Blogs

Hier vind je enkele blogs, al dan niet op vraag.  

Authentieke kandidaten met gelijke kansen.




November 2019







Bij verkiezingen geven kandidaten meestal vooraf aan voor wie ze een voorkeursbehandeling absoluut noodzakelijk achten. En het lijstje is meestal lang, want de stemmen van velen moeten gehaald worden. Vrouwen. Holebis. Migranten. Armen. Ondernemers. Zorgkundigen. Jongeren. Senioren. Gepensioneerden. Mensen met beperkingen,…..


En in een aantal van die gevallen is dat ook volkomen terecht. Mensen die het moeilijker hebben, moeten geholpen worden. Mensen die geen gelijke kansen krijgen, moeten die kansen wél krijgen. Daar moet politiek voor staan.


Alleen : positieve discriminatie impliceert uiteraard ook negatieve discriminatie van de ander. Er moet dus zéér zorgvuldig en tijdelijk omgesprongen worden met het geven van privileges aan bepaalde groepen. Eens de kansen wél gelijk zijn, moet ook de lat van de bevoordeling opnieuw gelijk gelegd worden. En dat gebeurt maar zelden.


En zo gebeurt het dat de bekwaamste personen de haver niet altijd krijgen die ze verdienen. Of dat, wanneer ze die toch krijgen, het hen niet gegund lijkt. Want zelfs in de “beoordeling” van succes speelt het feit of je tot een doelgroep behoort steeds meer mee.


“Krijgt” bv. een blanke, gezonde hetero-man van middelbare leeftijd een job (een “postje” wordt dat dan meestal genoemd), dan zijn gemor en twijfel over zijn bekwaamheid meestal zijn deel. “Verwerft” daarentegen iemand van een “doelgroep” zo’n functie, dan wordt dat al even systematisch op ritueel gejuich onthaald. In dit geval zonder veel vragen over bekwaamheid. Die lijkt ofwel vanzelfsprekend, ofwel van ondergeschikt belang. Enkele recente voorbeelden van jubelberichten? “De eerste transgender op een nieuwsredactie”: ontroerende vreugde. “De eerste vrouwelijke premier”: feestgedruis. “de eerste vrouwelijke commissievoorzitter”: een orgie van gejuich. En zo gaat het verder.


Voorlopig zijn we van die "riedeltjes" gespaard gebleven bij de interne voorzittersverkiezingen van CD&V. Met dank aan diegenen die er misbruik zouden kunnen van maken, en dat niet doen. Knap. Ook daarom ben ik zo blij met de manier waarop de campagne voor de voorzittersverkiezing bij CD&V tot op vandaag loopt. En ja, er is iemand met een migratieachtergrond die kandideert. Hij heeft dezelfde kansen. En ik heb hem nog niet horen zeggen dat hij omwille van zijn achtergrond bevoordeeld moet worden. Misschien net daarom dat hij een serieuse kans maakt, want dat hij het kan, dat is wel zeker. En ja, er is een vrouw die kandideert. Zij heeft dezelfde kansen. En ik heb haar nog niet horen zeggen dat ze voorzitter moet worden omdat ze vrouw is. Misschien net daarom dat zij een serieuse kans maakt, want dat ze het kan, daar twijfelt niemand aan. En ja, er zijn verdorie ook enkele mannen kandidaat die niet tot een doelgroep behoren (ttz, ik zou niet eens weten of er een holebi bij is, en zo hoort het ook). Ook zij hebben gelijke, maar geen grotere kansen.En ik heb hen al zeker niet horen zeggen dat ze alleen al omwille van hun mannelijkheid betere kandidaten zijn. En geen mens die er aan twijfelt dat ze het kunnen.  


En dat is fantastisch nieuws. Waarom? Niemand heeft het tot nu toe gehad over “tot welke groep” hij/zij behoort, niemand heeft het over “quota” of iets dergelijks gehad.  Iedereen heeft het gehad over de inhoud en de toekomstige aanpak als voorzitter. Om nadien allemaal samen aan de slag te kunnen, eens de voorzitter verkozen is, en niet enkel met/voor de eigen doelgroep.


Natuurlijk zijn de inhoudelijke verschillen tussen de meeste kandidaten ook beperkter dan bij verkiezingen tussen verschillende partijen: in dit geval gaat de strijd tussen allemaal christen-democraten. Zelfs als er wat opgefokte commotie is over de woordkeuze in bepaalde analyses of uitspraken, dan nog is de finaliteit wat concrete voorstellen betreft meestal vrij gelijkend. De verschillen zullen dus vooral zitten in de manier waarop de verschillende kandidaten de partij willen leiden.


Daarbij valt het op dat ze allemaal op een zeer authentieke manier hun aanpak/voorstellen naar voor brengen. Niemand lijkt een rolletje te spelen, what you see is what you get. En de leden zullen beslissen. Zonder “positieve discriminaties”. Zonder discriminerende quota. Enkel op basis van de inhoud , de aanpak en misschien ook een beetje op basis van sympathie.


Mooi toch?

Partijen aan de macht?
Vrijwilligers aan de macht !

 

14 oktober 2019


 

Onze democratie wordt sterk uitgedaagd. Populisten nemen de macht, extremen bepalen de agenda, burgers zijn nauwelijks geïnteresseerd in politiek en vooral achterdochtig en wantrouwend tov politici, de vierde macht wordt al even sterk in vraag gesteld als de drie andere, en allerlei “loterij-achtige” pseudo-oplossingen dagen de efficiënte werking van de democratie uit.

 

Daarbij is de “particratie” de gebeten hond. Partijen zouden carrières maken en kraken, partijen zouden alle macht naar zich toe trekken los van de verkiezingsuitslag, partijen zouden louter carrièrevehikel voor beroepspolitici zijn. De “interimkantoren voor de kopstukken” zoals Van Cauwelaert het beschrijft. En die beroepspolitici worden zelf bovendien meer en meer gezien als leden van een elitaire beroepsvereniging die voor de eigen belangen vecht, ipv als een volksvertegenwoordiging die voor de maatschappij en de mensen werkt.

 

Partijen op de schop dan maar? Dat hoor je me, ondanks alles, niet zeggen. Ik blijf zelfs bij mijn stelling dat partijen een goede en noodzakelijke structuur zijn. Ten minste, als ze doen waarvoor ze bedoeld zijn: partijen zijn enkel een middel om een ideologische overtuiging structureel en in de praktijk te verdedigen, uit te dragen en in beleid om te zetten. Daarom lijkt het me dus geen goede oplossing om partijen “af te schaffen” (of te laten uitsterven door steeds slechtere verkiezingsresultaten), om ze vervolgens de facto vervangen te zien worden door eenmanspartijen waar de figuur van de grote leider allesbepalend is (stijl Baudet, Trump, ….). Daarmee verplaats je immers enkel de kwalen, en verwissel je de macht van een groep mensen in een partij naar één enkel individu. Dat dit niet beter is, heeft het verleden jammer genoeg voldoende aangetoond.

 

Ideologisch onderbouwde partijen afschaffen is dus niet de oplossing. Maar wat dan wel?

 

Als partijen toch zo machtig zijn, moeten zij gewoon zelf sterker democratisch gestuurd worden. Hier ligt de link met de slogan “vrijwilligers aan de macht”, hier ligt ook de link met wat ik eerder aan de 12 apostelen schreef over de organisatie van onze partij.

 

Partij-organen moeten dringend zó georganiseerd worden, dat vrijwilligers en militanten, mensen dus zonder eigen belangen bij een beslissing, mee bepalend kunnen zijn bij het nemen van beslissingen. Vrijwilligers en militanten enerzijds en mandatarissen, ministers, partijtop anderzijds moeten evenwaardig aan de besluitvorming kunnen deel nemen. Deze democratische evenwaardigheid moet door de partijen in alle transparantie gewaarborgd worden, zowel naar tijdstip van vergaderingen, aantal mensen met stemrecht, inhoudelijke voorbereidingstijd voor de vergaderingen, en wellicht nog veel meer randvoorwaarden die oprecht opgezocht en correct ingevuld moeten worden. Zo zullen mensen terug oprecht geloven in het democratisch gehalte van de besluitvorming binnen een partij, en gemotiveerd zijn en blijven om daaraan deel te nemen.

 

Dit alles is maar één noodzakelijke voorwaarde tot de disruptieve verandering die partijen zullen moeten ondergaan indien ze willen blijven bestaan en voorop lopen in de wedloop om een moderne invulling te geven aan de democratie van de 21ste eeuw.

 

Natuurlijk zijn inhoudelijke onderbouw, goede communicatie en competent, gedreven politiek personeel ook belangrijke succesfactoren zonder dewelke geen enkele partij overleeft. En natuurlijk zal CD&V zijn eigen typische problemen, die ik o.a. beschreef in een feedback aan de “12 apostelen”, moeten overwinnen. Niets van dat alles is echter mogelijk indien de partijen zichzelf niet heruitvinden. Ze moeten daarbij een middel blijven om een ideologische overtuiging structureel en in de praktijk te verdedigen, uit te dragen en in beleid om te zetten, en nog steeds de macht nastreven om dit te doen. Maar nu ook met telkens de democratische legitimering om die macht effectief in te zetten en zo de idealen van de eigen overtuiging te realiseren.

Het Britse Parlement vecht
met een dolgedraaide dictator-in-spe....

(en het lijkt voorlopig te winnen).

 

September 2019

 








 

Schabouwelijk. Dat is wat ik van gans de Brexit saga denk. Althans, op het eerste zicht.

Belangrijk. Dat is wat ik van gans de Brexit saga denk. Althans, op het tweede zicht.

Het gaat bij de discussie over de Brexit namelijk niet alleen over de gevolgen van de pseudo-democratie via een referendum, waarvan de uitslag vooraf al bepaald werd door de manier waarop de vraag werd gesteld (zoals bij quasi elk referendum, niemand heeft toen bv. gedacht aan het onderscheid tussen “deal” of “no deal”…), waarvan de uitslag bepaald werd door het verspreiden van valse informatie waardoor mensen niet op basis van juiste gegevens konden kiezen, en waarvan de organisatie bepaald werd door particuliere (partij- of individuele) belangen van toppolitici (Cameron en de Conservative Party).

De Britten zitten nu met de gevolgen van deze pseudo-democratie van het referendum. Nu toeteren dat “de wil van het volk” zoals uitgesproken in dat referendum moet gerespecteerd worden, is even onzinnig als de organisatie en verwoording van het referendum zelf. En toch gebeurt het. Opnieuw. En opnieuw omwille van particuliere belangen van een partij en haar toppolitici. Dezelfde partij, andere figuren. Vreselijk.

Laat ons daarom hopen dat deze topmensen, die de democratie misbruiken voor de eigen glorie, ostentatief onderuit gaan. Een beetje zoals Salvini in Italië, die uit eigenbelang een crisis uitlokte, en op zijn bek gegaan is. Laat Boris zichzelf en zijn raadgevers en medestanders maar in de gracht rijden, en in dit geval: geef hen maar een extra zetje mee.

Wel hoopgevend is dat het Parlement in Groot-Brittanië, de vertegenwoordigers van het volk in één van de oudste westerse democratieën, terug bijt. En voorlopig ook wint.

Wie mij kent, weet dat ik inhoudelijk allicht weinig overeenkomsten zal hebben met Corbyn. Maar dit onderwerp, de "no deal Brexit", is zó belangrijk, dat mijn inhoudelijke voor- of afkeur eventjes ondergeschikt is. Voor mij gaat het er vandaag om dat de democratie werkt, dat het Parlement, de vertegenwoordiging van het volk, wérkt. Dat het zich niet laat ringeloren door een dolgedraaide machtswellusteling en zijn entourage, maar voorrang blijft geven aan de belangen van de bevolking: ten allen prijze het rampscenario van een no deal Brexit vermijden.  

In deze tijden waarin alle politici over dezelfde kam van “zakkenvullers” geschoren worden, vind ik dit een ongelooflijk sterk en hoopgevend signaal. Meer nog, sommige Parlementsleden hebben daarvoor hun carrière op het spel gezet of zelfs opgegeven. Chapeau.

Graag ook zo’n Parlement in Vlaanderen.


Al hoop ik dat het nooit zo ver komt dat ons Vlaams Parlement een dolgedraaide dictator-in-spe moet stoppen om te beletten dat hij onze misleide bevolking in een uitzichtloos avontuur gaat storten, omdat die bevolking dat zogezegd gevraagd zou hebben via een referendum ….

Beeld je eens in....


Augustus 2019

 






Beeld je eens iemand in die vindt dat we de wetenschap moeten volgen, en dus een inspanning moeten doen voor het klimaat. Is die dan automatisch “voor de spijbelaars”?


Beeld je eens iemand in die tegen abortus is. Is die dan automatisch ook homofoob én tegen euthanasie? En in alles “ethisch conservatief”?


Beeld je eens iemand in die tegen het profiteren van de sociale wetgeving is. Die vindt dat wie kan werken, ook moet werken. Is die dan automatisch rechts? En wie tegen belastingontduiking of fraude is, wie vindt dat de staat voor zijn kernopdrachten rechtmatige belastingen moet innen, is die dan automatisch links?


Beeld je eens iemand in die vindt dat het misbruiken van pubermeisjes of schoolkinderen voor de marketing van een politiek idee of beweging af te keuren is, is die dan automatisch een klimaatontkenner of een “bange blanke heteroman”? En wie blij is met het engagement van de jeugd, moet die per definitie met de invulling van dat engagement akkoord gaan, en zo niet verketterd worden door de “believers”?


Beeld je eens iemand in die gelooft dat een onafhankelijke Vlaamse natie binnen een Europese confederatie een goeie zaak zou zijn. Is dat dan automatisch een collaborateur? En wie royalist is, moet die per definitie ook katholiek zijn? Of omgekeerd, moet je katholiek zijn om belgicist te mogen zijn?


Veel vragen waar ik persoonlijk “nee” zou op antwoorden. En toch. Toch merk je dat steeds meer mensen er van uit gaan dat niemand nog “zelfstandig en genuanceerd” kan nadenken. Dat mensen vooral in “vakjes” gestopt moeten worden, en over alles in dat vakje hetzelfde moeten denken. En dat wie niet tot jouw vakje behoort, beklad, uitgescholden en neergetweet moet worden. Zelfs op basis van een idee dat niet eens het zijne is, maar gewoon aan zijn "vakje" wordt toegekend.


Je zou voorwaar een réveil van communistische of fascistische partijen gaan vrezen en vermoeden….

Loon naar werken, en leven met je keuzes.

24 augustus 2019








Toen ik begon te werken moest ik naar Brussel, Namen, Antwerpen, Gent, etc. No problem. De uren waren voor mij.
Als je dat nu vraagt, lijk je wel een folteraar. Want "de kindjes moeten opgehaald worden". En meer nog: er zijn zelfs files. Nou moe, ik had ook kindjes. En files. Maar wij maakten keuzes als gezin. Keuzes maken is namelijk een deel van het leven. Wil je vooruit, dan moet je investeren in werken. Wil je meer evenwicht, dan weet je dat je het met wat minder wil doen. En dat is niet per definitie slechter. Maar wel het gevolg van een eigen keuze.


Toen Martine als onderwijzeres begon te werken, moest ze een uurtje hier en een uurtje daar presteren in het onderwijs. Zelfs in Brasschaat. 10 jaar vooraleer er een eerste aanzet tot vaste benoeming kwam in Mechelen. Als je dat nu vraagt, verlies je zogezegd "gemotiveerde" jonge leerkrachten. Nou moe, hoe gemotiveerd zijn die dan wel?Moeten ze het cadeau krijgen om gemotiveerd te blijven, of wat? OK, als het beter kan, graag. Maar al dat gejank mag toch stilaan wat minder, niet?


Hebben we nu echt een generatie "watjes" voortgebracht die elke inspanning voor het geld dat ze verdienen te veel vindt en alleen maar wil bejubeld worden voor elke normale inspanning die ze doen? Die "druk druk druk" schreeuwen als ze gezellig naar het jeugdvoetbal gaan met hun kinderen, en dat niet meer als ontspanning of fijn gezinsleven zien, maar als "werk", want niet voor het eigen ego? En die onmiddellijk alle luxe moeten hebben waar vroeger jaren voor gespaard werd?


Want eerlijk, wij hebben het nu misschien beter dan mijn ouders toen ze in de 50 waren. Maar dat hadden we niet toen we 30 waren hé. toch even vergelijken wat te vergelijken valt. Kunnen groeien, iets hebben om naar uit te kijken, sparen om iets te kunnen doen: het geeft het leven zoveel meer charme.


Stop.


Ik ga te ver. Ik wil dit niet veralgemenen. De realiteit is genuanceerder dan dit. Want ik stel ook vast dat sommige jonge mensen de voeten onder hun lijf werken. Laat me dus geen ouwe knorpot zijn die aan de andere kant van de polariserende Anunaatjes staat, en die net als zij generaties tegen elkaar opzet. Misschien is het gewoon van alle tijden: zagers en profiteurs, negatievelingen, aan de ene kant, en diegenen die het blijven doen aan de andere? Beschuldigers die proberen generaties tegen elkaar op te zetten aan de ene kant, en samenwerkers aan de andere kant?

Ik zou het echt niet weten. Maar dat wie werkt betaald moet worden voor inzet en prestatie, en niet voor gemakzucht, lijkt me toch een basisgegeven. Dat wie het gemakkelijk neemt in het leven toch het geld wil van wie hard werkt, is dan ook geen kwestie van gelijke kansen, maar van profitariaat en gelegaliseerde diefstal. Van communisme, quoi. Jaloezie op wie een heel leven gewerkt heeft, is dus niet waar we naartoe moeten. Vooral omdat diegene waar je jaloers op bent, zelf wellicht ook de fases doorlopen heeft van eerst hard werken voor weinig geld, en dan verdienen dankzij de opgebouwde ervaring en competentie.


Kortom: respect voor wie gepresteerd heeft is altijd beter dan jaloezie omwille van wat die daarvoor gekregen heeft. De opofferingen uit het verleden staan immers zelden opgelijst op social media.