Blogs

Hier vind je enkele blogs, al dan niet op vraag.  

Het Britse Parlement vecht
met een dolgedraaide dictator-in-spe....

(en het lijkt voorlopig te winnen).

 

September 2019

 








 

Schabouwelijk. Dat is wat ik van gans de Brexit saga denk. Althans, op het eerste zicht.

Belangrijk. Dat is wat ik van gans de Brexit saga denk. Althans, op het tweede zicht.

Het gaat bij de discussie over de Brexit namelijk niet alleen over de gevolgen van de pseudo-democratie via een referendum, waarvan de uitslag vooraf al bepaald werd door de manier waarop de vraag werd gesteld (zoals bij quasi elk referendum, niemand heeft toen bv. gedacht aan het onderscheid tussen “deal” of “no deal”…), waarvan de uitslag bepaald werd door het verspreiden van valse informatie waardoor mensen niet op basis van juiste gegevens konden kiezen, en waarvan de organisatie bepaald werd door particuliere (partij- of individuele) belangen van toppolitici (Cameron en de Conservative Party).

De Britten zitten nu met de gevolgen van deze pseudo-democratie van het referendum. Nu toeteren dat “de wil van het volk” zoals uitgesproken in dat referendum moet gerespecteerd worden, is even onzinnig als de organisatie en verwoording van het referendum zelf. En toch gebeurt het. Opnieuw. En opnieuw omwille van particuliere belangen van een partij en haar toppolitici. Dezelfde partij, andere figuren. Vreselijk.

Laat ons daarom hopen dat deze topmensen, die de democratie misbruiken voor de eigen glorie, ostentatief onderuit gaan. Een beetje zoals Salvini in Italië, die uit eigenbelang een crisis uitlokte, en op zijn bek gegaan is. Laat Boris zichzelf en zijn raadgevers en medestanders maar in de gracht rijden, en in dit geval: geef hen maar een extra zetje mee.

Wel hoopgevend is dat het Parlement in Groot-Brittanië, de vertegenwoordigers van het volk in één van de oudste westerse democratieën, terug bijt. En voorlopig ook wint.

Wie mij kent, weet dat ik inhoudelijk allicht weinig overeenkomsten zal hebben met Corbyn. Maar dit onderwerp, de "no deal Brexit", is zó belangrijk, dat mijn inhoudelijke voor- of afkeur eventjes ondergeschikt is. Voor mij gaat het er vandaag om dat de democratie werkt, dat het Parlement, de vertegenwoordiging van het volk, wérkt. Dat het zich niet laat ringeloren door een dolgedraaide machtswellusteling en zijn entourage, maar voorrang blijft geven aan de belangen van de bevolking: ten allen prijze het rampscenario van een no deal Brexit vermijden.  

In deze tijden waarin alle politici over dezelfde kam van “zakkenvullers” geschoren worden, vind ik dit een ongelooflijk sterk en hoopgevend signaal. Meer nog, sommige Parlementsleden hebben daarvoor hun carrière op het spel gezet of zelfs opgegeven. Chapeau.

Graag ook zo’n Parlement in Vlaanderen.


Al hoop ik dat het nooit zo ver komt dat ons Vlaams Parlement een dolgedraaide dictator-in-spe moet stoppen om te beletten dat hij onze misleide bevolking in een uitzichtloos avontuur gaat storten, omdat die bevolking dat zogezegd gevraagd zou hebben via een referendum ….

Loon naar werken, en leven met je keuzes.

24 augustus 2019








Toen ik begon te werken moest ik naar Brussel, Namen, Antwerpen, Gent, etc. No problem. De uren waren voor mij.
Als je dat nu vraagt, lijk je wel een folteraar. Want "de kindjes moeten opgehaald worden". En meer nog: er zijn zelfs files. Nou moe, ik had ook kindjes. En files. Maar wij maakten keuzes als gezin. Keuzes maken is namelijk een deel van het leven. Wil je vooruit, dan moet je investeren in werken. Wil je meer evenwicht, dan weet je dat je het met wat minder wil doen. En dat is niet per definitie slechter. Maar wel het gevolg van een eigen keuze.


Toen Martine als onderwijzeres begon te werken, moest ze een uurtje hier en een uurtje daar presteren in het onderwijs. Zelfs in Brasschaat. 10 jaar vooraleer er een eerste aanzet tot vaste benoeming kwam in Mechelen. Als je dat nu vraagt, verlies je zogezegd "gemotiveerde" jonge leerkrachten. Nou moe, hoe gemotiveerd zijn die dan wel?Moeten ze het cadeau krijgen om gemotiveerd te blijven, of wat? OK, als het beter kan, graag. Maar al dat gejank mag toch stilaan wat minder, niet?


Hebben we nu echt een generatie "watjes" voortgebracht die elke inspanning voor het geld dat ze verdienen te veel vindt en alleen maar wil bejubeld worden voor elke normale inspanning die ze doen? Die "druk druk druk" schreeuwen als ze gezellig naar het jeugdvoetbal gaan met hun kinderen, en dat niet meer als ontspanning of fijn gezinsleven zien, maar als "werk", want niet voor het eigen ego? En die onmiddellijk alle luxe moeten hebben waar vroeger jaren voor gespaard werd?


Want eerlijk, wij hebben het nu misschien beter dan mijn ouders toen ze in de 50 waren. Maar dat hadden we niet toen we 30 waren hé. toch even vergelijken wat te vergelijken valt. Kunnen groeien, iets hebben om naar uit te kijken, sparen om iets te kunnen doen: het geeft het leven zoveel meer charme.


Stop.


Ik ga te ver. Ik wil dit niet veralgemenen. De realiteit is genuanceerder dan dit. Want ik stel ook vast dat sommige jonge mensen de voeten onder hun lijf werken. Laat me dus geen ouwe knorpot zijn die aan de andere kant van de polariserende Anunaatjes staat, en die net als zij generaties tegen elkaar opzet. Misschien is het gewoon van alle tijden: zagers en profiteurs, negatievelingen, aan de ene kant, en diegenen die het blijven doen aan de andere? Beschuldigers die proberen generaties tegen elkaar op te zetten aan de ene kant, en samenwerkers aan de andere kant?

Ik zou het echt niet weten. Maar dat wie werkt betaald moet worden voor inzet en prestatie, en niet voor gemakzucht, lijkt me toch een basisgegeven. Dat wie het gemakkelijk neemt in het leven toch het geld wil van wie hard werkt, is dan ook geen kwestie van gelijke kansen, maar van profitariaat en gelegaliseerde diefstal. Van communisme, quoi. Jaloezie op wie een heel leven gewerkt heeft, is dus niet waar we naartoe moeten. Vooral omdat diegene waar je jaloers op bent, zelf wellicht ook de fases doorlopen heeft van eerst hard werken voor weinig geld, en dan verdienen dankzij de opgebouwde ervaring en competentie.


Kortom: respect voor wie gepresteerd heeft is altijd beter dan jaloezie omwille van wat die daarvoor gekregen heeft. De opofferingen uit het verleden staan immers zelden opgelijst op social media.

Beeld je eens in....


Augustus 2019

 






Beeld je eens iemand in die vindt dat we de wetenschap moeten volgen, en dus een inspanning moeten doen voor het klimaat. Is die dan automatisch “voor de spijbelaars”?


Beeld je eens iemand in die tegen abortus is. Is die dan automatisch ook homofoob én tegen euthanasie? En in alles “ethisch conservatief”?


Beeld je eens iemand in die tegen het profiteren van de sociale wetgeving is. Die vindt dat wie kan werken, ook moet werken. Is die dan automatisch rechts? En wie tegen belastingontduiking of fraude is, wie vindt dat de staat voor zijn kernopdrachten rechtmatige belastingen moet innen, is die dan automatisch links?


Beeld je eens iemand in die vindt dat het misbruiken van pubermeisjes of schoolkinderen voor de marketing van een politiek idee of beweging af te keuren is, is die dan automatisch een klimaatontkenner of een “bange blanke heteroman”? En wie blij is met het engagement van de jeugd, moet die per definitie met de invulling van dat engagement akkoord gaan, en zo niet verketterd worden door de “believers”?


Beeld je eens iemand in die gelooft dat een onafhankelijke Vlaamse natie binnen een Europese confederatie een goeie zaak zou zijn. Is dat dan automatisch een collaborateur? En wie royalist is, moet die per definitie ook katholiek zijn? Of omgekeerd, moet je katholiek zijn om belgicist te mogen zijn?


Veel vragen waar ik persoonlijk “nee” zou op antwoorden. En toch. Toch merk je dat steeds meer mensen er van uit gaan dat niemand nog “zelfstandig en genuanceerd” kan nadenken. Dat mensen vooral in “vakjes” gestopt moeten worden, en over alles in dat vakje hetzelfde moeten denken. En dat wie niet tot jouw vakje behoort, beklad, uitgescholden en neergetweet moet worden. Zelfs op basis van een idee dat niet eens het zijne is, maar gewoon aan zijn "vakje" wordt toegekend.


Je zou voorwaar een réveil van communistische of fascistische partijen gaan vrezen en vermoeden….

Slechts 15 uur werken : kunnen we dat wel aan?

 13 September 2014







Thomas Pikkety is out. Rutger Bregman is in.

Op één week in ongeveer elk medium verschenen. De nieuwe Messias, jong (26) en met ideeën "out of the box". Allen daarheen.

We kunnen er eens mee lachen, we moeten het relativeren, maar al bij al is het ook goed nieuws. Ondanks de plotse overdrijvingen : de nieuwe rages rond nieuwe en jongere denkers is geen slechte zaak. Niet dat ze meteen een "nieuw groot verhaal" brengen. Maar ze geven wel nieuwe aanzetten om dat prachtige grote verhaal dat we in het westen aan het schrijven zijn, tientallen jaren van democratie en vrede, met blijvende en vernieuwende impulsen in stand te houden.


Terug naar Bregman. Hij pleit voor een basis inkomen. Is dat een revolutionair idee? Ik dacht het niet. Zelfs het Vivant van Duchatelet, zo één van die vermaledijde "rechtse rijke stinkers", was daar al lange tijd geleden voorstander van. Maar het is niet omdat het niet revolutionair is, dat het niet evolutionair kan zijn. Dat geldt zeker ook voor de 15-urige werkweek, iets waar Bregman ook voor pleit. Al zal er nog een lange weg af te leggen zijn vooraleer onze maatschappij en vooral de mensen in die maatschappij, klaar zijn voor deze evolutie.


Vandaag zijn we er mijns inziens in elk geval nog niet klaar voor.

Laten we het voorbeeld van de 15 uur werkweek daarom eens nader bekijken. Prachtig, lijkt het. Wat is de idee erachter volgens Bregman? De stijging in productiviteit niet meer aanwenden om meer geld te verdienen (waarmee we dan nutteloze gadgets kopen...), maar aanwenden om meer tijd te verwerven (tijdens dewelke we dan zinvolle dingen kunnen doen).  Klinkt toch fantastisch? En dat is het ook. Maar zijn we daar klaar voor? Zijn we klaar om het nuttige werk dat geld op brengt te ruilen voor een massa zinvolle vrije tijd die geen geld opbrengt? Ik denk het niet.


Een voorbeeldje: stel je eens voor dat in die context het voorstel wordt gelanceerd de kinderopvang af te schaffen. Mensen krijgen minder geld (want ze gaan minder werken), maar mogen thuis blijven om bij hun kinderen te zijn (zinvolle tijdsbesteding). Voel je al aankomen dat je het er niet mee eens bent? Tiens. Dan bevestig je mijn stelling dat we niet klaar zijn voor de principes van Bregman.

Meer nog: omdat de nuttige job die mensen uitoefenen niet genoeg opbrengt om die kinderopvang te betalen, laten we vandaag bovendien de belastingbetalers nog eens extra betalen om die kinderopvang in te richten. Kiezen we daarbij voor het nuttige, of toch voor het zinvolle? Niet alleen individueel, ook maatschappelijk kiezen we vandaag voor het nut, voor het geld, voor de economie. En niet voor het zinvolle dat enkel onze tijd en geen geld vraagt. 


We zijn er dus op zijn zachtst gezegd niet klaar voor als mens. Maar er is meer. Wie beweert dat mensen die maar 15 uur werken (als dat al moest lukken dus), ook allemaal die vrijgekomen tijd enkel met diepzinnige en zinvolle bezigheden zullen vullen, is minstens toch een klein beetje een optimist. Ik moet daarbij spontaan denken aan het zinnetje van mijn oma zaliger, dat ze soms uitsprak om haar man liefdevol te plagen: "mannen moeten hard werken, dan doen ze geen ander kwaad". Dat zinnetje kan mijns inziens nog niet direct en veralgemeend vervangen worden door : "mensen moeten weinig werken, dan kunnen ze zinvol bezig zijn in hun vrije tijd". Ik durf bv. echt niet te garanderen dat een 15 urige werkweek geen extra werk zal creëren voor de makers van oppervlakkige soaps. En ook extra "leegloperij", "vandalisme uit verveling" of erger nog "criminaliteit" zou wel eens voor opvulling van de vrijgekomen tijd kunnen zorgen.We zijn dus niet alleen nog niet klaar voor die werkweek van 15 uren. De vraag is of het überhaupt wel zo'n goed idee is...


Het is goed dat jonge mensen nieuwe uitdagingen zoeken. Het is goed dat jonge denkers nieuwe dromen of toekomstperspectieven uittekenen. Het is goed dat begane paden af en toe in vraag worden gesteld. Anders was er nooit een Ford, een Boeing of een Apollo geweest. Maar nieuwe paden die niet enkel nieuwe technologieën, maar ook een totaal andere menselijke ingesteldheid vergen, zijn moeilijke wegen. Zij vergen tijd om mensen die wegen in te doen slaan. Het is dus goed dat jonge mensen ook de tijd nemen om die moeilijke wegen in te slaan. Zij hebben de tijd om ze te plaveien tot mooie boulevards die naar een nieuwe toekomst leiden. Morgen zal die boulevard er niet liggen. Want menselijk gedrag is moeilijker te boetseren dan nieuwe technologie. Maar wie weet, ooit, zoals zovele andere dromen?


Misschien wordt ooit die 15 urige werkweek inderdaad een realiteit. Maar dan zal het niet alleen zijn dankzij de economische mogelijkheden van een hogere productiviteit. Dan zal het zijn omdat de mensen in staat zijn het nuttige te laten varen voor het zinvolle, het lege voor wat vervult. Als dat lukt, zullen we met zijn allen weer een stapje hoger staan in de graad van beschaving. Maar dan liefst niet alleen in het westen, maar over de hele wereld.


Tot dan zullen we toch nog wat meer dan 15 uur moeten werken, vrees ik.