Blogs




Leven of dood: geen banale keuze.

 


Januari 2020

 



Wat doe je als je van een gewone assisenzaak een politiek proces wil maken, zoals nu met het proces van de drie dokters die van vergiftiging worden beschuldigd in een “euthanasie-zaak”? Je beschuldigt gewoon zelf de anderen, je zegt dat zij er een politiek proces van willen maken, en je zegt dat liefst op een schabouwelijke manier. Zodat het een “selffulfilling prophecy” wordt. Proficiat aan de euthanasie-lobby, carambole gelukt.


Maar OK, laat ons de uitdaging dan ook maar aannemen: spelen vrijzinnige of religieuze instellingen of politieke partijen een rol in zo’n proces? En zijn individuele juryleden met een aanhankelijkheid aan deze instituten inderdaad een rem op een objectief oordeel?

Dat zou impliceren dat alle mensen met eenzelfde globale overtuiging over euthanasie hetzelfde denken. Dat lijkt me wel héél veel impact geven aan die instellingen.


Als gelovig mens die het leven hoog acht, vind ik inderdaad (zelf) niet dat euthanasie in alle omstandigheden moet kunnen. Maar ik besef wel dat ik nog geen begin van begrip kan hebben van wat écht “ondraaglijk lijden” moet doen met een mens. Systematisch en in alle omstandigheden euthanasie verbieden, zie ik dus evenmin zitten.


Goed dus dat er een wetgeving is die deze nuance van “niet altijd” tot “soms wel” vast legt. Het gaat hier immers om leven of dood, en dat is geen banale keuze.


Het voorzichtigheidsprincipe is hier belangrijker dan in welke andere wetgeving ook. Zo moet de wet garanderen dat het écht om een vrije keuze gaat van de betrokkene zelf, een vrije keuze die in volle bewustzijn meerdere keren geuit wordt. We weten allemaal hoe beïnvloedbaar zieke en dus verzwakte mensen kunnen zijn. Ook daar moet aandacht voor zijn. Op geen enkel moment mag de druk zo groot kunnen worden, dat de “vrije keuze” vervangen wordt door het toegeven aan de overtuiging van een ander. Het moet een “bewuste” en “eigen” keuze blijven.


Elke laksheid tegenover dat voorzichtigheidsprincipe en elke overtreding van de wet met als gevolg een twijfelachtige dood, moet vermeden en desgevallend bestraft worden. En laksheid sluipt gemakkelijker binnen dan we denken. Om even een “banaal” voorbeeld te geven: onlangs sprak men in de media over het “euthanaseren” van vechthanen. Al iemand een bewuste vrije wilsbeschikking van een vechthaan gelezen? Dit zijn gevaarlijke banaliseringen van het woord euthanasie: men dreigt door de foute woordkeuze het “euthanasie plegen” gelijk te stellen aan “doden”? Waardoor ook “doden” dan wettelijk geregeld zou lijken. Wat niet het geval is.


Zo komen we naadloos terug terecht bij het proces in kwestie. De vraag voor de juryleden is niet of ze voor of tegen euthanasie zijn. De vraag is niet of ze de huidige wet een goede wet vinden of niet. De vraag is of de wet zorgvuldig werd nageleefd, of er (al dan niet subtiele) druk was op de overledene om euthanasie te plegen, of de euthanasie met respect en volgens de waardigheid die in zo’n omstandigheden vereist is werd gepleegd, kortom of alle wettelijke voorschriften werden nageleefd. Heeft men met andere woorden “gedood”, of écht euthanasie gepleegd. Een hemelsbreed verschil. Want “doden” is hier juridisch gesproken wellicht “moord”. En dat leidt tot zeer zware straffen.


Ja maar, je kan die dokters toch geen gifmengers noemen, de wet moet toch voor subtiliteit en interpretatie vatbaar zijn hoor ik je zeggen. In bepaalde omstandigheden is dat inderdaad zo. Volgens het principe dat we ofwel “strenge wetten met milde rechters”, ofwel “milde wetten met strenge rechters” moeten hebben, moeten we ons afvragen in welke omstandigheden we ons hier bevinden. En dan is het wel relevant te weten dat bijna de hele wereld ons nu al veroordeelt voor onze (te) lakse wetgeving. Die wet dan nog eens (te) breed interpreteren, lijkt dan ook in tegenspraak te zijn met goede rechtspraak: hier pleit men voor “milde wetten met milde rechters”. In die zin is een inzicht in de uitzonderlijkheid van de Belgische wet voor de juryleden wél belangrijk.


Waarom willen verstandige mensen dan toch al op voorhand pleiten voor de volledige vrijspraak? Is er een “verborgen agenda”? Gaat het toch om “ideologische” of erger nog, om “commerciële” belangen?  Moeilijk te zeggen. Wat me bijvoorbeeld wél stoorde in het interview met Distelmans op de radio, was dat hij zelfs de onzorgvuldige uitvoering van de euthanasie, waar blijkbaar geen twijfel over bestaat, probeerde goed te praten. Men wil absoluut vrijspraak, om toch maar niet het risico te lopen dat er dokters zijn die “angst zouden krijgen euthanasie uit te voeren”. Komaan zeg. Het gaat hier wel over leven en dood van een mens. Wie daarbij de zorgvuldigheidsvereisten naleeft, moet geen schrik hebben, wie dat niet doet is het niet waard mensen in hun laatste uren bij te staan.


En dan kom ik, los van dit proces, tot wat voor mij de “bottom line”is en wat me in een aantal debatten zo stoort: de banalisering van menselijk leven en dood. Dat is zo in het debat rond euthanasie, dat is ook zo in het debat rond abortus. De patiënt die euthanasie wil plegen, wordt nog enigszins juridisch beschermd tegen willekeur. Het mensje in wording heeft niet eens die bescherming. De banalisering van het menselijk leven gaat maw steeds verder: bij de begeleiding van euthanasie komt het allemaal zo nauw niet (is toch ook een gewone medische ingreep, niet?), een kind in wording wordt herleid tot een orgaan van de moeder, en het doden van dat kind meteen ook tot een louter medische ingreep.


Opvallend ook: waar een aantal conservatievere mensen genuanceerd en zelfs verschillend over beide onderwerpen denkt, zijn het steeds dezelfde (zichzelf progressief noemende) mensen die pleiten voor de dood als “oplossing”. De dood is nochtans nooit een oplossing, hoogstens misschien en in sommige omstandigheden het minste kwaad. Het goede léven, en al wat dat inhoudt, dat is wat prioritair beschermd moet worden en waar prioritair aan gewerkt moet worden. Die ommekeer moeten we terug realiseren.


Als de démarches van de heer Van Steenbrugge om er een politiek proces van te maken, die ommekeer in gang gezet hebben, dan is het misschien niet eens zo slecht dat hij zo onbeschoft op de kerk ingehakt heeft. Dan komt de carambole uiteindelijk nog terecht waar hij moet: bij de bescherming van alle leven. Want élk menselijk leven is waardevol. Ook het zwakke en het meest kwetsbare. Misschien zelfs vooral het zwakke en meest kwetsbare. En hoe dan ook is de keuze tussen leven en dood geen banale keuze.


Ik mag hopen dat niet alleen gelovige mensen dat vinden.

Hier vind je enkele blogs, al dan niet op vraag.  

Wat als… we het nu eens helemaal zouden omkeren?

25 maart 2021 - Vrije tribune Doorbraak.

 

Magie
“Versoepelen”, “Verstrengen”, het lijken wel magische woorden geworden. De één is er voor, de ander er tegen, en omgekeerd. En welke “versoepelingen” of “verstrengingen” moeten dan wel gebeuren? Het is een pingpongspel waar nooit winnaars zijn.

Maar wat als … we het nu eens helemaal zouden omkeren? Als we in deze fase van de pandemie niet meer zouden spreken over maatregelen die we kunnen versoepelen of verstrengen, maar telkens opnieuw zouden vertrekken van een wit blad, en nadenken over welke vrijheidsbeperkingen nog wél nodig zijn? Als we met andere woorden telkens zouden vertrekken van het gezonde principe dat we in een vrije maatschappij leven, en enkel vrijheidsbeperkingen aanvaarden als deze én noodzakelijk zijn voor de gezondheid, én proportioneel zijn.

Vrijheid

Om dat te doen moeten we het eerst en vooral eens zijn over wat onze “vrijheid” dan wel betekent. Ik beschouw, in de lijn van een filosoof als Locke, mensen als vrij wanneer ze naar eigen goeddunken kunnen handelen en beschikken over de eigen bezittingen en persoon, zonder daarvoor toestemming te hoeven vragen of afhankelijk te zijn van de wil van enig ander mens. Daarbij geldt ook uitdrukkelijk dat niemand daarbij het leven, de gezondheid, vrijheid of bezittingen van een ander mag schaden.

Als we deze definitie en zeker de laatste randvoorwaarden toepassen op de pandemie, is het overduidelijk dat de overheid wel degelijk een aantal (proportionele) vrijheidsbeperkende maatregelen kan opleggen in tijden dat ieders gezondheid bedreigd wordt door een virus. Niemand mag de gezondheid van anderen schaden, ook niet door quasi zeker het virus door te geven op een manier die voorspelbaar en vermijdbaar is. De overheid heeft dus terecht geoordeeld dat op een bepaald moment tijdelijke vrijheidsbeperkingen noodzakelijk waren. Dat is geen punt.

Tijdelijkheid

We zijn inmiddels wel een jaar verder. En dus moeten we die “tijdelijkheid” opnieuw bekijken. Elk overlegcomité opnieuw en telkens vertrekkend van de hoger vermelde definitie en randvoorwaarden van vrijheid.  Als we onze gezondheid én onze vrijheid allebei koesteren, vertrekt elk overlegcomité dus van een wit blad, onderzoekt het wat én wie nu nog echt gevaarlijk is voor de medemens, en neemt enkel de absoluut noodzakelijke proportionele maatregelen om dat risico voldoende in te dijken. Voor wie geen gevaar vormt voor de medemens, worden geen vrijheidsbeperkingen (meer) opgelegd. Voor wie wel een gevaar vormt, gelden proportionele maat-regelen. Regelen op “maat” dus.

Dit omgekeerd handelen is geen louter theoretische oefening. Het werpt bijvoorbeeld een gans ander licht op de vraag of wie negatief getest is, of zelfs wie gevaccineerd is (althans indien blijkt dat een gevaccineerde veel minder kans heeft anderen te besmetten), nog vrijheidsbeperkingen opgelegd moet krijgen. Is het verantwoord iemands vrijheden te beperken als die andermans leven, gezondheid, vrijheid of bezittingen niet schaadt? Volgens mij en volgens de hoger gehanteerde definitie van vrijheid alvast niet.



Discriminatie?
Sommigen noemen dat vandaag “extra faciliteiten geven aan een gepriviligeerde groep” of zelfs “discriminatie”. Dit is een foute voorstelling van de feiten. De waarheid is immers net omgekeerd : het  betreft het opheffen van nutteloze vrijheidsbeperkingen waar een grote groep mensen ten onrechte door getroffen wordt.

Ter vergelijking: je wenst toch ook de verkrachters in toom te houden, en niet de slachtoffers die verkracht kunnen worden binnen te houden? Je verbiedt toch ook de slecht zienden met de auto te rijden, hoe erg dat ook is, en niet iedereen met een rijbewijs en goede ogen? Zo moet je dus ook (enkel) vrijheidsbeperkende maatregelen nemen voor wie het virus kan door geven, en niet voor wie er enkel het slachtoffer kan van worden.

 “Ja maar, dat zou dus betekenen dat wie gevaccineerd is en/of negatief getest werd bv wél op restaurant mag, en de anderen niet. Dat kan toch niet, dat is toch discriminatie”. Is dat zo? Is dat écht discriminatie? Laat het ons even concreet maken. Als gevaccineerde mensen in een WZC samen in de kantine een koffie willen drinken of iets willen eten, brengen zij niemand in gevaar. Er is dus geen enkele objectieve reden om hen  die vrijheid af te nemen, toch? Idem als pakweg 5 mensen uit de zorgsector na hun vaccinatie en met een negatieve test even willen gaan uitwaaien op een appartement aan zee.  Zij brengen niemands leven of gezondheid in gevaar, integendeel, ze zullen nadien allicht des te beter voor zieke mensen kunnen zorgen. En met een restaurantbezoek zoals hierboven vermeld, zullen ze de economie al vroeger de noodzakelijke impulsen geven die deze zo ongelooflijk hard nodig zal hebben. Daar wordt dus niemand slechter van, integendeel.

Jaloezie
Tenzij natuurlijk jaloezie de norm is om het deze mensen niet te gunnen. Maar jaloezie  lijkt me dan weer geen goed argument om andere mensen vrijheidsbeperkingen op te leggen. Ik verkies de warmte van het “elkaar iets gunnen”.

Mijn oproep is dan ook héél expliciet om de zaken om te draaien. Hef alle vrijheidsbeperkingen op, behalve voor die mensen die anderen nog in gevaar kunnen brengen. In plaats van slechts lepeltjesgewijze en zeer traag onze vrijheden “terug te geven”, omdat nu eenmaal iedereen ze tegelijk moet “krijgen” , pleit ik voor een gedifferentieerde aanpak op maat: wie niemand in gevaar brengt, behoudt al zijn vrijheden, enkel wie nog een virologisch gevaar vormt voor de medemens wordt in zijn vrijheid beperkt. Net zoals de slecht ziende uit het verkeer wordt gehouden.

Conclusie: een medemens is méér dan een gevaar op besmetting

Bij het begin van de pandemie was er geen testcapaciteit, en leek iedereen een gevaar voor de medemens. Het was toen dus terecht dat de maatregelen algemeen en voor iedereen geldig waren. Vandaag is dat niet meer zo, en naarmate de testcapaciteit groeit en de vaccinatie vordert, geldt dat zelfs voor steeds kleinere groepen. Vrijheid is op dat ogenblik een té kostbaar goed en een té belangrijk grondrecht, om uit jaloezie álle mensen onnodig vrijheidsbeperkingen te blijven opleggen.

Laat ons dus waar en wanneer nodig effectieve en efficiënte maat-regelen nemen, zeker. Maar laat ons ook al wie geen virologisch gevaar vormt voor de medemens terug zijn vrijheid gunnen, en dit zo snel mogelijk voor zoveel mogelijk mensen. Omwille van onze (ook mentale) gezondheid, onze economie én onze democratie.

Want een medemens is méér dan een gevaar op besmetting.

 

"Nog even en ik haak af".



27 februari 2021



Bijna een jaar zitten we nu met opeenvolgende "golven", "lockdowns", "maatregelen", "voortschrijdende inzichten" en tutti quanti.

Waar gaat dit eindigen?


  • Al bijna een jaar volg ik "de maatregelen". Ook dat deel van de maatregelen dat idioot is.
  • Al bijna een jaar probeer ik duidelijk te maken dat rationeel gezien een aantal maatregelen idioot is. Of gevaarlijk, zoals die avondklok met zijn gevaarlijke precedentswaarde.
    Er werd me nog geen énkel valabel tegenargument gegeven.
    Toch blijven de idiote en gevaarlijke maatregelen behouden.
  • Al bijna een jaar weet iedereen dat vaccineren de enige oplossing is. En dat daar productiecapaciteit voor nodig is.
    Ze is er tot op vandaag te kort. Waar is de tijdige druk van Europa?
  • Al bijna een jaar veranderen experten geregeld van inzicht, idee of overtuiging, en noemen ze dat "voortschrijdend inzicht".
    Maar intussen moeten "wij" wel telkens weer "strikt" hun maatregeltjes volgen, als waren ze een evangelie. Een evangelie dat  regelmatig wijzigt....
  • Al bijna een jaar worden "wij" gevraagd onze verantwoordelijkheid te nemen, te zorgen dat de pandemie zich niet verspreidt door "braaf" te zijn, wat we overigens zijn, en krijgen we "huis-keuken-tuin" verklaringen van de wetenschappers als dan toch nog alles verkeerd loopt. En dit eigenlijk zonder beterschap.


Ik sta dan ook écht op punt om af te haken, en gewoon te doen wat ik nodig en goed acht, voorzichtig volgens zinvolle regels, en tegelijk ongeremd door waanzinnige regeltjes.
Maar de brave burger in mij houdt me nog eventjes tegen. Al vind ik dat zelf dom.


En dan probeer ik toch nog iets goeds te vinden in deze crisis.


En ... wie weet. Als er één ding goed is aan deze crisis: enkele zaken zijn nu echt wel proefondervindelijk bewezen.


  1. De onhaalbaarheid van het communistische mantra van de maakbare maatschappij, is bewezen. Mensen blijven mensen, geen robotjes.
  2. De uitspraak van de Belgische filosoof Karel Boullart ("de beste manier om chaos te creëren, is alles regelen") is bewezen. Hoe meer regels men uitvaardigt, hoe sneller alles in het honderd loopt. Mocht men zich beperken tot de essentie, het liep al stukken beter.
  3. Het rauwe kapitalisme denkt enkel in financiële prioriteiten, maar mensen zoals Paul Stoffels kunnen ook in kapitalistische bedrijven een menselijk verschil maken. Laat ons dus allemaal trachten zo'n mensen te zijn die het verschil ten goede maken.


En dan denk ik: toch nog eventjes vol houden?


OK, maar dan verwacht ik wel dat zij die menen ons leven te mogen "regelen" op hun "maat", ook zorgen dat we "kunnen" leven zoals we dat gewoon waren. In vrijheid.

En dat heeft gevolgen. Met name: een bliksemsnelle vaccinatiegolf, zonder excuses waarom het mis loopt, maar mét inspanningen zodat het goed loopt.


Vaccinatie


Steek dus zoveel mogelijk van het (overigens : niet) beschikbare geld in productiecapaciteit voor vaccinatie en niet in sluitingspremies voor ondernemingen. Het verschil tussen voorkomen en remediëren.


Want nee, de verspreiding van het virus hangt niet van ons af. "Wij" zullen de maatregelen wel naleven als er een gevoel van redelijkheid over hangt. En als nu eindelijk de vaccinatiegolf aantoont dat er een échte wil is, bij alles spelers, om deze crisis op te lossen. Op korte termijn, volledig en niet mondjesmaat. Anders haken "wij", of althans haak "ik" definitief af.


Maatschappelijk stiptheidsactie? Een oproep tot debat.

29 december 2020

 

Voetbal als spiegel voor de maatschappij?

Voetbal. De belangrijkste bijzaak ter wereld. Intense emotie en ongekende schoonheid samen in 1 sport. En tegelijk ook: bedrieglijke acties en gewelddadige lelijkheid in diezelfde sport. Uit die dualiteit ontstaat de permanente uitdaging voor de voetbalwereld: de emotie en de schoonheid behouden, terwijl de bedriegerij en het geweld worden beteugeld. Een blijvende strijd met soms contradictorische belangen tussen 2 assen die elkaar in evenwicht moeten houden. Het “rode koningineffect” uit “Alice in Spiegelland” als het ware.  


Waar het gaat om het bannen van geweld en bedriegerij uit het voetbal, worden in die koninginnenrace regels uitgevaardigd. Bij de handhaving van die regels kan technologie zeker helpen. Neem nu de VAR. Fantastische technologie voor meer “afdwingbaarheid” van de regels. Wie zondigt ontsnapt niet meer, buitenspel wordt haarfijn geregistreerd, en buiten het zicht van de scheidsrechter iemand onderuit halen wordt een wel héél hachelijke onderneming. Het vuile gaat er uit. Dankzij technologie. Mooi toch?


En wat gebeurt er tegelijk met emotie en schoonheid? Durven spelers het nog aan een meesterlijke maar gevaarlijke tackle uit te voeren? Dreigen we de schoonheid van de intensiteit te verliezen door de drang tot beheersing van de woestheid? Gaan spelers zich als brave, beleefde juffertjes, of erger nog als geprogrammeerde robotjes gedragen, en wordt de schoonheid van het spel aan de sanctioneerbaarheid van de misstap opgeofferd? Is af en toe een fout niet net een noodzakelijk (weze het lelijk) deel van de schoonheid van het spel, zoals ongelukken een onvermijdbaar (weze het lelijk) deel van de vrijheid van de mens zijn? Vragen die zeker gesteld mogen en moeten worden.


Voetbal als spiegel van de maatschappij dus. Met haar eeuwige zoektocht naar de gulden middenweg tussen anarchie en regelneverij, tussen ongeremde egoïstische vrijheid en verstikkende collectieve controle.


Ook wat goed of nodig is, heeft ongewenste neveneffecten.


Die gulden middenweg vereist uiteraard regelgeving. Zo niet heerst de jungle, en komen we terecht bij de rauwe wet van de sterkste. Absoluut.


De noodzaak tot regelgeving, en de kracht van technologie om deze af te dwingen, betekenen echter niet dat we moeten blind zijn voor de neveneffecten van te kille regels en gevoelloze “handhaving” van die regels. Zo’n strikte handhaving heeft immers onverwachte neveneffecten, en dat zeker niet alleen in het voetbal. Zoals ook blijkt uit het bestaan van een syndicaal actiemiddel: de stiptheidsactie. Tijdens zo’n actie worden alle regels tot in de puntjes afgedwongen en nageleefd, waardoor alles in het honderd loopt omdat de onbedoelde én ongewenste (neven)effecten de bovenhand halen. Wat op dat moment ook de bedoeling is.

Het gevaar van neveneffecten is dus reëel. Hoe komt het dan dat ze zo weinig mee in rekening worden genomen bij de invoering van nieuwe regels of technologieën? Misschien omdat ze nooit “zo bedoeld” zijn, soms op voorhand onbekend, en dus niet zo gemakkelijk voorspelbaar? Hoe dan ook, ze bestaan, en duiken zelfs bijna altijd op wanneer iets fundamenteel verandert. Zo bracht de industriële revolutie ons niet alleen ongeziene welvaart. Ze bracht ons ook de luchtvervuiling. En auto’s, schepen en vliegtuigen gaven ons niet alleen een  ongekende vrijheid om ons te verplaatsen. Ze zijn ook mee verantwoordelijk voor de klimaatopwarming.

Er is dan ook geen enkele reden om te veronderstellen dat de massale intrede van camera’s geen ongewenste neveneffecten zou hebben. Door enkel te focussen op wat we met camera’s willen oplossen, en daarnaar te blijven staren als konijnen naar een lichtbak, zien we de neveneffecten niet die er als roofdieren rond cirkelen, vlakbij en in het donker.


Grenzen aan de vrijheid… van de camera?


Laat ons daarom toch even nadenken. Wat moeten we doen om de neveneffecten van alomtegenwoordige camera’s te beheersen (de effecten van warmtemeters, gezichtsherkenning, datamining etc laat ik dan voor het gemak nog even achterwege)?

Het lijkt misschien contradictorisch, maar we zullen het gebruik van die camera’s moeten … regelen. We zullen met andere woorden de ongebreidelde vrijheid van de camera moeten beperken om onze vrijheid te vrijwaren, zelfs soms op plaatsen of tijdstippen waar we die vrijheid (kunnen) misbruiken en ongelukken (kunnen) begaan.


  • Een eerste grens is daarbij zeker het onderscheid tussen publieke en private ruimte.
    Zo maar, zonder gerechtelijk bevel, drones boven je tuin: uitgesloten. Ook niet voor het detecteren van verboden activiteiten, hoe verwerpelijk die ook zijn. Dan is de maatschappelijke kwaal erger dan de nochtans vieze ziekte. Of nog: publieke camera’s in de living: nooit. Ook niet voor preventie van huiselijk geweld, hoe verwerpelijk dat geweld ook is. Dan is de maatschappelijke kwaal erger dan de nochtans vieze ziekte.

    Hoewel sommige sheriffs het liever anders zouden zien, begint deze eerste grens stilaan maatschappelijke erkenning te krijgen, zelfs in deze wat beangstigende Corona-tijden.


  • Een tweede grens: de proportionaliteit.
    Voorlopig zijn we het er (hopelijk) nog allemaal over eens dat het Chinese gebruik van gezichtsherkenning om mensen een “sociaal puntenbudget” toe te kennen, verwerpelijk is. Mensen die door een rood licht gestapt zijn, of mensen die een mening geven die de heersers niet aan staat, punten aftrekken en daardoor bepaalde jobs weigeren of zelfs de toegang tot bepaalde diensten ontzeggen, we zien het gelukkig (nog?) niet zitten.

    Al is ook die grens natuurlijk makkelijk te overschrijden. Ook bij ons bestaat een “bewijs van goed gedrag en zeden” al. Wat als de technologie er in lukt élk klein foutje dat we maken vast te stellen, en bij te houden? Gaan sommigen dan niet de neiging krijgen dat ook allemaal op je “bewijs van goed gedrag en zeden” te zetten? En daar vervolgens gevolgen aan te koppelen? Want “hoe moeilijk kan het zijn alle regels te volgen”, nietwaar?

    Waar ligt de rode lijn die we niet mogen overschrijden? Welke grens is er aan dit hellend vlak? Dit moet absoluut proactief besproken worden. Werk voor ons Parlement, zo lijkt me.

  • De derde grens is de minst “tastbare”. Hij gaat over de “geest” van de wet, en over de “bedoeling” van de dader.
    Stel dat je domweg over een witte lijn moet rijden omdat een fout geparkeerde auto je anders belet door te rijden, en je wordt “betrapt”. Dan zal je anders beoordeeld moeten worden dan een waaghals die een witte lijn overschrijdt om op een levensgevaarlijk moment een inhaalmaneuver te doen.  Ook bij moorden wordt nu al een onderscheid gemaakt tussen “moord met voorbedachten rade”, een “passionele moord” en “slagen en verwondingen met de dood tot gevolg”, hoe verwerpelijk ze alle drie ook zijn. De intentie, de achterliggende bedoeling: het speelt gelukkig ook mee in de strafmaat of zelfs beoordeling van de daad.

Een handhaving die enkel gericht is op de feitelijke vaststellingen van camera’s, schiet dan ook schromelijk te kort. Ze houdt geen rekening met de intentie van de dader, en verwaarloost de rol van een (menselijk) oordeel dat daar wél rekening mee houdt.

Nood aan een maatschappelijk debat over deze derde grens.

De context waarbinnen een vaststelling gebeurt mee in rekening brengen en op basis daarvan een oordeel vellen: dat kunnen camera’s vooralsnog niet zo goed. Net daar verschilt de feitelijke vaststelling door een camera van het menselijke beoordelingsvermogen. Een camera stelt koudweg een snelheidsovertreding vast, en stelt zich niet de vraag of iemand dringend naar een ziekenhuis moet. Een camera stelt vast dat een witte lijn overschreden wordt, niet automatisch waarom het misschien wel nodig was dit te doen. Een camera stelt vast dat een regel overtreden wordt, maar kan niet in alle omstandigheden beoordelen of dit misschien noodzakelijk en dus terecht was. Een camera neemt ook de beperkingen van regelgeving niet mee in een oordeel, hij past de regelgeving gewoon toe. Hoewel de camera een alziend oog is, is hij daardoor tegelijk stekeblind.

Ook daar is het voetbal een spiegel van de maatschappij. De VAR-beelden, de camera’s van het voetbal, kunnen bv. wel het beeld tonen van een uitgestoken voet op een scheenbeen. Ze kunnen echter nooit zien of de speler in kwestie de intentie had dat been te raken. Ze kunnen nooit de wedstrijd aanvoelen. Ze passen gewoon de regeltjes toe. En dus worden spelers zonder slechte bedoelingen even zwaar gestraft als spelers die bewust naar de tegenstrever trappen. Een vergissing en een absoluut te vermijden nevenverschijnsel dat zich vandaag jammer genoeg manifesteert, telkens wanneer verantwoordelijken blind de feitelijke beelden van de VAR volgen zonder rekening te houden met de context.

In het voetbal zijn de gevolgen van zo’n vergissingen nog enigszins te overzien. Wanneer een dergelijke aanpak zich echter zou doorzetten in de ganse maatschappij, zijn de gevolgen voor de burger vele malen erger. Mensen zonder slechte bedoelingen even zwaar straffen als mensen die bewust misdrijven plegen is maatschappelijk onverantwoord.

En er zijn nog andere nevenverschijnselen van de camera-maatschappij. Zoals bedrijven tijdens een stiptheidsactie van de vakbonden in moeilijkheden komen, dreigt de ganse maatschappij door een “stiptheidsactie via de camera’s” in het honderd te lopen.  Die chaos moeten we absoluut vermijden. Om te beginnen door te beseffen dat de beste manier om chaos te creëren er in bestaat alles tot in het detail te willen regelen, en louter aan de hand van feitelijke vaststellingen te willen handhaven.

 

Het menselijk oordeel en de geest van de wet: onmisbaar.

Eens bepaalde praktijken een realiteit zijn, is het des te moeilijker ze terug te schroeven. Het lijkt me daarom absoluut noodzakelijk hierover het maatschappelijk debat nu op te starten, vooraleer het te laat is. Zodat we het menselijk oordeel en de geest van de wet terug de plaats geven die ze verdienen, als belangrijke elementen van de reeds hoger aangehaalde gulden middenweg tussen anarchie en regelneverij, tussen ongeremde egoïstische vrijheid en verstikkende collectieve controle.

Laat het debat maar starten.

 


Gedachten van een CD&V-militant –

vrije tribune op Doorbraak


Op 21 september geactualiseerde weblog van 19 september 2020


Mijn religieuze overtuiging omschrijf ik graag als een ‘onwrikbare twijfel’. ‘Onwrikbaar’, omdat ik er écht in geloof. ‘Twijfel’, omdat geloof nooit een bewijs krijgt, omdat het enkel en letterlijk ‘geloven’ is.


Mijn politieke overtuiging kent die ‘onwrikbare twijfel’ ook. ‘Onwrikbaar’ omdat ik écht geloof in het personalisme. ‘Twijfel’, omdat personalisme vertrouwen veronderstelt in de meerderheid van de mensheid, maar sommigen dat vertrouwen niet waard blijken.


Voor mijn religieus geloof heb ik steeds aanvaard dat er een structuur, een kerk van mensen, met al hun fouten, nodig was om dat geloof te blijven overdragen van generatie op generatie, en te concretiseren voor het dagelijks leven. Voor mijn politieke overtuiging heb ik steeds aanvaard dat er een partij van mensen, met al hun fouten, nodig was om die overtuiging te blijven concretiseren in standpunten voor het dagelijks leven, en deze ook beleidsmatig te realiseren.


Als christendemocraat en Vlaming was die partij voor mij altijd CD&V (let op alle drie de letters in die naam). En neen, uiteraard was ik het niet altijd en met alle concrete standpunten van die partij eens. Soms waren er invullingen waar ik niet mee akkoord ging, die ik onbegrijpelijk vond, of die een enkele keer in mijn ogen zelfs tegenstrijdig met onze basisbeginselen waren. Het merendeel van de standpunten en realisaties kon en kan ik met het vuur van mijn overtuiging echter vlot verdedigen. CD&V staat bovendien altijd klaar als realisator van haar ideeën, en niet enkel als een droomfabriek van ideeën. Zo hoort het ook.


Daarom snap ik héél goed dat een aantal CD&Vers absoluut in een regering wil stappen. ‘Realiseren in de regering ipv dromen in de oppositie’ is hun adagio. Ik begrijp het. Maar ondanks wat ik hierboven schreef: ik ben het er vandaag niet zo maar mee eens. Soms is het goed eerst even te dromen over wat je wil realiseren, die droom uit te kristalliseren, en dan pas aan de realisatie te beginnen. Kwestie van de realisatie van een nachtmerrie te vermijden.

De voorstanders van regeringsdeelname hebben “anderzijds” (ik blijf een tsjeef) wel een punt. Je kan inderdaad ‘alleen’ in een regering iets realiseren, dat klopt. Maar je kan niet ‘per definitie’ in een regering ‘het juiste’ realiseren. Daar zit de angel in het verhaal. Dus stelt zich de vraag: wat zal CD&V écht kunnen realiseren van haar programma in een regering, in het bijzonder in een Vivaldi-regering? En wat is zelfs het beste akkoord waard, als je niet nodig bent voor de uitvoering er van, zoals in Vivaldi? Dan hangt veel af van de coalitiepartners waarmee je het moet doen. Maw: hoe betrouwbaar zijn de beloftes van MR, Ecolo en tutti quanti? De recente strapatsen beloven alvast niet veel goeds wat dat betreft…


Als je de reacties van de potentiële coalitiepartners bekijkt, de analyse van wijze mensen als Rik Van Cauwelaert hoort, de tweespalt in de eigen partij vaststelt, en het wantrouwen inademt dat over en in Vivaldi hangt, dan lijkt het me eerder een droom, neen, een nachtmerrie, te denken dat we in zo’n Vivaldi-regering écht gaan kunnen realiseren wat we noodzakelijk vinden. Hoe goed de teksten op papier ook mogen zijn, hoe hard en goed er ook aan gewerkt is, de vaagheid waarin potentiële coalitiepartners over onze belangrijke aandachtspunten spreken is zeer verontrustend. En als ik één ding geleerd heb in de bijna 60 jaar op deze aardkloot dan is het wel dit: “vaagheid is het masker van de leugen”. Zonder betrouwbare partners die helder steunen wat werd afgesproken, weet je dat het uiteindelijk mis loopt. Voor mij is deelname aan Vivaldi alleen al daarom geen goed idee..


Vandaag moeten we ons als CD&V dus niet afvragen: ‘Hoe kunnen we aan boord blijven in paarsgroen, en vervolgens in de regering de schade van paarsgroen beperken voor de Vlamingen?’ Vandaag moeten we ons niet afvragen wat verkiezingen of oppositie op korte termijn zullen opleveren voor de partij. We moeten ons integendeel wél afvragen: ‘Wie zal de bouwheer van het nieuwe Vlaanderen in een vrij Europa worden?’ . En als het antwoord is: “CD&V”, dan moeten we daar naar handelen, niet op korte, maar op lange termijn.

De inhoudelijke koers die Joachim Coens wil varen toont daarbij de richting, zet de bakens uit waar we naartoe moeten. Daar geraken, die weg volgen zal echter niet lukken via deelname aan een regering waar onze ideeën enkel ‘gedoogd’ worden, en waar we enkel de paarsgroene schade wat kunnen beperken. Zo’n ingrijpende ambitie kan enkel vanuit een herwonnen eigen kracht én op langere termijn gerealiseerd worden, gebouwd op een consequente personalistische overtuiging en concretisering, én met de juiste partners.


We zullen dus de tijd zijn tijd moeten gunnen om te groeien, om van daaruit de zaken te realiseren die we écht belangrijk vinden. Laat ons die kans niet vergooien in 4 paarsgroene seizoenen of gelijk welk ander lappendeken van onbetrouwbare kleuren. Laat ons integendeel de tijd nemen om opnieuw échte bouwheren te worden, geen paarsgroene bijklussers. Laat ons de bouwheren zijn van het nieuwe Vlaanderen in een vrij Europa, dat is onze échte roeping, dat is de droom die we willen realiseren. Niet tégen België of Wallonië, maar in overleg en vanuit de eigen sterkte voor Vlaanderen, en mét de juiste partners. Kan dat in een betrouwbare regering waar we ons goed voelen en fundamentele stappen in de juiste richting kunnen zetten? Fijn, graag. Moeten we eerst enkele jaren oppositie doorworstelen? Het weze zo. Rome is ook niet op één dag gebouwd. Het doel heiligt de tijd. De droom verwacht geduldig zijn realisatie, liefst zonder tussentijdse nachtmerries.



Gedachten van een CD&V-militant.




19 september 2020





Mijn religieuze overtuiging omschrijf ik graag als een “onwrikbare twijfel”. “Onwrikbaar”, omdat ik er écht in geloof. “Twijfel”, omdat geloof nooit een bewijs krijgt, omdat het enkel en letterlijk “geloven” is. Mijn politieke overtuiging kent die “onwrikbare twijfel” ook. “Onwrikbaar” omdat ik écht geloof in het personalisme. “Twijfel”, omdat personalisme vertrouwen veronderstelt  in de meerderheid van de mensheid, maar sommigen dat vertrouwen niet waard lijken.


Voor mijn religieus geloof heb ik steeds aanvaard dat er een structuur, een Kerk van mensen, met al hun fouten, nodig was om dat geloof te blijven overdragen van generatie op generatie, en te concretiseren voor het dagelijks leven. Voor mijn politieke overtuiging heb ik steeds aanvaard dat er een partij van mensen, met al hun fouten, nodig was om die overtuiging te blijven concretiseren in standpunten voor het dagelijks leven, en deze ook beleidsmatig te realiseren.


Als christendemocraat en Vlaming was die partij voor mij altijd CD&V (let op alle 3 de letters in die naam). En nee, uiteraard was ik het niet altijd en met alle concrete standpunten van die partij eens. Soms waren er invullingen waar ik niet mee akkoord ging, die ik onbegrijpelijk vond, of die een enkele keer in mijn ogen zelfs tegenstrijdig met onze basisbeginselen waren. Het merendeel van de standpunten en realisaties kon en kan ik met het vuur van mijn overtuiging echter vlot verdedigen. CD&V staat bovendien altijd klaar als realisator van haar ideeën, en niet enkel als een droomfabriek van ideeën. Zo hoort het ook.


Daarom snap ik héél goed dat een aantal CD&Vers absoluut in een regering wil stappen. “Realiseren in de regering ipv dromen in de oppositie” is hun adagio. Ik begrijp het. Maar ondanks wat ik hierboven schreef: ik ben het er vandaag niet mee eens. Soms is het goed eerst even te dromen over wat je wil realiseren, die droom uit te kristalliseren, en dan pas aan de realisatie te beginnen. Kwestie van de realisatie van een nachtmerrie te vermijden.


Ze hebben anderzijds (ik ben tsjeef) wel een punt natuurlijk. Je kan inderdaad “alleen” in een regering iets realiseren, dat klopt. Maar je kan niet “per definitie” in een regering “het juiste” realiseren. Daar zit de angel in het verhaal. Dus stelt zich de vraag: wat zal CD&V écht kunnen realiseren van haar programma in een Vivaldi regering? En wat is zelfs het beste akkoord waard, als je niet nodig bent voor de uitvoering er van? Dan hangt veel af van de coalitiepartners waarmee je het moet doen. Maw: hoe betrouwbaar zijn de beloftes van Ecolo en tutti quanti?


Als je de reacties van de potentiële coalitiepartners bekijkt, de analyse van wijze
mensen als Rik Van Cauwelaert hoort, de tweespalt in de eigen partij vast stelt,
en het wantrouwen inademt dat over en in Vivaldi hangt, dan lijkt het me
eerder een droom, nee, een nachtmerrie, te denken dat we in die regering
écht gaan kunnen realiseren wat we noodzakelijk vinden. De vaagheid
van de teksten op vandaag is daarvoor m.i. een extra en zware indicatie.

Want als ik één ding geleerd heb in de bijna 60 jaar op deze aardkloot:
vaagheid is het masker van de leugen.


Vandaag moeten we ons dus niet afvragen: “hoe kunnen we in de regering de schade van paarsgroen beperken voor de Vlamingen?”. We moeten ons integendeel wél afvragen: “wie zal de bouwheer van het nieuwe Vlaanderen in een vrij Europa worden?” Die ambitie, ooit in een andere tijdsgeest gelijkaardig uitgesproken door CVP, moeten we opnieuw hebben. Die ambitie moeten we ook écht waar maken. Eerst dromen, dan de droom realiseren. Niet omgekeerd. En dat zal niet lukken vanuit een korte termijn ambitie voor een regeringsdeelname waar onze ideeën enkel “gedoogd” worden, en waar we enkel de paarsgroene schade wat kunnen beperken. Zo’n ingrijpende ambitie kan  enkel vanuit een herwonnen eigen kracht en op langere termijn gerealiseerd worden, gebouwd op een consequente personalistische overtuiging en concretisering, en met de juiste partners.


We zullen dus de tijd zijn tijd moeten gunnen om te groeien, om van daaruit de zaken te realiseren die we écht belangrijk vinden. Laat ons die kans niet vergooien in 4 paarsgroene seizoenen. Laat ons integendeel de tijd nemen om opnieuw échte bouwheren te worden, geen paarsgroene bijklussers. Laat ons de bouwheren zijn van het nieuwe Vlaanderen in een vrij Europa, dat is onze échte roeping, dat is de droom die we willen realiseren. Niet tégen België of Wallonië, maar in overleg en vanuit de eigen sterkte voor Vlaanderen. Als we daarvoor enkele jaren oppositie moeten doorworstelen, het weze zo. Rome is ook niet op één dag gebouwd. Het doel heiligt de tijd. De droom verwacht geduldig zijn realisatie, liefst zonder tussentijdse nachtmerries.


"Wie niets doet
misdoet niets".

Leopold II en abortus.



12 Juli 2020






 

Je kan principieel voorstander van de huidige abortuswetgeving zijn, en je toch hard verzetten tegen de nieuwe “versoepeling” die abortus als een gewone medische ingreep bestempelt. Laat het ons daarom vandaag niet over de huidige abortuswet in België hebben. Laat het ons enkel hebben over de bijkomende wijzigingen die sommigen, vooral Franstaligen, willen aanbrengen aan die wet.


Zich verzetten tegen deze wetswijziging, dat doen CD&V, N-VA en Vlaams Belang, nog altijd een significante meerderheid van volksvertegenwoordigers in Vlaanderen. En ook experten, geneesheren en vele anderen hebben grote bedenkingen.  Zovelen vinden de wetswijziging onbezonnen,  onzorgvuldig, niet goed overwogen. Er is maw, zeker in Vlaanderen, geen draagvlak voor deze libertaire vlucht vooruit.


En wat betekent deze wetswijziging concreet voor de betrokkenen?


Eens we dat weten, is het  aan de lezer zelf om het antwoord te vinden op de vraag waarom dit er nu snel snel zou moeten doorgeduwd worden, wie daar belang bij heeft of wat de motieven van die mensen kunnen zijn.


Wat betekent de wetswijziging voor de zwangere vrouw? Het risico bij een abortus halfweg de zwangerschap is voor haar een pak groter dan in de eerste 12 weken. De ingreep is ook fundamenteel verschillend. En zeker geen pretje.


Toch wordt tegelijk de minimale bedenktijd voor de vrouw door 3 gedeeld. In plaats van minimaal 6, daalt die bedenktijd naar minimaal 2 dagen. In zaken van leven en dood, waarbij een ingrijpend operatief optreden nodig is en waar bovendien zware psychologische druk niet uitgesloten mag worden, is deze inperking toch wel verrassend.


Alhoewel, verrassend? Uit praktijkverhalen hoor ik dat sommige abortuscentra vandaag al subtiel een zekere tijdsdruk uitoefenen, door al bij het eerste contact een afspraak voor de ingreep vast te leggen, weze het dat de afspraak zelf meer dan 6 dagen verder ligt. Waarom doen ze dat? Ik weet het niet. Zeker is dat terug komen op een afspraak psychologisch altijd moeilijker is voor de zwangere vrouw dan nog vrijuit te kunnen kiezen. En dit zeker als beide partners twijfelen of het niet eens zijn. Een inperking van de bedenktijd tot 2 dagen zal dit effect nog versterken.


Voor het ongeboren kindje is het drama van deze wetswijziging natuurlijk totaal. Niet alleen wordt het ongeboren kindje zijn recht op leven ontzegd, zoals bij elke abortus. Bovendien wordt het in stukken gereten om uit het lichaam van de moeder verwijderd te worden. En vergis je niet, na een halve zwangerschap is het zenuwstelsel voldoende ontwikkeld om écht wel pijn te hebben.


Wie het vierendelen uit het verleden een onmenselijke en onbeschaafde straf vindt, mag nu dus eens nadenken wat we met dit ongeboren leven doen. Kunnen we de pijn van deze mens in wording negeren, en doen alsof die niet bestaat? Vragen waar ik de zogezegd beschaafde “progressieve” indieners van dit voorstel graag een antwoord op zou horen geven.


De vader dan, wat met de vader? Wel, die komt al helemaal niet in het verhaal voor. In tijden waarin vaders verondersteld worden pampers te vervangen, mee ouderschapsverlof te nemen, en vooral een “aanwezige vader” te zijn die een sterke binding met het kind heeft vanaf de geboorte, moet diezelfde vader niet aanwezig zijn bij de beslissing of het kind sowieso geboren mág worden. Vaders moeten er zijn, behalve op het beslissingsmoment over leven of dood van hun eigen kind.


Geneesheren worden dan weer verplicht abortus als een medische ingreep te behandelen. Mensen die vele jaren gestudeerd hebben om levens te redden, worden gedwongen handelingen te doen die sterk met hun geweten kunnen botsen.


Tot slot: als samenleving worden we niet meer verondersteld alternatieven voor het aborteren van ongeboren leven aan te bieden. Er zijn nochtans heel wat omstandigheden waarin waardige alternatieven een mogelijks betere oplossing zijn dan abortus, niet alleen voor het ongeboren kindje, maar ook voor de moeder (en vader) in kwestie. Alternatieven aanbieden wordt echter niet meer nodig geacht. Op welke gronden?


Tot zover enkele opmerkelijke elementen die we dankzij de “progressieve” en voornamelijk Franstalige meerderheid “pro ongebreidelde abortus” voorgeschoteld krijgen. Zoals geweten is een degelijke evaluatie van de (praktijk van de) huidige wetgeving nog niet eens gebeurd, en kan het voorstel dus daarop niet gebaseerd zijn. Het is dan op zijn minst toch opmerkelijk te noemen dat een dermate draconische wetswijziging er in een ijltempo doorgejaagd wordt. Zoals gezegd moet de lezer zelf maar oordelen over het waarom, de belangen en motieven die hierbij spelen.


Eén ding is wel al zeker: de geschiedenis zal een verpletterend oordeel vellen over zoveel lichtzinnigheid, zoveel gebrek aan respect voor het leven en zoveel drang om nog enkel de dood als een oplossing te zien voor een ongemakkelijk leven. Zoiets als "aan de juiste kant van de geschiedenis staan"....


Wie weet wordt de nagedachtenis van de mensen die deze wet willen goedkeuren binnen 100 jaar zelfs behandeld zoals deze van Leopold II vandaag… na de afgehakte handen, de uiteengerukte lichamen. Ik zou hen alvast geen standbeeld geven.


En in deze omstandigheden evenmin een regering.

Velen vinden de wetswijziging onbezonnen, onzorgvuldig en niet goed overwogen

We worden als samenleving niet meer verondersteld alternatieven voor het aborteren van ongeboren leven aan te bieden.

De indieners van dit voorstel verdienen zeker geen standbeeld.

En in deze omstandigheden al evenmin een regering.

Voor de zwangere vrouw stijgen de risico's


Geen aanhangsel





10 september 2020




Zonder deelname van CD&V aan de paarsgroene regering, kan die nog starten. We krijgen dan allicht de doodswet over abortus ipv het levensverhaal van het kind. We krijgen dan allicht geen verdere regionalisering, misschien zelfs het spook van de herfederalisering. We krijgen dan hoe dan ook een belastingstsunami.



Ik begrijp dus dat wie écht voor inhoud gaat, dit wil beletten door deel te nemen aan de regering. Vanuit de oppositie kan je dat niet stoppen. Ik begrijp het, echt waar. En ik apprecieer het vuur waarmee Joachim Coens dat doet. Maar wie de paarsgroene partijen bezig hoort, de onbetrouwbaarheid van mensen als Bouchez ziet (nu blijkbaar alweer bij het niet in quarantaine gaan ondanks de afspraken), wie al eerder een "misverstand" heeft meegemaakt (toevallig over de prioriteiten van CD&V), die weet dat we bij de start van deze regering misschien wat hefbomen hebben om bij te sturen, maar dat die hefbomen weg zijn zodra de regering in het zadel zit. En dat er dus naar het einde van legislatuur dreigt zand in het raderwerkje te zitten. En dan zit je dus als CD&V met een regeringsdeelname waar de doodswet rond abortus uiteindelijk toch wordt goedgekeurd, waar de staatshervorming toch wordt geblokkeerd of in de richting van la Belgique de papa wordt uitgevoerd, en ziet iedereen ondertussen blauw van het betalen.



Dat is waarom ik zo gekant ben tegen paarsgroen plus CD&V, en eigenlijk niet geloof dat die paarsgroene partijen écht Avanti willen ipv Vivaldi. Het feit dat de naam "Avanti" niet aanslaat zou eveneens de nodige knipperlichten moeten doen afgaan wat betreft respect voor de gevoeligheden
van CD&V.



Ik apprecieer dus dat Joachim Coens zich niet laat leiden door andere partijen, niet slaafs NVA gevolgd heeft, en dit door toch de inhoudelijke onderhandelingen aan te vatten, en op tafel geslagen heeft toen er een "misverstand" ontstond. Ik apprecieer dat hij CD&V terug een smoel geeft, en wel een smoel die slaat op ethiek, Vlaanderen, socio-economie en duurzaamheid. Ik apprecieer dat hij puur inhoudelijk aan politiek wil doen met de ganse partij. Ik apprecieer dat héél sterk.


En tegelijk vrees ik dat zijn gesprekspartners niet allemaal even betrouwbaar zijn, zie ik dat ze dat eigenlijk dagelijks bewijzen ("misverstandje", "quarantaine", ...), en vind ik dat CD&V daar alsnog haar conclusie moet uit trekken: niet deelnemen aan deze regering.


We zijn niet het aanhangsel van NVA. Maar we zijn evenmin het aanhangsel van paarsgroen...


"De beste manier om chaos te creëren
is alles te regelen"

(Karel Boullart)


"veel wetten"
geeft de illusie van
"veel bescherming"
Niets is minder juist.


Over richting of regels, burgerzin of gehoorzaamheid, verantwoordelijkheid of egoïsme.


Juli 2020


Hoe moeilijk is het 1,5 meter afstand te houden? Hoe moeilijk is het de handen te wassen wanneer nodig? Hoe moeilijk is het maw om zonder exploderende wetgeving toch Corona te beheersen? Het lijken me allemaal niet zo'n onoverkomelijke voorzorgsmaatregelen?

En toch vragen mensen aan de staat, en dus aan de politici, allerlei bijkomende, concrete, soms zelfs individuele regeltjes over wat goed is of fout . Toch vragen sommigen dit allemaal vervolgens in veel te veel wetten te gieten, om dan vervolgens uit onvrede met die wetten achterpoortjes te zoeken om ze niet te moeten naleven. Of te zeggen "dat het niet duidelijk is". Alsof alle situaties die zich in een mensenleven voor doen, voorspelbaar zijn, duidelijk omschreven kunnen worden, en wettelijk vastgelegd moeten zijn....

Een zuiver legalistische maatschappij is echter altijd een maatschappij in moreel verval: het is een maatschappij die voor elke scheet in een fles een wet, een controle-apparaat en een sanctie nodig heeft en zo de verantwoordelijkheidszin van burgers vervangt door de gehoorzaaamheid van de werkbij. Met burgers voor wie het belangrijker is onschuldig te zijn als iets misloopt, dan inspanningen te doen en risico's te nemen om te zorgen dat het goed loopt. De mooie Vlaamse spreuk indachting: "wie niets doet, misdoet niets"...

En wat met die gekken die geen verstand hebben en anderen in gevaar brengen? Moet je voor hen die wetten, controles en sancties niet maken, hoe jammer ook? 

Die gekken bestaan inderdaad jammer genoeg altijd en overal. Zij zullen bovendien die wetten niet spontaan naleven. Dus heb je inderdaad naast wetten een aantal controles en sancties nodig.
Complete anarchie is evenmin de oplossing.


Alleen: gelooft iemand dat er geen enkele gek nog anderen in gevaar zal brengen, zelfs als er een voor iedereen verstikkende regel met bijhorende staatscontrole op elke beweging is?... En willen we zo'n verstikkende samenleving, of is die een grotere kwaal dan de kwaal die ze bestrijdt?


Overdrijven is maw nooit goed. In geen enkele richting.
Niet door te veel regels te maken. Dan verzuipen de essentie en de belangrijke wetten in de massa, en wordt het échte doel helemaal niet bereikt. Dan verdwijnt elk draagvlak na verloop van tijd.
Ook niet door te weinig richting te geven. Dan loopt iedereen in de eigen richting en wordt er dus gebotst dat het een lieve lust is.

"De gulden middenweg", misschien was dat nog niet eens zo'n slechte uitdrukking...


Waar staan we vandaag? Ik vrees dat vandaag de angst ons als samenleving inspireert om toch toe te geven aan de overdrijving. Dat we vandaag te veel regeltjes maken, gewoon omdat we bang zijn. Veel wetten geven de illusie van veel bescherming. Terwijl minder maar zeer duidelijke en goede afspraken wellicht meer resultaat zouden opleveren. En ons de vrijheid én de plicht geven om onszelf als verantwoordelijke mensen te gedragen, niet als egoïsten.



Eerst overleven, en dan toch terug leven….



Maart 2020

 

Als het brandt, moet je blussen. Als terroristen aanvallen, moet je terug schieten. Als het crisis is, moet je handelen. Snel. Krachtig. Accuraat. Je maakt dan vergissingen, maar snelheid is essentieel. En bijsturen gebeurt tijdens de actie. Geen tijd voor lange strategische overwegingen. Zo werkt het.


Zo moet het ook vandaag voor de volksgezondheid. In commandostijl, doelgericht het virus bestrijden. Discipline bij de bevolking. Allemaal samen tegen Corona. Of dat nu met een oranje, blauwe, gele, groene of rode leiding is, als het maar vooruit gaat, efficiënt is en dodelijk voor het virus. Ideologie speelt geen rol. Eigen glorie is uit den boze.


Zo’n strijd vereist wel een goede, transparante én eerlijke communicatie. Aan ieder van ons te oordelen of die er vandaag is. Onwetendheid en vergissingen zijn daarbij niet noodzakelijk hetzelfde als onkunde en leugens. Het voorspellen van het verleden is te gemakkelijk, en omgekeerd is het ontkennen van de gemaakte fouten dom. Leren uit de fouten, daar gaat het om. Ook in crisistijden. Vooral in crisistijden.


Intussen moeten andere mensen de toekomst na de crisis voorbereiden. Grondig en vastberaden. Met kennis van zaken. En met een duidelijke keuze over de richting die we uit gaan. Op dat moment doen ideologische keuzes er wél weer toe. Zij bepalen de richting. Efficiëntie wordt weer ondergeschikt aan effectiviteit. Welke maatschappij we als mensen willen komt weer hoger op de agenda dan het pure overleven van de mensen in die maatschappij.


Dat geldt vandaag zeker voor het economisch weefsel. Gaan we ook hier naar de experten luisteren? En zijn die het ook hier niet altijd allemaal eens? Gaan we dus politieke keuzes durven maken, wetende dat er altijd wel ergens een expert zal zeggen dat het de verkeerde keuze is? En wie neemt de leiding? Waarover? Over Europa? Over België? Over Vlaanderen? Hoe fijnmazig mogen de maatregelen zijn, hoe aangepast aan de eigen bevolking? Kan Vlaanderen andere keuzes maken dan Catalonië, en Denemarken andere dan Griekenland? Blijft Duitsland opvallend solidair, of worden we allemaal gierige Nederlanders? En is er toch een globale economische koepel in Europa die dit alles onderstut, subsidiariteit erkennend én schaalvoordelen benuttend?


Moeilijke keuzes. Maar ze zijn nog te ondersteunen met wetenschappelijke argumenten.


De fundamenteelste keuzes liggen nog ergens anders. Wat is er veranderd in ons gedrag? Of straffer nog, wat is er veranderd aan onze waarden?


Hoe dierbaar zijn onze democratische vrijheden nog, nu we in crisis “sterke regeringen” hebben gevraagd? Hoe weinig van onze privacy beschermen we nog, nu politiediensten mogen “spelen” hebben met drones en appjes? Hoe ver schuiven we nog verder op richting Big Brother? Offeren we ons leven op om te kunnen overleven? Offeren we met andere woorden steeds meer vrijheid op voor een vals gevoel van veiligheid? En wat met de vlaag van solidariteit, applaus hier en lakens daar, filmpjes voor grootouders op social media, leuke spotjes op TV of helpende handen en hard werkende mensen om ons heen, enkel lichtjes verstoord door het hamsteren van WC-rollen? Krijgt die solidariteit écht een plaats, of beperkt ze zich na de crisis tot een mooie herinnering die we binnen 3 jaar van facebook voorgeschoteld krijgen?


Toegegeven, vandaag primeert de strijd tegen het virus. Alle hens aan dek. Elke dag in het nieuws, elke dag communicatie, elke dag hopen op beterschap. En blijven gedisciplineerd de strijd aan gaan, tot we hem winnen.


Maar evenzeer weten we al dat een economische tsunami op ons af komt, en zien we elke dag vrijheden minder evident en privacy opgeofferd worden. Dat compleet negeren, en ons niet voorbereiden op het post-Corona tijdperk, zou even misdadig zijn als nu niet vechten tegen het virus.


Laat ons dus vooral de mensen niet weglachen die daarmee bezig zijn. Misschien verdienen ook zij wel een applaus voor hun moed.


"Ze", dat zijn "wij" !

December 2019




Wat 2019 bracht.


Een democratisch deficit?

Spanje sluit Catalanen op, omdat ze een andere mening hebben dan het staatsgezag.

Rusland sluit opposanten op, omdat ze een andere mening hebben dan het staatsgezag.

China slaat opposanten in Hongkong uiteen, omdat ze een andere mening hebben dan het staatsgezag

De president van de USA zet een vreemd staatshoofd onder druk, om zo zijn persoonlijk gezag in de staat te vrijwaren. 


En wij?

Zijn we over elk van deze aanvallen op democratische waarden even verontwaardigd?

Zijn we er überhaupt nog wel over verontwaardigd?

En wat deden we er aan?


De dood als "oplossing"?


Een "coalitie voor de dood als oplossing" wil in ons Parlement abortus legaliseren tot halfweg de zwangerschap, én als een "gewone" medische ingreep bestempelen. "Baas in eigen buik" noemt men dat. Alsof een kind een orgaan van de vrouw is dat verwijderd mag worden. Alsof de zwakste, het embryo, in deze niet beschermd moet worden. Een dood kind als oplossing voor zijn/haar verkeerd geslacht (pech), voor een verstrooide vrouw of voor een ontevreden partner: het moet blijkbaar allemaal kunnen.

De "coalitie voor de dood als oplossing" ziet ook euthanasie minder en minder als een zelfstandige en ultieme daad om het eigen ondraaglijk lijden te vermijden, maar meer en meer als een "oplossing" voor een "vervelend" leven. Ze noemen dat dan "voltooid", of "onwaardig". Alsof één menselijk leven ooit "onwaardig" mag genoemd worden. Meer en meer verdwijnt de zelfbeschikking van de persoon over zijn eigen euthanasie, naar de schemerzone van een beslissing door anderen. In het bijzonder als de zwakke zich niet meer zelf kan uitspreken. Alsof dat zwakke maar waardige leven dan niet beschermd moet worden.


En wij?

Zijn we voldoende verontwaardigd over deze aanvallen op de zelfbeschikking over leven en dood van de zwaksten?

Zijn we er überhaupt nog over verontwaardigd?

En wat deden we er aan?


Het klimaat: voor of tegen, of toch tussenin?

De fanatici van het klimaat willen wie een leven hard gewerkt heeft aan oplossingen voor problemen van de voorbije decennia, en daar nu op een normale manier wil van genieten, een schuldcomplex aanpraten voor fouten die niet gemaakt zijn. De splinter en de balk.

De ontkenners van de klimaatcrisis willen dan weer niet, zoals de vorige generaties, de problemen onder ogen zien, aanpakken en ze met de nodige inspanningen oplossen. Ontkennen is namelijk gemakkelijker.


Zijn we ons voldoende bewust van het feit dat er écht iets moet opgelost worden?

En beseffen we voldoende dat enkel vooruitgang, technologie en innovatie de oplossing zijn, niet gedragsverandering waardoor we terug holbewoners worden?

En wat deden we daar al voor?



En er is meer. Zoals onwetendheid.

Ik pikte er drie prioritaire problemen van 2019 uit. Er zijn er nog. Vaak ook uit onwetendheid. Kennen we bv. het verschil nog tussen politieke vluchtelingen en economische migranten? Beseffen we nog dat je je niet op de christelijke waarden kan beroepen, en tegelijk haat en nijd prediken? En beseft iedereen dat we dankzij Europa de langste periode van vrede kennen die we ooit gekend hebben, geen geld en tijd verliezen aan wisselkoersen en visa, en de democratische regio's als Vlaanderen, Schotland en Catalonië versterken door de interne staatsgrenzen te verzwakken?

Onwetendheid leidt te vaak tot boosheid, en inspraak zonder inzicht leidt tot uitspraak zonder uitzicht.
En, wat denk je, proberen we ons inzicht al te vergoten?
En wat deden we daar al voor?


2020


2019 Kende zijn "problemen". En zijn onvolmaakte oplossingen. Het kende ook héél veel fijne momenten. En ja, ook oppervlakkige zaken zoals een promotie en bekerwinst van KVMechelen horen daarbij. Maar er is vooral veel meer, er is vooral héél veel liefde tussen mensen, menselijke warmte (méér dan één week), goedheid en welvaart. En dat voelt goed aan.


Elk van ons wens ik daarom dat we in 2020 niet enkel "problemen" zien, maar eerst en vooral ook alles wat goed gaat. Er zullen natuurlijk ook problemen blijven. Ik wens ons daarom allemaal ook toe dat "we" iets doen aan de bovenstaande en andere prioritaire problemen die we in 2019 kenden, en aan de nieuwe problemen die in 2020 zullen opduiken. En let wel. "We", dat is dus niet "ze". Dat zijn niet "de anderen". Dat zijn niet "de bedrijven", of "de politici". Nee, "We", dat zijn wij allemaal samen.


Misschien moeten "we" 2020 beginnen met allemaal de mooie, oude spreuk van de Bond Zonder Naam boven ons bed te hangen: 

"Verbeter de wereld, begin met jezelf".


Ik wens iedereen een Zalige Kerst, een spetterende jaarovergang, en vooral een fantastisch 2020, waarin we onszelf zóveel beter maken dat we de ganse wereld verbeteren. Allemaal samen. "Wij".


Geniet er van, en veel succes.





Authentieke kandidaten met gelijke kansen.




November 2019







Bij verkiezingen geven kandidaten meestal vooraf aan voor wie ze een voorkeursbehandeling absoluut noodzakelijk achten. En het lijstje is meestal lang, want de stemmen van velen moeten gehaald worden. Vrouwen. Holebis. Migranten. Armen. Ondernemers. Zorgkundigen. Jongeren. Senioren. Gepensioneerden. Mensen met beperkingen,…..


En in een aantal van die gevallen is dat ook volkomen terecht. Mensen die het moeilijker hebben, moeten geholpen worden. Mensen die geen gelijke kansen krijgen, moeten die kansen wél krijgen. Daar moet politiek voor staan.


Alleen : positieve discriminatie impliceert uiteraard ook negatieve discriminatie van de ander. Er moet dus zéér zorgvuldig en tijdelijk omgesprongen worden met het geven van privileges aan bepaalde groepen. Eens de kansen wél gelijk zijn, moet ook de lat van de bevoordeling opnieuw gelijk gelegd worden. En dat gebeurt maar zelden.


En zo gebeurt het dat de bekwaamste personen de haver niet altijd krijgen die ze verdienen. Of dat, wanneer ze die toch krijgen, het hen niet gegund lijkt. Want zelfs in de “beoordeling” van succes speelt het feit of je tot een doelgroep behoort steeds meer mee.


“Krijgt” bv. een blanke, gezonde hetero-man van middelbare leeftijd een job (een “postje” wordt dat dan meestal genoemd), dan zijn gemor en twijfel over zijn bekwaamheid meestal zijn deel. “Verwerft” daarentegen iemand van een “doelgroep” zo’n functie, dan wordt dat al even systematisch op ritueel gejuich onthaald. In dit geval zonder veel vragen over bekwaamheid. Die lijkt ofwel vanzelfsprekend, ofwel van ondergeschikt belang. Enkele recente voorbeelden van jubelberichten? “De eerste transgender op een nieuwsredactie”: ontroerende vreugde. “De eerste vrouwelijke premier”: feestgedruis. “de eerste vrouwelijke commissievoorzitter”: een orgie van gejuich. En zo gaat het verder.


Voorlopig zijn we van die "riedeltjes" gespaard gebleven bij de interne voorzittersverkiezingen van CD&V. Met dank aan diegenen die er misbruik zouden kunnen van maken, en dat niet doen. Knap. Ook daarom ben ik zo blij met de manier waarop de campagne voor de voorzittersverkiezing bij CD&V tot op vandaag loopt. En ja, er is iemand met een migratieachtergrond die kandideert. Hij heeft dezelfde kansen. En ik heb hem nog niet horen zeggen dat hij omwille van zijn achtergrond bevoordeeld moet worden. Misschien net daarom dat hij een serieuse kans maakt, want dat hij het kan, dat is wel zeker. En ja, er is een vrouw die kandideert. Zij heeft dezelfde kansen. En ik heb haar nog niet horen zeggen dat ze voorzitter moet worden omdat ze vrouw is. Misschien net daarom dat zij een serieuse kans maakt, want dat ze het kan, daar twijfelt niemand aan. En ja, er zijn verdorie ook enkele mannen kandidaat die niet tot een doelgroep behoren (ttz, ik zou niet eens weten of er een holebi bij is, en zo hoort het ook). Ook zij hebben gelijke, maar geen grotere kansen.En ik heb hen al zeker niet horen zeggen dat ze alleen al omwille van hun mannelijkheid betere kandidaten zijn. En geen mens die er aan twijfelt dat ze het kunnen.  


En dat is fantastisch nieuws. Waarom? Niemand heeft het tot nu toe gehad over “tot welke groep” hij/zij behoort, niemand heeft het over “quota” of iets dergelijks gehad.  Iedereen heeft het gehad over de inhoud en de toekomstige aanpak als voorzitter. Om nadien allemaal samen aan de slag te kunnen, eens de voorzitter verkozen is, en niet enkel met/voor de eigen doelgroep.


Natuurlijk zijn de inhoudelijke verschillen tussen de meeste kandidaten ook beperkter dan bij verkiezingen tussen verschillende partijen: in dit geval gaat de strijd tussen allemaal christen-democraten. Zelfs als er wat opgefokte commotie is over de woordkeuze in bepaalde analyses of uitspraken, dan nog is de finaliteit wat concrete voorstellen betreft meestal vrij gelijkend. De verschillen zullen dus vooral zitten in de manier waarop de verschillende kandidaten de partij willen leiden.


Daarbij valt het op dat ze allemaal op een zeer authentieke manier hun aanpak/voorstellen naar voor brengen. Niemand lijkt een rolletje te spelen, what you see is what you get. En de leden zullen beslissen. Zonder “positieve discriminaties”. Zonder discriminerende quota. Enkel op basis van de inhoud , de aanpak en misschien ook een beetje op basis van sympathie.


Mooi toch?

Partijen aan de macht?
Vrijwilligers aan de macht !

 

14 oktober 2019


 

Onze democratie wordt sterk uitgedaagd. Populisten nemen de macht, extremen bepalen de agenda, burgers zijn nauwelijks geïnteresseerd in politiek en vooral achterdochtig en wantrouwend tov politici, de vierde macht wordt al even sterk in vraag gesteld als de drie andere, en allerlei “loterij-achtige” pseudo-oplossingen dagen de efficiënte werking van de democratie uit.

 

Daarbij is de “particratie” de gebeten hond. Partijen zouden carrières maken en kraken, partijen zouden alle macht naar zich toe trekken los van de verkiezingsuitslag, partijen zouden louter carrièrevehikel voor beroepspolitici zijn. De “interimkantoren voor de kopstukken” zoals Van Cauwelaert het beschrijft. En die beroepspolitici worden zelf bovendien meer en meer gezien als leden van een elitaire beroepsvereniging die voor de eigen belangen vecht, ipv als een volksvertegenwoordiging die voor de maatschappij en de mensen werkt.

 

Partijen op de schop dan maar? Dat hoor je me, ondanks alles, niet zeggen. Ik blijf zelfs bij mijn stelling dat partijen een goede en noodzakelijke structuur zijn. Ten minste, als ze doen waarvoor ze bedoeld zijn: partijen zijn enkel een middel om een ideologische overtuiging structureel en in de praktijk te verdedigen, uit te dragen en in beleid om te zetten. Daarom lijkt het me dus geen goede oplossing om partijen “af te schaffen” (of te laten uitsterven door steeds slechtere verkiezingsresultaten), om ze vervolgens de facto vervangen te zien worden door eenmanspartijen waar de figuur van de grote leider allesbepalend is (stijl Baudet, Trump, ….). Daarmee verplaats je immers enkel de kwalen, en verwissel je de macht van een groep mensen in een partij naar één enkel individu. Dat dit niet beter is, heeft het verleden jammer genoeg voldoende aangetoond.

 

Ideologisch onderbouwde partijen afschaffen is dus niet de oplossing. Maar wat dan wel?

 

Als partijen toch zo machtig zijn, moeten zij gewoon zelf sterker democratisch gestuurd worden. Hier ligt de link met de slogan “vrijwilligers aan de macht”, hier ligt ook de link met wat ik eerder aan de 12 apostelen schreef over de organisatie van onze partij.

 

Partij-organen moeten dringend zó georganiseerd worden, dat vrijwilligers en militanten, mensen dus zonder eigen belangen bij een beslissing, mee bepalend kunnen zijn bij het nemen van beslissingen. Vrijwilligers en militanten enerzijds en mandatarissen, ministers, partijtop anderzijds moeten evenwaardig aan de besluitvorming kunnen deel nemen. Deze democratische evenwaardigheid moet door de partijen in alle transparantie gewaarborgd worden, zowel naar tijdstip van vergaderingen, aantal mensen met stemrecht, inhoudelijke voorbereidingstijd voor de vergaderingen, en wellicht nog veel meer randvoorwaarden die oprecht opgezocht en correct ingevuld moeten worden. Zo zullen mensen terug oprecht geloven in het democratisch gehalte van de besluitvorming binnen een partij, en gemotiveerd zijn en blijven om daaraan deel te nemen.

 

Dit alles is maar één noodzakelijke voorwaarde tot de disruptieve verandering die partijen zullen moeten ondergaan indien ze willen blijven bestaan en voorop lopen in de wedloop om een moderne invulling te geven aan de democratie van de 21ste eeuw.

 

Natuurlijk zijn inhoudelijke onderbouw, goede communicatie en competent, gedreven politiek personeel ook belangrijke succesfactoren zonder dewelke geen enkele partij overleeft. En natuurlijk zal CD&V zijn eigen typische problemen, die ik o.a. beschreef in een feedback aan de “12 apostelen”, moeten overwinnen. Niets van dat alles is echter mogelijk indien de partijen zichzelf niet heruitvinden. Ze moeten daarbij een middel blijven om een ideologische overtuiging structureel en in de praktijk te verdedigen, uit te dragen en in beleid om te zetten, en nog steeds de macht nastreven om dit te doen. Maar nu ook met telkens de democratische legitimering om die macht effectief in te zetten en zo de idealen van de eigen overtuiging te realiseren.

Loon naar werken, en leven met je keuzes.

24 augustus 2019








Toen ik begon te werken moest ik naar Brussel, Namen, Antwerpen, Gent, etc. No problem. De uren waren voor mij.
Als je dat nu vraagt, lijk je wel een folteraar. Want "de kindjes moeten opgehaald worden". En meer nog: er zijn zelfs files. Nou moe, ik had ook kindjes. En files. Maar wij maakten keuzes als gezin. Keuzes maken is namelijk een deel van het leven. Wil je vooruit, dan moet je investeren in werken. Wil je meer evenwicht, dan weet je dat je het met wat minder wil doen. En dat is niet per definitie slechter. Maar wel het gevolg van een eigen keuze.


Toen Martine als onderwijzeres begon te werken, moest ze een uurtje hier en een uurtje daar presteren in het onderwijs. Zelfs in Brasschaat. 10 jaar vooraleer er een eerste aanzet tot vaste benoeming kwam in Mechelen. Als je dat nu vraagt, verlies je zogezegd "gemotiveerde" jonge leerkrachten. Nou moe, hoe gemotiveerd zijn die dan wel?Moeten ze het cadeau krijgen om gemotiveerd te blijven, of wat? OK, als het beter kan, graag. Maar al dat gejank mag toch stilaan wat minder, niet?


Hebben we nu echt een generatie "watjes" voortgebracht die elke inspanning voor het geld dat ze verdienen te veel vindt en alleen maar wil bejubeld worden voor elke normale inspanning die ze doen? Die "druk druk druk" schreeuwen als ze gezellig naar het jeugdvoetbal gaan met hun kinderen, en dat niet meer als ontspanning of fijn gezinsleven zien, maar als "werk", want niet voor het eigen ego? En die onmiddellijk alle luxe moeten hebben waar vroeger jaren voor gespaard werd?


Want eerlijk, wij hebben het nu misschien beter dan mijn ouders toen ze in de 50 waren. Maar dat hadden we niet toen we 30 waren hé. toch even vergelijken wat te vergelijken valt. Kunnen groeien, iets hebben om naar uit te kijken, sparen om iets te kunnen doen: het geeft het leven zoveel meer charme.


Stop.


Ik ga te ver. Ik wil dit niet veralgemenen. De realiteit is genuanceerder dan dit. Want ik stel ook vast dat sommige jonge mensen de voeten onder hun lijf werken. Laat me dus geen ouwe knorpot zijn die aan de andere kant van de polariserende Anunaatjes staat, en die net als zij generaties tegen elkaar opzet. Misschien is het gewoon van alle tijden: zagers en profiteurs, negatievelingen, aan de ene kant, en diegenen die het blijven doen aan de andere? Beschuldigers die proberen generaties tegen elkaar op te zetten aan de ene kant, en samenwerkers aan de andere kant?

Ik zou het echt niet weten. Maar dat wie werkt betaald moet worden voor inzet en prestatie, en niet voor gemakzucht, lijkt me toch een basisgegeven. Dat wie het gemakkelijk neemt in het leven toch het geld wil van wie hard werkt, is dan ook geen kwestie van gelijke kansen, maar van profitariaat en gelegaliseerde diefstal. Van communisme, quoi. Jaloezie op wie een heel leven gewerkt heeft, is dus niet waar we naartoe moeten. Vooral omdat diegene waar je jaloers op bent, zelf wellicht ook de fases doorlopen heeft van eerst hard werken voor weinig geld, en dan verdienen dankzij de opgebouwde ervaring en competentie.


Kortom: respect voor wie gepresteerd heeft is altijd beter dan jaloezie omwille van wat die daarvoor gekregen heeft. De opofferingen uit het verleden staan immers zelden opgelijst op social media.

Beeld je eens in....


Augustus 2019

 






Beeld je eens iemand in die vindt dat we de wetenschap moeten volgen, en dus een inspanning moeten doen voor het klimaat. Is die dan automatisch “voor de spijbelaars”?


Beeld je eens iemand in die tegen abortus is. Is die dan automatisch ook homofoob én tegen euthanasie? En in alles “ethisch conservatief”?


Beeld je eens iemand in die tegen het profiteren van de sociale wetgeving is. Die vindt dat wie kan werken, ook moet werken. Is die dan automatisch rechts? En wie tegen belastingontduiking of fraude is, wie vindt dat de staat voor zijn kernopdrachten rechtmatige belastingen moet innen, is die dan automatisch links?


Beeld je eens iemand in die vindt dat het misbruiken van pubermeisjes of schoolkinderen voor de marketing van een politiek idee of beweging af te keuren is, is die dan automatisch een klimaatontkenner of een “bange blanke heteroman”? En wie blij is met het engagement van de jeugd, moet die per definitie met de invulling van dat engagement akkoord gaan, en zo niet verketterd worden door de “believers”?


Beeld je eens iemand in die gelooft dat een onafhankelijke Vlaamse natie binnen een Europese confederatie een goeie zaak zou zijn. Is dat dan automatisch een collaborateur? En wie royalist is, moet die per definitie ook katholiek zijn? Of omgekeerd, moet je katholiek zijn om belgicist te mogen zijn?


Veel vragen waar ik persoonlijk “nee” zou op antwoorden. En toch. Toch merk je dat steeds meer mensen er van uit gaan dat niemand nog “zelfstandig en genuanceerd” kan nadenken. Dat mensen vooral in “vakjes” gestopt moeten worden, en over alles in dat vakje hetzelfde moeten denken. En dat wie niet tot jouw vakje behoort, beklad, uitgescholden en neergetweet moet worden. Zelfs op basis van een idee dat niet eens het zijne is, maar gewoon aan zijn "vakje" wordt toegekend.


Je zou voorwaar een réveil van communistische of fascistische partijen gaan vrezen en vermoeden….