Share

Raak-gezegd-of-geschreven
   "Vaagheid is het masker van de leugen"

     

Afgooien maar die schroom

Categorie: Blogs 2016 Gepubliceerd: maandag 11 juli 2016
Facebook Twitter LinkedIn Share

Vlaamse Leeuw voor webstekDe Vlaamse feestdag. Sommigen kunnen er niet kleinerend genoeg  over doen. Anderen zien er dan weer een excuus in om mensen uit te sluiten, haat te zaaien. En ten slotte zijn er diegenen die er een kans in zien om alle Vlamingen in te sluiten, samen te feesten. Een feest voor alle Vlamingen, en een open uitnodiging voor alle anderen. Gelukkig lijkt deze categorie veruit de meerderheid te zijn.

En toch. Op één of andere manier hebben Vlamingen nog altijd een dubbel gevoel bij hun identiteit als Vlaming. Bijna tweehonderd jaar Belgisch nationalisme, dat niet naliet om al wie bewust Vlaming was  in het beste geval kneuterigheid en in het slechtste geval nazisme te verwijten, hebben hun sporen nagelaten. Er zijn mensen die het niet "aandurven" om gewoon onbevangen zichzelf, Vlaming te zijn.

Eigenaardig toch, dat minderwaardigheidsgevoel, nu we bijvoorbeeld toch al vele tientallen jaren de meest welvarende regio in het land zijn. Eigenaardig toch, die angst om "enggeestig" of "egoïstisch" te lijken, voor een volk dat uit pure solidariteit de andere landsdelen blijft helpen, jaar na jaar. Eigenaardig toch, dat gebrek aan fierheid na vele tientallen jaren strijd om onze prachtige taal de plaats te geven die ze verdient in een land dat dit niet erkende. Eigenaardig toch, na vele tientallen jaren staatshervormingen om onze eigenheid beter bestuurlijk te verankeren, die schroom om met Vlaanderen uit te pakken in de wereld. Als Ieren, Fransen, Brazilianen of Duitsers luid hun volkslied zingen op een Europees kampioenschap, zijn we vertederd, een beetje jaloers. Als 90000 Catalanen in Barcelone tijdens een match van FC Barcelona het Catalaanse volkslied aanheffen, voelen we de emotie en trilt ze in ons lichaam. Maar zelf de Vlaamse leeuw zingen, ho maar, dat is iets anders. Het clubke Vlaams Belangers zou eens kunnen doen alsof we bij hen horen, dat gaan we toch niet riskeren zeker? Alsof dat clubje ook maar enigszin representatief is voor Vlaanderen. Alsof Marine Le Pen de goedbedoelende Fransen belet om de Franse vlag uit te hangen of de Marseillaise te zingen.

Nochtans is eigenheid, zeker in deze globaliserende wereld, iets wat we écht wel nodig hebben. OK, mijn dorpel is bestuurlijk van mijn stad. Het eerste niveau is en blijft de gemeente. En die hebben we absoluut nodig voor onze dagelijkse "besognes". En natuurlijk weet iedereen die nadenkt dat we in een geglobaliseerde wereld, met problemen van pakweg veiligheid, milieu, energie en vluchtelingenbeleid een Europees niveau nodig hebben (dat liefst wat beter werkt). Maar tussen "mijn dorpel" en "een Europees leger" ligt nog een wereld aan menselijke en maatschappelijke opdrachten, waar we ons liefst "thuis" bij voelen. Cultuur. Onderwijs. Sociale cohesie. Zaken waarbij zelfs liefst niet te veel wetten en regeltjes nodig zijn, gewoon omdat er een sociale consensus rond bestaat.

Als Europa vervreemdend overkomt voor de mensen, is het mi vooral omdat het te weinig aandacht heeft voor die nood aan identiteit, die nood aan "thuis zijn". Het is niet met lokale streekproducten een hart onder de riem te steken, dat men meteen ook de identiteit van de verschillende volkeren in Europa (h)erkent. Als Europa, naast de absolute rationele noodzaak van grootschaligheid in een geglobaliseerde wereld, ook de harten van de Europeanen wil veroveren, zal ze de identiteit van haar volkeren, de drang van mensen om zich ergens onbevangen "thuis" te voelen, moeten erkennen. En leren genieten van de complementariteit van deze volkeren, ipv ze op te sluiten in een eenheidscarcan.

Maar Europa zijn we natuurlijk allemaal: ons hart en ons verstand. Het begint ook bij elk van ons. Leven in de wereld, leven in Europa, begint met onszelf te (er)kennen. Afgooien dus die schroom, en Vlaming in de wereld zijn, stevig de Vlaamse Leeuw zingen en ons tegelijk niet laten vereenzelvigen met wie afkeer heeft voor de anderen. Insluiten, niet uitsluiten. En ons vooral niet laten wijs maken dat jezelf kennen een vorm van kneuterigheid is. Dat heeft men al 200 jaar geprobeerd. Daar zijn we stilaan te volwassen voor.

© Karel Van Butsel 2004 - 2014
karel.van.butsel@skynet.be

Website by COMITO Consulting bvba