Samen Leven In Mechelen: dat wordt SLIM

Category: Blogs
Published: Thursday, 09 August 2018

Over prioriteiten (of net niet?).

Nu de gemeenteraadsverkiezingen dichter en dichter komen is het het moment om toch even stil te staan bij de prioriteiten voor onze geliefde stad. En ja, Mechelen is mooi geworden. Toen ik in 2000 namens CVP samen met Luc Van den Brande de onderhandelingen over het nieuwe Mechelen voerde met Bart Somers, Koen Anciaux en Jowan Lamon, hadden we al sterk het gevoel dat we een ander Mechelen aan het uittekenen waren. Het is er de daaropvolgende jaren ook echt uit gekomen, met dank aan al wie daar zijn bijdrage toe heeft geleverd. Even is het tempo rond 2010 wat geslabakt, maar intussen is de trein weer helemaal op de rails. Met als enige negatieve punt dat we echt wel balanceren op de grenzen van het toelaatbare wat het schuldniveau betreft. Dat laatste is dus zeker een aandachtspunt voor elke kiezer die enkel beloftes en geen besparingen in de verkiezingsprogramma's aantreft. maar globaal gezien is het goed geweest. Volstaat het dan om op dezelfde manier verder te doen met hetzelfde team?

"Op hetzelfde elan verder" is niet "meer van hetzelfde"

Mechelen heeft op vele domeinen een inhaalbeweging gemaakt, zoveel is zeker. Denk maar aan het woonbeleid, toerisme, infrastructuur, onderwijs, integratie of veiligheid. En dat is een grote verdienste van alle partijen die aan het beleid hebben deelgenomen, en zelfs van hen die vanuit de oppositie constructieve voorstellen hebben gedaan. Bedankt en proficiat aan al die mensen, politici die hun tijd oprecht in onze stad steken, vaak zonder daarvoor de waardering te krijgen die ze verdienen. Ik hoop dat ze hun werk kunnen en willen verder zetten, en dat nieuwe mensen de draad vol enthousiasme willen oppikken.

Betekent dit ook dat we nu enkel op de ingeslagen weg verder moeten? Zeer zeker niet. We leven in totaal andere tijden dan pakweg 20 jaar geleden, en zullen dus ook nieuwe oplossingen voor nieuwe uitdagingen moeten vinden, en we zullen op een flexibele manier de nieuwe opportuniteiten moeten grijpen. Wat goed is moet daarbij zeker in stand gehouden worden, maar enkel "meer van hetzelfde" kan zeker niet de bedoeling zijn.De nieuwe uitdagingen én opportuniteiten die op onze stad af komen, moeten op een eigentijdse manier aangepakt worden. 

Graag wil ik daar een drietal puntjes voor aanhalen die ik alvast in mijn persoonlijke afwegingen mee neem:

  • De "nieuwe mobiliteit": SLIM.

    Er is een tijd geweest dat de "strijd tegen de auto" het voornaamste kenmerk van alle mobiliteitsdeskundigen was. "Koning auto" is intussen verworden tot "boksbal auto". Het simpel vervangen van de almacht van de auto door de almacht van de fietser is echter geen oplossing, en lijkt eerder een slinger die te veel in de andere richting door slaat. Dit kan dus beter.
    De "nieuwe mobiliteit" moet daarom op een genuanceerde manier aangepakt worden, niet met de klassieke simplismes, en niet met eenzijdige maatregelen.
    Natuurlijk moet ook hier wat goed is gevrijwaard worden:  fietsers ruimte geven waar die ontbreekt, betere en begaanbare voetpaden, voorzien van voldoende parkings, en een efficiënt en milieuvriendelijk openbaar vervoer.
    De ruimte voor al deze vervoersmodi is bovengronds evenwel niet onbegrensd.

    Het moet dus "anders". En dat kan.
    Daarvoor moeten technologie en creativiteit ingezet worden. Al was het maar om zonder comfortverlies de bereikbaarheid van de stad te garanderen voor iedereen.En die mogelijkheden zijn er. Zij moeten ingebed worden in een allesomvattend mobiliteitsplan met behoud van comfort  en doorstroommogelijkheden voor gemotoriseerd vervoer (de Kon. Astridlaan is niet het voorbeeld dat je daarvoor wil geven) naast veilig en comfortabel fietsvervoer en respect voor de voetganger op mooie en vlakke voetpaden die ook voor ouderen, mensen met beperkingen en vrouwen met hoge hakken bruikbaar zijn. 

    Onmogelijk? Niets is onmogelijk. Alleen moet je creatief durven denken.
    Na de ondergrondse parkings, kunnen bv. ook wegen naar die parkings in de binnestad zo veel mogelijk ondergronds gemaakt worden, mét ondergrondse verbindingen tussen de parkings. Zo komt er bovengronds weer ruimte vrij voor afzonderlijke fietspaden en mooie brede en vlakke voetpaden. 

    Doorstroming dan?
    Waarom moet iedereen de eigen "Waze app" gebruiken? Via een soort "stads-Waze" (of een "stads-wave" als je wil) met een aparte geleiding van alle vervoersmodi die duidelijk geafficheerd wordt, kan de stad het voortouw nemen om files te verminderen en mensen vlot ter plaatse te brengen, welk vervoersmiddel ze ook gebruiken.
    Geef ons dan nog degelijk elektrisch openbaar vervoer bovengronds, zodat de lawaai- en geurhinder beperkt wordt, en er is al héél veel dat vlotter én milieuvriendelijker zal lopen, zonder verlies aan comfort.

    Het zijn maar enkele voorbeelden voor een nieuwe mobiliteitsaanpak. Nieuwe technologie laat ontzettend veel toe, ook andere toepassingen. Laat ze ons gebruiken, en laat Mechelen ook daarin een voortrekkersrol spelen als SLIMme stad. Wie daar aan werkt, heeft bij mij een streepje voor.

 

  • Tijd en Prioriteit voor wijken en dorpen: SLIM.

    Ook de wijken en dorpen verdienen m.i. wat meer aandacht.
    Festiviteiten organiseren "dicht bij huis" is zowel qua veiligheid als qua mobiliteit en overlast allicht een goeie optie, de wijken en dorpen zitten er bij wijze van spreken op te wachten. Natuurlijk moeten pakweg Maanrock en Parkpop centraal blijven. Tegelijk kan meer prioriteit gaan naar het opwaarderen van de plaatselijke centra, en kunnen ook daar activiteiten ingericht worden.

    Wat in Mechelen gelukt is, verbinden door infrastructuur ter beschikking te stellen, kan ook in de wijken en dorpen
    . Daar moet de échte inhaalbeweging nog gebeuren. Er zijn goeie eerste aanzetten geweest, bijvoorbeeld in Hombeek, Leest en Muizen (oude gemeentehuizen, jeugdlokalen,...), maar vergeleken met het centrum kan het beter.

    Ook naar netheid, bv. groot huisvuil ophaling, behoud van de netheid via SLIMme vuilbakken (die verwittigen als ze vol zitten), etc kan er nog een inhaaloperatie gebeuren in wijken en dorpen.

    Kortom: tijd en prioriteit voor wijken en dorpen: ook dat is SLIM.

  • Hoe leven we samen? SLIM?

    Het onzichtbare luik van het "samen-leven-in-Mechelen". Op zich ook SLIM.

    Qua integratie tussen autochtonen en allochtonen is in Mechelen al een mooi parcours afgelegd, met dank aan een aantal middenveldsorganisatie en personen die hun nek hiervoor hebben uitgestoken. Ik denk bv. aan Youssef El Yagoubi, of Jan Hertogen.

    Integratie-initiatieven faciliteren blijft, ook voor andere doelgroepen, een belangrijke opdracht voor de stad.
    Ook "onzichtbare" infrastructuur én armoede spelen daarbij een rol, soms waar je het niet verwacht. Neem nu de riolering. Een belangrijke en steeds belangrijkere infrastructuur voor een stad. Niet iedereen zal zomaar de geldelijke middelen hebben om zich aan te passen aan de nieuwe noden. Toch zal daar behoefte aan zijn de komende jaren. Zijn we daarop voorbereid als stad?

    En wat met de armoede-organisaties? Krijgen zij de steun die ze verdienen? Kunnen armen ook terecht in verenigingen? Faciliteert de stad voldoende de initiatieven die mensen dichter bij elkaar brengen, ook als het niet over allochtonen en autochtonen gaat, maar eerder over armen of zieken of eenzamen?

    En wat met de vele bejaarden in onze stad die nog niet naar een rusthuis willen, maar toch vele noden hebben? Hoe kan de technologie ingezet worden om deze mensen te helpen? Ook dat kan SLIM.

    Uiteraard moet wat goed is rond het samen leven behouden blijven. En tegelijk kan er meer. Als de integratie van autochtoon en allochtoon in Mechelen als succesvol wordt beschouwd, moet dit "model" ook extrapoleerbaar zijn naar andere noden voor integratie. Met een sausje creativiteit en de nodige technologie er bovenop kan ook in dit domein héél veel. Doen zou ik zeggen.

 

Het is niet mijn bedoeling om hier een volledig programma voor Mechelen neer te pennen. Dan had ik in de politiek moeten blijven. Het is ook een louter persoonlijke invulling van prioriteiten, niet (noodzakelijk) de prioriteiten van deze of gene partij. En om duidelijk te zijn: ik heb hier inderdaad geen besparingsvoorstellen gedaan. Maar er zijn er legio mogelijk. Zo heb ik persoonlijk bij een buurtfeest niet de nood om mijn eten te goedkoop te krijgen dankzij de subsidie van de stad. En velen bevinden zich in mijn positie.
Met andere woorden: wie écht wil, kan wel die besparingen vinden. Het is aan de kandidaten en partijen om ze uit te filteren. Doen zou ik zeggen. Ook dat is SLIM.

Wat héél zeker is, is dat ook voor een stedelijk beleid duidelijke prioriteiten gesteld moeten worden. Ik gaf er drie persoonlijke. Ieder heeft de zijne. Prioriteiten zouden ons kiesgedrag moeten bepalen. Ze stralen immers een toekomstvisie op Mechelen uit, en daar gaan de verkiezingen uiteindelijk over. Niet over "den tofste peer". Wel over diegenen die met Mechelen vooruit willen op de manier dat je het zelf wil.

En wat ook duidelijk is, is dat de opportuniteiten en uitdagingen van vandaag niet dezelfde zijn als deze van 20 jaar geleden. En vooral dat de middelen om deze opportuniteiten te grijpen en deze uitdagingen aan te gaan technologisch en organisatorisch zelfs niet meer lijken op de middelen van 20 jaar geleden.

Tijd dus om SLIM om te gaan met al deze nieuwe mogelijkheden,  en ze in te zetten om Mechelen op zijn elan verder te laten groeien, niet met "meer van hetzelfde", maar wel met dezelfde verbetenheid om onze stad op een vernieuwende en eigentijdse manier aangenamer te maken voor al zijn inwoners, bezoekers en professionelen. Over het ganse grondgebied.

 

2018: het jaar van de nuance?

Category: Blogs
Published: Wednesday, 03 January 2018

nuance

 

2017.


In het begin was er Trump. En eigenlijk alleen maar Trump. Fake news was Trump. Arrogantie was Trump. Domheid was Trump. Machtswellust was Trump. Neerkijken op vrouwen was Trump. En voor de voorstanders: duidelijkheid was Trump. Soms de ene dag wit en de andere dag zwart. Maar altijd zwart of wit. Duidelijk heet dat tegenwoordig. Dus ja, ook duidelijkheid was Trump.

Later op het jaar was er Francken. Een goede leerling van Trump. Met een beleid volledig conform de regeringsverklaring. Maar ook met woorden die "aan duidelijkheid" niet te wensen over lieten. Irritant voor de coalitiepartners. Plezant voor de "eigen achterban". En voor de oppositie. Altijd recht voor de raap, als een nieuwe Jean-Marie Dedecker. En altijd provocerend, excuserend en opnieuw provocerend. Woorden altijd zwart of wit, zelfs al waren de handelingen vaak grijs. Duidelijk heet ook dat tegenwoordig.

En op het einde van het jaar was er dan ook nog #metoo. Wat was dat allemaal. Het begon met de vunzigheid van één of andere Amerikaanse regisseur, die er praktijken op nahield die in de richting van verkrachting gaan. Machtsmisbruik, degoutant, walgelijk. "Grab them by the pussy" als het ware. Duidelijk zwart. En natuurlijk kon ook Vlaanderen niet achter blijven. Toen was er de "affaire" Bart De Pauw. Minder erg dan de Amerikaan, maar volgens de betrokken vrouwen toch nogal intimiderend. Donkergrijs? En toen liep het mis. Plots gooiden de feministen zich op #metoo. Plots presenteerden een aantal carrièrevrouwen zich als heilige maagden, werd hun maagdelijkheid bedreigd en verhinderd door al die boosaardige mannen. Plots werd een fluitende bouwvakker bijna gelijkgesteld met een verkrachtende machtswellusteling, plots werd de "grab them by the pussy" van die andere vunzigaard niet meer onderscheiden van een misplaatst of slecht geformuleerd complimentje. Plots werd maw ook lichtgrijs helemaal zwart. Omdat tinten grijs niet meer mogen bestaan, "voor de duidelijkheid". 

Drie voorbeelden (en er zijn er nog vele andere) van wat me het voorbije jaar het meest is opgevallen : het totaal gebrek aan de mogelijkheid om nog nuance in het debat te krijgen.

Toegegeven, nuance is inderdaad moeilijk te verzoenen met sensatie, en sensatie verkoopt en bekt beter. Nuance laat zich inderdaad moeilijker vertalen in een tweetje of een krantenkop. Nuance kleeft mensen niet echt aan het scherm, meer nog, mensen moeten daar over nadenken langer dan de tijd om een sms te versturen. Nuance vergt zelfs enige intelligentie, zowel om ze te formuleren als om ze te verstaan. Hoevelen doen die moeite nog, hoevelen nemen beter gezegd de tijd nog om die moeite te doen, overtuigd als ze vooraf al zijn van het eigen zwart-of-witte gelijk? Wie zoekt in een discussie nog argumenten, om vervolgens tot een goede conclusie te komen? En wie blijft alleen maar argumenten zoeken om de vooraf getrokken eigen conclusie te staven? Dat laatste dan liefst geformuleerd met wat scheldwoorden er bij, die bij voorkeur de domheid van de gesprekspartner (of meestal de social media partner) moeten illustreren?

Nuance leidt nochtans bijna automatisch tot respect. En is dat nu niet net wat ook al die scheldende roepers opeisen: respect? Hoe komt het dan toch dat die nuances zo snel uit het debat verdwijnen, ook bij henzelf? Hoe komt het dat zo vaak enkel uitdagen, beledigen, respectloos verwoorden en schelden nog tot het repertoire behoren? "Duidelijk" is het meestal wel. Maar overtuigen doet het zelden. En gezellig is het evenmin. Mag het in discussies ook nog af en toe gezellig en zelfs leerrijk zijn? Mag het nog mogelijk zijn door een goed argument van mening te veranderen? En mag er dus die magische nuance zijn?

Zo'n plotse vlaag van nuance, ik zie het in de (social) media over Trump, Francken of Hilde Van Mieghem nog niet zo snel publiekelijk gebeuren. Nochtans zou het mooi zijn. Want natuurlijk zal Trump niet zo dom zijn als de "ene kant" wil laten geloven, en niet zo rechtlijnig als de andere kant beweert. Natuurlijk weet Francken perfect dat zijn beleid gewoon het regeringsbeleid is, maar evenzeer verwoordt hij wel (weze het provocerend) een aantal problemen waarmee hij bij de uitvoering van dat beleid geconfronteerd wordt. En natuurlijk zijn er naast de échte slachtoffers ook sletjes die (zoals Jean-Marie Dedecker het verwoordde) horizontaal hun vertikale carrière hebben gemaakt en nu op #metoo liggen te janken dat ze het zo niet gewild hebben.

En dus zou een iets genuanceerdere mening, iets minder veralgemening, de opinie van mensen sieren, ook en zeker over dergelijke gevoelige thema's. 

Maar zelfs dat is "not OK". Het aantal keer dat je voor "Tsjeef" wordt uitgescholden als je een genuanceerde mening hebt, is niet te tellen. Ik zal een voorbeeld geven van iets wat me nauw aan mijn Vlaamse hart ligt.

Ik vind dat een grondwet van een land moet voorzien dat volkeren in dat land zich in overleg onafhankelijk kunnen verklaren. Ik vind dat het totaal van de pot gerukt is dat Spanje mensen die gaan kiezen in elkaar timmert en een referendum onmogelijk maakt, verkozen vertegenwoordigers opsluit en het bestuur van een regio gewoon overneemt als het beleid van die regio hen niet zint. Als dit in Iran gebeurt, staan de USA op de bühne van de Verenigde Naties. Ik ben ook een absoluut voorstander van het recht van de Catalanen om zich uit te spreken over hun wens tot onafhankelijkheid. En in principe ben ik voor het toekennen van die onafhankelijkheid indien een meerderheid daar voor kiest.

Conclusie 1 van de social media: ge zijt voor Puidgemont, en dus nationalist.

Tegelijk stel ik in dit dossier wel vast dat (ondanks hun meerderheid in het parlement) geen meerderheid van de Catalanen gestemd heeft voor de onafhankelijkheidspartijen. Is er dan wel een meerderheid voor die onafhankelijkheid? Of komt dat enkel door de dreigende houding van Spanje? Tegelijk  blijf ik bij mijn principieel voorbehoud tov de simplismen en manipuleerbaarheid van referenda. Ondanks mijn emotionele sympathie voor de Catalanen, moet je bv. erkennen dat een referendum over "al dan niet in Spanje blijven" natuurlijk niet alleen de Catalanen aanbelangt, maar ook alle Spanjaarden. 

Conclusie 2 van de social media: ge zijt nen Tsjeef. Als ge al niet een verrader van de Catalaanse zaak zijt. En bij afleiding een verrader van de Vlaamse zaak in België. 

Een genuanceerde mening, zelfs over buitenlandse zaken, het is dus blijkbaar "not done".....

En toch, toch is het dat wat ik iedereen wens voor 2018: wat meer nuance. En daardoor wat meer respect voor de ander en zijn mening. Ik wens iedereen argumenten die vooraf gaan aan dezijn conclusie ipv enkel argumenten die gezocht worden om het eigen vastgeroeste gelijk te bewijzen. Lachend naar de toekomst ipv wenend over het verleden. En samen vooruit gaand, op het genuanceerde pad waar iedereen elkaar in een tint grijs kan vinden, ipv knokkend de stilstand van onze maatschappij of stad te organiseren.door over zwart of wit elkaar te lijf te gaan.

Bij nader (en genuanceerd) inzien... "Tsjeef" is dus geen scheldnaam.
Bij nader (en genuanceerd) inzien is "Tsjeef" gewoon een compliment.
Bedankt dus al wie me zo noemde het voorbije jaar, en sorry dat ik die nuance niet tijdig door had :-).

 

Van staten en partijen die verdwijnen

Category: Blogs
Published: Saturday, 30 September 2017

De klassieke Europese staten zouden moeten leren uit het falen van de klassieke politieke partijen. Ze zouden moeten in zien dat wie louter aan "machtsbestendiging" doet, vroeg of laat een hoge prijs betaalt. Vandaag lijkt in Europa echter het tegendeel te gebeuren. Natiestaten beschermen zichzelf krampachtig (Brexit, Spanje, ...), net zoals klassieke partijen al jaren krampachtig vechten om hun laatste relevantie te behouden. Als dit niet snel verandert, gaan we onvermijdelijk naar een turbulente faze in de geschiedenis, waarbij we enkel kunnen hopen dat dit keer de maatschappelijke verbeteringen tot stand komen zonder massaal geweld. Want hoe meer de machthebbers naar loutere machtsbestendiging voor zichzelf en hun instituten streven, hoe groter de kans dat de chaos het van hen over neemt.

Laat ons eerst even de "klassieke staten" bekijken. Morgen gaan bv. de Catalanen naar de stembus. Ze willen een referendum over onafhankelijkheid. Het Spaanse establishment gaat over tot repressie. Stembiljetten worden gestolen ("in beslag genomen" heet dat), ambtenaren en politici opgesloten. Mocht dit in een niet-Europees land gebeuren, we zouden er met zijn allen (terecht) schande over spreken. Niet nu echter. Het ene establishment beschermt het andere. Machtsbestendiging is noodzakelijk. Zwijgen is goud geworden. De chaos op maandag, onafhankelijk van het resultaat, nemen we er wel bij. En je weet maar nooit hoe het afloopt. Wie weet stemmen de Catalanen zelf hun onafhankelijkheid weg, zoals de Schotten. Probleem vanzelf opgelost. 

Of niet?

En wat is het verband met de "klassieke partijen"? Vandaag staan niet alleen sommige natiestaten, maar ook quasi alle "klassieke" democratische partijen in de uitverkoop. Enkele voorbeelden.

  • In Frankrijk is een "sterke man" als "redder des vaderlands" binnen gehaald. Hij bezielt als figuur, maar niet vanuit een ideologische overtuiging. En hij heeft geen enkele "klassieke" Franse partij nodig.
  • In Nederland is de coalitievorming nauwelijks realiseerbaar, en werd enkel één "klassieke" partij gespaard, en dan nog enkel dankzij een fikse rel met een Turkse "tegenstander". Met dank aan het vijandbeeld dus. Maar "de klassieke partijen" komen er zelfs in deze omstandigheden niet meer onder elkaar uit.
  • In Vlaanderen toont de laatste opiniepeiling van GvA aan dat Antwerpen naar een tweestrijd tussen 2 "nichepartijen" van vroeger zal gaan: een milieupartij en een Vlaams-nationalistische partij. Een milieupartij die zich een linkse ideologie heeft aangemeten, en daardoor in Vlaanderen (gelukkig) het extremistische PvdA kan afhouden. En een Vlaams-nationalistische partij die zich van het centrum naar rechts heeft begeven, en zo (gelukkig) haar meer extremistische tegenhanger in toom weet te houden. De drie klassieke partijen zijn in datzelfde Antwerpen, althans volgens deze opiniepeiling, verdampt. De ene misschien al meer dan de andere, maar ze vechten allemaal voor hun laatste relevantie. 

In Italië, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk, Vlaanderen, ... en nu zelfs in het Duitsland van de meest stabiele Europese leider, Angela Merkel, gaan de klassieke partijen dus structureel en stelselmatig achteruit.

Maar waarom is dat zo? En wat kunnen de staten in Europa hiervan leren?

Volgens sommigen gaan de klassieke partijen onderuit, omdat de grote verhalen (de ideologische onderbouw van partijen) voorbij zijn. Hetzelfde zou dan gelden voor het grote verhaal van een klassieke staat, "de liefde voor het vaderland". En als er geen grote verhalen meer zijn, dan blijven alleen de kleinere verhalen over. Tot het op een bepaald moment nog enkel over "mijn" verhaaltje gaat. Regionalisering als verkleining, individualisme als het kleinste verhaaltje dat bestaat. De kiezer wordt klant, en kiest voor diegene die iets voor "hem" doet, niet voor diegenen die het meest voor de maatschappij doet.

Maar klopt dat wel? Vooreerst: zijn de grote verhalen écht voorbij? Of zijn de grote verhalen gewoon ondergesneeuwd bij de klassieke partijen en staten? Is men vergeten ze te actualiseren naar vandaag, en is men ze vergeten te herschrijven voor de toekomst? Was men gewoon te veel bezig met het bestendigen van de macht ipv met het voorbereiden van de toekomst? Voor partijen alvast niets nieuws onder de zon. Zou bv Agalev als voorloper van Groen! ooit ontstaan zijn indien de klassieke partijen tijdig ipv te laat de ecologie hadden omarmd? Zou bv. de VU als voorloper van N-VA ontstaan zijn mochten de klassieke partijen tijdig de Vlaamse ontvoogdingsstrijd erkend hebben ipv te laat? Wellicht niet. Maar flexibiliteit en grote verhalen, het gaat te zelden goed samen...

Ik geloof nochtans écht niet dat de huidige (jonge én oude) generaties minder bezig zijn met grote verhalen, minder bezig zijn met de toekomst dan de vorige generaties. Meer nog, ik ben er van overtuigd dat we met zijn allen meer dan ooit zoekend zijn. Zoekend naar houvast om de gigantische veranderingen die we elke dag ervaren te kunnen plaatsen in een toekomstvisie die, midden die turbulente veranderingen, de houvast geeft om niet omver te vallen. Smachtend naar de uitdagingen ook, die zó boeiend zijn, dat ze, mits wat houvast, ons een vlaag van enthousiasme kunnen opleveren.

Wie denkt dat het daarbij alleen over "centen" gaat, onderschat ons. Natuurlijk hebben we geld nodig, net zoals we brandstof nodig hebben om met de auto ergens te geraken. Maar de brandstof is niet het reisdoel. Net zo min als geld de ultieme motivator of economie de ultieme politiek factor zijn. Wáár we naartoe gaan, met onze brandstof of met onze maatschappij, daarover moet het gaan. Daarmee kan je ons als mensen begeesteren, boven onszelf laten uitgroeien, en vanuit onze overtuiging de wereld beter laten maken.

Dat geldt voor partijen, en dat geldt voor staten. Wie zich  niet open stelt voor de toekomst, wie ons geen hoop en houvast geeft, wie ons geen zin(geving) voorstelt, laten we verdwijnen. Dat is democratie...

Het is dus aan een democratisch Europa en zijn bestaande staten om te leren uit de fouten van de kwijnende "klassieke" partijen, en om een toekomst te bieden aan de regio's van Europa. Op die manier geven ze ons  in een geglobaliseerde wereld opnieuw het gevoel een "thuis" te hebben. En het is aan de klassieke partijen om daaraan mee te werken, hun toekomstverhaal wervend te maken en te herschrijven, ipv enkel aan machtsbestendiging te doen.  Alleen wie de toekomst vanuit een authentieke houding en een oprechte overtuiging voor alle mensen beter wil maken, verdient onze steun. 

En dat is dan ook meteen de verpletterende verantwoordelijkheid voor elk van ons: ons eigenbelang overstijgen en stemmen voor die mensen die het op bovenstaande manier aanpakken. Voor zover we dat kunnen beoordelen. Maar als wij het niet beoordelen, zal de geschiedenis het voor ons doen.

Samen leven is een werkwoord

Category: Blogs
Published: Wednesday, 05 April 2017

Stel je even voor: je bent aan het discussiëren met een drietal mensen, en er is er eentje die de hele tijd zwijgt. Beetje vervelend. Op de duur denk je: "man, wat scheelt er, doe toch mee aan het gesprek, ". En na een tijdje begin je je te irriteren.

Waar komt die irritatie vandaan? Uit een gebrek aan zelfkennis en uit een gebrek aan begrip voor de ander. Want wat is het probleem eigenlijk? De eerste mens is gewoon extrovert, denkt dus al pratend, en haalt zo zijn energie uit de reacties van de anderen. De andere mens is gewoon introvert, denkt dus eerst lang na vooraleer iets te zeggen, en haalt zo zijn energie uit zijn eigen innerlijkheid. Is één van beide karaktertrekken beter? Nee hoor. Ze zijn gewoon anders. En als ze van zichzelf en van de ander zouden weten dat ze gewoon verschillen van karakter, zou de irritatie al direct een pak lager liggen. Wie weet zouden ze elkaar zelfs versterken in complementariteit.

Weten hoe we zelf in elkaar zitten, en begrijpen hoe de ander in elkaar zit, is dus essentieel om goed samen te kunnen werken en leven. Dat geldt voor een individu, zeker. Maar dat geldt ook voor een volk. En dan komt het woord "identiteit", de laatste tijd zo vaak misbruikt, om de hoek kijken.

Een mens of een volk dat de eigen identiteit niet kent of zelfs ontkent, laat zich meestal irriteren door het gedrag van een ander, zonder zelf goed te weten waarom. Die irritatie is dan ook niet oplosbaar: hoe kan je immers oplossen wat je niet begrijpt? Wie zichzelf niet kent, en zijn irritatie niet begrijpt, vlucht daarom meestal naar het "bekende vroeger", toen die ander er nog niet was. Die "irritante ander" wordt dan al snel op zichzelf de oorzaak van de irritatie, hij wordt de "slechte" ander. En zo glijdt men langzaam maar zeker naar de polarisatie, naar het "tegen de ander", ipv naar het "voor een gezamenlijke nieuwe toekomst". Populisten spelen daar graag op in, door "het bekende vroeger" te idealiseren. Daardoor zetten ze mensen en volkeren nog meer tegen elkaar op in hun drang naar de veilige, goede oude tijd.

Zij vergeten daarbij echter de wijze woorden van Franklin Pierce Adams: "Niets maakt die goede oude tijd zo goed, als een slecht geheugen"

Een individu is wie hij is door zijn al eeuwen doorgegeven genen, door zijn geschiedenis dus, en door zijn sociale interactie met anderen. Een volk is wat het is door zijn eeuwenlang overgeleverde geschiedenis, zijn "goede oude tijd dus" en door zijn sociale interactie met andere volkeren, ook op het eigen grondgebied. 

Wie zichzelf als individu, of de eigen identiteit als volk, wél kent, kan de eigen gevoeligheden dan ook beter inschatten en de verschillen tussen mensen en volkeren beter plaatsen. Meestal heeft die ook een sterker toekomstplan. Wie dan ook nog de andere een beetje leert kennen, kan misschien zelfs irritaties kanaliseren naar opportuniteiten om samen die nieuwe toekomst te boetseren. Zelfkennis en begrip kunnen zorgen voor samenwerking, en samenwerking zorgt voor samen-leving. 

Samen leven vergt echter inspanningen. Over liefde in een huwelijk zegt men vaak "liefde is een werkwoord". Wel, hoe sterk geldt datzelfde dan niet voor het samen leven van volkeren en culturen: "samenleven is een werkwoord". Als we tegen gehuwden zeggen: blijf niet jezelf, maar word wie je samen bent, hoe sterk moeten we dat dan ook niet als volkeren op deze ene wereld tegen elkaar kunnen zeggen: laat ons vooral worden wie we samen zijn, laat ons samen een nieuwe toekomst bouwen, laat ons samen de weg van de vooruitgang kiezen ! Net als in een huwelijk, zal dat niet vanzelf gaan, ook niet voor wie zichzelf en de ander kent, en al zeker niet om als volk zo ver te geraken. Maar er is geen andere keuze. Want "Wer die Zukunft als Gegenwind empfindet, geht in die falsche Richtung" (Martin Held)

 

2017: America first en Europa kapot?

Category: Blogs
Published: Saturday, 21 January 2017

Obama stoptNatuurlijk is Trump democratisch verkozen. En natuurlijk moeten we dat respecteren. Democratie houdt in dat je aanvaardt dat een andere mening af en toe wint.

Maar democratie behelst ook "freedom of speech". Trump en zijn type politici moeten dus ook aanvaarden dat zij worden tegengesproken, publiekelijk. En moeten ook respect hebben voor wie dat doet.

Welaan dan: ik vind het jammer dat mensen als Trump, die liegen, schofferen, beledigen, aanvallen, en isoleren, verkiezingen kunnen winnen.  Trump bewijst daarmee alvast één ding:  "civilization is a prerequisite for democracy, but democracy is obviously not a guarantee for civilization".

Maakt me dat een fan van Hilary Clinton? Nee, natuurlijk niet. De leugen is geen exclusieve gave van Trump. Maar dat mensen zoals Trump, gesteund door sommige gigantisch rijke mediamagnaten, het bijvoorbeeld voor elkaar krijgen zichzelf als "het volk" te presenteren, terwijl ze enkel een elitaire klasse en hun familie aan de macht helpen, dat is gewoon jammer. En gevaarlijk.

Wanneer dit bovendien in het machtigste land ter wereld kan en gebeurt, dan ben ik ongerust. Een USA op de dool, volledig teruggeplooid op zichzelf, is een gevaar voor de wereldvrede, is een gevaar voor de NAVO, en is een gevaar voor Europa. In zo'n wereld heeft Europa maar één reddingsboei: de rangen sluiten, samen vechten voor wat ons dierbaar is, en minder afhankelijk zijn.

Maar ook daar wringt het schoentje. Want ook hier duiken kleine Trumpkes op. Onbeschoft, onbehouwen en niet gespeend van hypocrisie en leugen. Of hoe zou je Marine Le Pen bestempelen, die leningen krijgt van Poetin en bedelen gaat bij Trump, en ondertussen pleit voor minder Europa? Hoe zou je de Brexit benoemen, bejubeld door Trump, want Europa verzwakkend met steun van (diezelfde?) mediamagnaten? En wat met Wilders, anti-Europa, anti-Marokkanen, anti....euh, tja, waar is die man eigenlijk voor? En ga zo maar verder.

Mensen en bewegingen die Europa willen verzwakken, staan dus overal roepend op de voorgrond. Je zou er bijna een putch van rijken en machtigen in kunnen zien. Mensen die de democratische politieke weerstand op hun macht en geld willen breken, en daartoe net die instanties die daarvoor garant moeten staan in hun bestaansrecht ongeloofwaardig trachten te maken. Ze doen dit door deze instanties aan te vallen met het argument dat het die instanties zijn die te ver van het volk staan.

Om dat duidelijk te maken, beroepen ze zich dan op hun marionetten in de Europese politiek. De Tsipras, Farrages, Le Pens en Wildersen van deze wereld. Die als kleine Trumpkes af en toe Europa mogen trachten verder te verdelen door mensen een rad voor de ogen te draaien, nog mee geholpen door het onvermogen van de Europese instanties zelf. Maar Farrage, Le Pen en Wilders, met hun Britse, Franse of Nederlandse versie van "America first", zitten op het niveau "Texas first" of"Nebraska first". Ze zijn niet eens de Europese Trumps, ze zijn de Trumpkes "down under", ze zitten onder zijn "tower", smekend voor aandacht en geld van hun grote roerganger, om in ruil de sterkte van Europa in de wereld te ondermijnen. Wanneer wordt dat duidelijk?

Europa mag écht niet verdeeld en verzwakt worden. Op geen enkele manier. Als dat toch lukt dreigt een zware neergang van het Europese avondland. Wie zegt bv. dat Trump een verdeeld en zwak Europa niet aan Poetin zal aanbieden in ruil voor andere invloedssferen? Wie zegt dat Oekraïne dan nog verdedigd zal worden door een verzwakte NAVO? Wie zegt dat vervolgens, wanneer de Russische beer sterker blijkt dan een verzwakte "NATO-pussy", de prille democratieën in Letland, Estkand, Litouwen, Polen, Hongarije, Roemenië en vele andere niet opnieuw bedreigd zullen worden?. Wie zegt dat Poetin dan niet zegt :"grab them by that NATO-Pussy"? En wie zegt dat een verzwakt West-Europa dan niet volgt, mee onder de Russische koepel, zoals Oost-Europa destijds de omgekeerde richting volgde bij het vallen van de Berlijnse Muur?

Nee, Europa mag niet verdeeld en verzwakt worden.

Doemdenkerij helpt ons daarbij niet verder. We moeten blijven "denken", maar daar ook positieve conclusies en acties aan koppelen. Zo is waakzaamheid over de kwaliteit van ons eigen politiek personeel meer dan ooit noodzakelijk. Zo is een visie op Europa, zijn eenmaking in verscheidenheid en zijn slagkracht op socio-economisch, ecologisch en militair gebied, meer dan ooit noodzakelijk. Het is niet door onszelf te verzwakken in Europa, door de Europese eenheid af te breken dat we daartoe zullen komen.

Het is door een  wervende, enthousiasmerende en hoopvolle visie voor ons, Europeanen, dat we opnieuw recht zullen krabbelen. Het is door een geloofwaardig toekomstproject te bieden dat we de rug zullen rechten. En het is door het behoud van een beschaafde democratie dat we met opgeheven hoofd de Amerikaanse, Russische en Chinese leiders tegemoet zullen kunnen treden. Beste Europese leiders: verkondig luid dit toekomstproject van beschaving, vrede, democratie en welvaart, liever vandaag dan morgen. Belichaam de visie hoe we in Europa de strijd aan gaan met armoede en onrecht, voor vrede en stabiliteit, en voor vrijheid van meningsuiting die niet tot onbeschaafde beledigingen of uitsluitingen moet leiden. En vooral: zorg dat in Europa politici hun werk kunnen doen, én doen. Geef altijd en overal de meerwaarde van Europa mee, verschuil je niet laf achter Europa als er onpopulaire maatregelen noodzakelijk zijn, en geef het goede voorbeeld door niet zelf aan politiek politicienne te doen. Kortom, "walk the talk".

Herman Van Rompuy en Barack Obama: we miss you both.

Willen hun opvolgers nu opstaan !