Blogs

Hier vind je enkele blogs, gerangschikt op datum. 

Samen Leven In Mechelen: dat wordt SLIM

09 Augustus 2018





Over prioriteiten (of net niet?).

Nu de gemeenteraadsverkiezingen dichter en dichter komen is het het moment om toch even stil te staan bij de prioriteiten voor onze geliefde stad. En ja, Mechelen is mooi geworden. Toen ik in 2000 namens CVP samen met Luc Van den Brande de onderhandelingen over het nieuwe Mechelen voerde met Bart Somers, Koen Anciaux en Jowan Lamon, hadden we al sterk het gevoel dat we een ander Mechelen aan het uittekenen waren. Het is er de daaropvolgende jaren ook echt uit gekomen, met dank aan al wie daar zijn bijdrage toe heeft geleverd. Even is het tempo rond 2010 wat geslabakt, maar intussen is de trein weer helemaal op de rails. Met als enige negatieve punt dat we echt wel balanceren op de grenzen van het toelaatbare wat het schuldniveau betreft. Dat laatste is dus zeker een aandachtspunt voor elke kiezer die enkel beloftes en geen besparingen in de verkiezingsprogramma's aantreft. maar globaal gezien is het goed geweest. Volstaat het dan om op dezelfde manier verder te doen met hetzelfde team?


"Op hetzelfde elan verder" is niet "meer van hetzelfde"


Mechelen heeft op vele domeinen een inhaalbeweging gemaakt, zoveel is zeker. Denk maar aan het woonbeleid, toerisme, infrastructuur, onderwijs, integratie of veiligheid. En dat is een grote verdienste van alle partijen die aan het beleid hebben deelgenomen, en zelfs van hen die vanuit de oppositie constructieve voorstellen hebben gedaan. Bedankt en proficiat aan al die mensen, politici die hun tijd oprecht in onze stad steken, vaak zonder daarvoor de waardering te krijgen die ze verdienen. Ik hoop dat ze hun werk kunnen en willen verder zetten, en dat nieuwe mensen de draad vol enthousiasme willen oppikken.

Betekent dit ook dat we nu enkel op de ingeslagen weg verder moeten? Zeer zeker niet. We leven in totaal andere tijden dan pakweg 20 jaar geleden, en zullen dus ook nieuwe oplossingen voor nieuwe uitdagingen moeten vinden, en we zullen op een flexibele manier de nieuwe opportuniteiten moeten grijpen. Wat goed is moet daarbij zeker in stand gehouden worden, maar enkel "meer van hetzelfde" kan zeker niet de bedoeling zijn.De nieuwe uitdagingen én opportuniteiten die op onze stad af komen, moeten op een eigentijdse manier aangepakt worden. 


Graag wil ik daar een drietal puntjes voor aanhalen die ik alvast in mijn persoonlijke afwegingen mee neem:

  • De "nieuwe mobiliteit": SLIM.

    Er is een tijd geweest dat de "strijd tegen de auto" het voornaamste kenmerk van alle mobiliteitsdeskundigen was. "Koning auto" is intussen verworden tot "boksbal auto". Het simpel vervangen van de almacht van de auto door de almacht van de fietser is echter geen oplossing, en lijkt eerder een slinger die te veel in de andere richting door slaat. Dit kan dus beter. 
    De "nieuwe mobiliteit" moet daarom op een genuanceerde manier aangepakt worden, niet met de klassieke simplismes, en niet met eenzijdige maatregelen.

    Natuurlijk moet ook hier wat goed is gevrijwaard worden:  fietsers ruimte geven waar die ontbreekt, betere en begaanbare voetpaden, voorzien van voldoende parkings, en een efficiënt en milieuvriendelijk openbaar vervoer. 
    De ruimte voor al deze vervoersmodi is bovengronds evenwel niet onbegrensd. 

    Het moet dus "anders". En dat kan.
    Daarvoor moeten technologie en creativiteit ingezet worden. Al was het maar om zonder comfortverlies de bereikbaarheid van de stad te garanderen voor iedereen.En die mogelijkheden zijn er. Zij moeten ingebed worden in een allesomvattend mobiliteitsplan met behoud van comfort  en doorstroommogelijkheden voor gemotoriseerd vervoer (de Kon. Astridlaan is niet het voorbeeld dat je daarvoor wil geven) naast veilig en comfortabel fietsvervoer en respect voor de voetganger op mooie en vlakke voetpaden die ook voor ouderen, mensen met beperkingen en vrouwen met hoge hakken bruikbaar zijn. 

    Onmogelijk? Niets is onmogelijk. Alleen moet je creatief durven denken.
    Na de ondergrondse parkings, kunnen bv. ook wegen naar die parkings in de binnestad zo veel mogelijk ondergronds gemaakt worden, mét ondergrondse verbindingen tussen de parkings. Zo komt er bovengronds weer ruimte vrij voor afzonderlijke fietspaden en mooie brede en vlakke voetpaden. 

    Doorstroming dan? 
    Waarom moet iedereen de eigen "Waze app" gebruiken? Via een soort "stads-Waze" (of een "stads-wave" als je wil) met een aparte geleiding van alle vervoersmodi die duidelijk geafficheerd wordt, kan de stad het voortouw nemen om files te verminderen en mensen vlot ter plaatse te brengen, welk vervoersmiddel ze ook gebruiken. 
    Geef ons dan nog degelijk elektrisch openbaar vervoer bovengronds, zodat de lawaai- en geurhinder beperkt wordt, en er is al héél veel dat vlotter én milieuvriendelijker zal lopen, zonder verlies aan comfort. 

    Het zijn maar enkele voorbeelden voor een nieuwe mobiliteitsaanpak. Nieuwe technologie laat ontzettend veel toe, ook andere toepassingen. Laat ze ons gebruiken, en laat Mechelen ook daarin een voortrekkersrol spelen als SLIMme stad. Wie daar aan werkt, heeft bij mij een streepje voor.

 

  • Tijd en Prioriteit voor wijken en dorpen: SLIM.

    Ook de wijken en dorpen verdienen m.i. wat meer aandacht. 
    Festiviteiten organiseren "dicht bij huis" is zowel qua veiligheid als qua mobiliteit en overlast allicht een goeie optie, de wijken en dorpen zitten er bij wijze van spreken op te wachten. Natuurlijk moeten pakweg Maanrock en Parkpop centraal blijven. Tegelijk kan meer prioriteit gaan naar het opwaarderen van de plaatselijke centra, en kunnen ook daar activiteiten ingericht worden. 

    Wat in Mechelen gelukt is, verbinden door infrastructuur ter beschikking te stellen, kan ook in de wijken en dorpen. Daar moet de échte inhaalbeweging nog gebeuren. Er zijn goeie eerste aanzetten geweest, bijvoorbeeld in Hombeek, Leest en Muizen (oude gemeentehuizen, jeugdlokalen,...), maar vergeleken met het centrum kan het beter. 

    Ook naar netheid, bv. groot huisvuil ophaling, behoud van de netheid via SLIMme vuilbakken (die verwittigen als ze vol zitten), etc kan er nog een inhaaloperatie gebeuren in wijken en dorpen. 

    Kortom: tijd en prioriteit voor wijken en dorpen: ook dat is SLIM.

  • Hoe leven we samen? SLIM!

    Het onzichtbare luik van het "samen-leven-in-Mechelen". Op zich ook SLIM. 

    Qua integratie tussen autochtonen en allochtonen is in Mechelen al een mooi parcours afgelegd, met dank aan een aantal middenveldsorganisatie en personen die hun nek hiervoor hebben uitgestoken. Ik denk bv. aan Youssef El Yagoubi, of Jan Hertogen. 

    Integratie-initiatieven faciliteren blijft, ook voor andere doelgroepen, een belangrijke opdracht voor de stad. 
    Ook "onzichtbare" infrastructuur én armoede spelen daarbij een rol, soms waar je het niet verwacht. Neem nu de riolering. Een belangrijke en steeds belangrijkere infrastructuur voor een stad. Niet iedereen zal zomaar de geldelijke middelen hebben om zich aan te passen aan de nieuwe noden. Toch zal daar behoefte aan zijn de komende jaren. Zijn we daarop voorbereid als stad? 

    En wat met de armoede-organisaties? Krijgen zij de steun die ze verdienen? Kunnen armen ook terecht in verenigingen? Faciliteert de stad voldoende de initiatieven die mensen dichter bij elkaar brengen, ook als het niet over allochtonen en autochtonen gaat, maar eerder over armen of zieken of eenzamen? 

    En wat met de vele bejaarden in onze stad die nog niet naar een rusthuis willen, maar toch vele noden hebben? Hoe kan de technologie ingezet worden om deze mensen te helpen? Ook dat kan SLIM.

    Uiteraard moet wat goed is rond het samen leven behouden blijven. En tegelijk kan er meer. Als de integratie van autochtoon en allochtoon in Mechelen als succesvol wordt beschouwd, moet dit "model" ook extrapoleerbaar zijn naar andere noden voor integratie. Met een sausje creativiteit en de nodige technologie er bovenop kan ook in dit domein héél veel. Doen zou ik zeggen.

 

Het is niet mijn bedoeling om hier een volledig programma voor Mechelen neer te pennen. Dan had ik in de politiek moeten blijven. Het is ook een louter persoonlijke invulling van prioriteiten, niet (noodzakelijk) de prioriteiten van deze of gene partij. En om duidelijk te zijn: ik heb hier inderdaad geen besparingsvoorstellen gedaan. Maar er zijn er legio mogelijk. Zo heb ik persoonlijk bij een buurtfeest niet de nood om mijn eten te goedkoop te krijgen dankzij de subsidie van de stad. En velen bevinden zich in mijn positie. 
Met andere woorden: wie écht wil, kan wel die besparingen vinden. Het is aan de kandidaten en partijen om ze uit te filteren. Doen zou ik zeggen. Ook dat is SLIM.

Wat héél zeker is, is dat ook voor een stedelijk beleid duidelijke prioriteiten gesteld moeten worden. Ik gaf er drie persoonlijke. Ieder heeft de zijne. Prioriteiten zouden ons kiesgedrag moeten bepalen. Ze stralen immers een toekomstvisie op Mechelen uit, en daar gaan de verkiezingen uiteindelijk over. Niet over "den tofste peer". Wel over diegenen die met Mechelen vooruit willen op de manier dat je het zelf wil.

En wat ook duidelijk is, is dat de opportuniteiten en uitdagingen van vandaag niet dezelfde zijn als deze van 20 jaar geleden. En vooral dat de middelen om deze opportuniteiten te grijpen en deze uitdagingen aan te gaan technologisch en organisatorisch zelfs niet meer lijken op de middelen van 20 jaar geleden.

Tijd dus om SLIM om te gaan met al deze nieuwe mogelijkheden,  en ze in te zetten om Mechelen op zijn elan verder te laten groeien, niet met "meer van hetzelfde", maar wel met dezelfde verbetenheid om onze stad op een vernieuwende en eigentijdse manier aangenamer te maken voor al zijn inwoners, bezoekers en professionelen. Over het ganse grondgebied.




2018: het jaar van de nuance?

03 January 2018




2017.

In het begin was er Trump. En eigenlijk alleen maar Trump. Fake news was Trump. Arrogantie was Trump. Domheid was Trump. Machtswellust was Trump. Neerkijken op vrouwen was Trump. En voor de voorstanders: duidelijkheid was Trump. Soms de ene dag wit en de andere dag zwart. Maar altijd zwart of wit. Duidelijk heet dat tegenwoordig. Dus ja, ook duidelijkheid was Trump.


Later op het jaar was er Francken. Een goede leerling van Trump. Met een beleid volledig conform de regeringsverklaring. Maar ook met woorden die "aan duidelijkheid" niet te wensen over lieten. Irritant voor de coalitiepartners. Plezant voor de "eigen achterban". En voor de oppositie. Altijd recht voor de raap, als een nieuwe Jean-Marie Dedecker. En altijd provocerend, excuserend en opnieuw provocerend. Woorden altijd zwart of wit, zelfs al waren de handelingen vaak grijs. Duidelijk heet ook dat tegenwoordig.


En op het einde van het jaar was er dan ook nog #metoo. Wat was dat allemaal. Het begon met de vunzigheid van één of andere Amerikaanse regisseur, die er praktijken op nahield die in de richting van verkrachting gaan. Machtsmisbruik, degoutant, walgelijk. "Grab them by the pussy" als het ware. Duidelijk zwart. En natuurlijk kon ook Vlaanderen niet achter blijven. Toen was er de "affaire" Bart De Pauw. Minder erg dan de Amerikaan, maar volgens de betrokken vrouwen toch nogal intimiderend. Donkergrijs? En toen liep het mis. Plots gooiden de feministen zich op #metoo. Plots presenteerden een aantal carrièrevrouwen zich als heilige maagden, werd hun maagdelijkheid bedreigd en verhinderd door al die boosaardige mannen. Plots werd een fluitende bouwvakker bijna gelijkgesteld met een verkrachtende machtswellusteling, plots werd de "grab them by the pussy" van die andere vunzigaard niet meer onderscheiden van een misplaatst of slecht geformuleerd complimentje. Plots werd maw ook lichtgrijs helemaal zwart. Omdat tinten grijs niet meer mogen bestaan, "voor de duidelijkheid". 


Drie voorbeelden (en er zijn er nog vele andere) van wat me het voorbije jaar het meest is opgevallen : het totaal gebrek aan de mogelijkheid om nog nuance in het debat te krijgen.


Toegegeven, nuance is inderdaad moeilijk te verzoenen met sensatie, en sensatie verkoopt en bekt beter. Nuance laat zich inderdaad moeilijker vertalen in een tweetje of een krantenkop. Nuance kleeft mensen niet echt aan het scherm, meer nog, mensen moeten daar over nadenken langer dan de tijd om een sms te versturen. Nuance vergt zelfs enige intelligentie, zowel om ze te formuleren als om ze te verstaan. Hoevelen doen die moeite nog, hoevelen nemen beter gezegd de tijd nog om die moeite te doen, overtuigd als ze vooraf al zijn van het eigen zwart-of-witte gelijk? Wie zoekt in een discussie nog argumenten, om vervolgens tot een goede conclusie te komen? En wie blijft alleen maar argumenten zoeken om de vooraf getrokken eigen conclusie te staven? Dat laatste dan liefst geformuleerd met wat scheldwoorden er bij, die bij voorkeur de domheid van de gesprekspartner (of meestal de social media partner) moeten illustreren?


Nuance leidt nochtans bijna automatisch tot respect. En is dat nu niet net wat ook al die scheldende roepers opeisen: respect? Hoe komt het dan toch dat die nuances zo snel uit het debat verdwijnen, ook bij henzelf? Hoe komt het dat zo vaak enkel uitdagen, beledigen, respectloos verwoorden en schelden nog tot het repertoire behoren? "Duidelijk" is het meestal wel. Maar overtuigen doet het zelden. En gezellig is het evenmin. Mag het in discussies ook nog af en toe gezellig en zelfs leerrijk zijn? Mag het nog mogelijk zijn door een goed argument van mening te veranderen? En mag er dus die magische nuance zijn?

Zo'n plotse vlaag van nuance, ik zie het in de (social) media over Trump, Francken of Hilde Van Mieghem nog niet zo snel publiekelijk gebeuren. Nochtans zou het mooi zijn. Want natuurlijk zal Trump niet zo dom zijn als de "ene kant" wil laten geloven, en niet zo rechtlijnig als de andere kant beweert. Natuurlijk weet Francken perfect dat zijn beleid gewoon het regeringsbeleid is, maar evenzeer verwoordt hij wel (weze het provocerend) een aantal problemen waarmee hij bij de uitvoering van dat beleid geconfronteerd wordt. En natuurlijk zijn er naast de échte slachtoffers ook sletjes die (zoals Jean-Marie Dedecker het verwoordde) horizontaal hun vertikale carrière hebben gemaakt en nu op #metoo liggen te janken dat ze het zo niet gewild hebben.

En dus zou een iets genuanceerdere mening, iets minder veralgemening, de opinie van mensen sieren, ook en zeker over dergelijke gevoelige thema's. 


Maar zelfs dat is "not OK". Het aantal keer dat je voor "Tsjeef" wordt uitgescholden als je een genuanceerde mening hebt, is niet te tellen. Ik zal een voorbeeld geven van iets wat me nauw aan mijn Vlaamse hart ligt.


Ik vind dat een grondwet van een land moet voorzien dat volkeren in dat land zich in overleg onafhankelijk kunnen verklaren. Ik vind dat het totaal van de pot gerukt is dat Spanje mensen die gaan kiezen in elkaar timmert en een referendum onmogelijk maakt, verkozen vertegenwoordigers opsluit en het bestuur van een regio gewoon overneemt als het beleid van die regio hen niet zint. Als dit in Iran gebeurt, staan de USA op de bühne van de Verenigde Naties. Ik ben ook een absoluut voorstander van het recht van de Catalanen om zich uit te spreken over hun wens tot onafhankelijkheid. En in principe ben ik voor het toekennen van die onafhankelijkheid indien een meerderheid daar voor kiest.


Conclusie 1 van de social media: ge zijt voor Puidgemont, en dus nationalist.


Tegelijk stel ik in dit dossier wel vast dat (ondanks hun meerderheid in het parlement) geen meerderheid van de Catalanen gestemd heeft voor de onafhankelijkheidspartijen. Is er dan wel een meerderheid voor die onafhankelijkheid? Of komt dat enkel door de dreigende houding van Spanje? Tegelijk  blijf ik bij mijn principieel voorbehoud tov de simplismen en manipuleerbaarheid van referenda. Ondanks mijn emotionele sympathie voor de Catalanen, moet je bv. erkennen dat een referendum over "al dan niet in Spanje blijven" natuurlijk niet alleen de Catalanen aanbelangt, maar ook alle Spanjaarden. 


Conclusie 2 van de social media: ge zijt nen Tsjeef. Als ge al niet een verrader van de Catalaanse zaak zijt. En bij afleiding een verrader van de Vlaamse zaak in België. 


Een genuanceerde mening, zelfs over buitenlandse zaken, het is dus blijkbaar "not done".....


En toch, toch is het dat wat ik iedereen wens voor 2018: wat meer nuance. En daardoor wat meer respect voor de ander en zijn mening. Ik wens iedereen argumenten die vooraf gaan aan dezijn conclusie ipv enkel argumenten die gezocht worden om het eigen vastgeroeste gelijk te bewijzen. Lachend naar de toekomst ipv wenend over het verleden. En samen vooruit gaand, op het genuanceerde pad waar iedereen elkaar in een tint grijs kan vinden, ipv knokkend de stilstand van onze maatschappij of stad te organiseren.door over zwart of wit elkaar te lijf te gaan.


Bij nader (en genuanceerd) inzien... "Tsjeef" is dus geen scheldnaam. 
Bij nader (en genuanceerd) inzien is "Tsjeef" gewoon een compliment. 


Bedankt dus al wie me zo noemde het voorbije jaar, en sorry dat ik die nuance niet tijdig door had :-).

Slechts 15 uur werken : kunnen we dat wel aan?

 13 September 2014







Thomas Pikkety is out. Rutger Bregman is in.

Op één week in ongeveer elk medium verschenen. De nieuwe Messias, jong (26) en met ideeën "out of the box". Allen daarheen.

We kunnen er eens mee lachen, we moeten het relativeren, maar al bij al is het ook goed nieuws. Ondanks de plotse overdrijvingen : de nieuwe rages rond nieuwe en jongere denkers is geen slechte zaak. Niet dat ze meteen een "nieuw groot verhaal" brengen. Maar ze geven wel nieuwe aanzetten om dat prachtige grote verhaal dat we in het westen aan het schrijven zijn, tientallen jaren van democratie en vrede, met blijvende en vernieuwende impulsen in stand te houden.


Terug naar Bregman. Hij pleit voor een basis inkomen. Is dat een revolutionair idee? Ik dacht het niet. Zelfs het Vivant van Duchatelet, zo één van die vermaledijde "rechtse rijke stinkers", was daar al lange tijd geleden voorstander van. Maar het is niet omdat het niet revolutionair is, dat het niet evolutionair kan zijn. Dat geldt zeker ook voor de 15-urige werkweek, iets waar Bregman ook voor pleit. Al zal er nog een lange weg af te leggen zijn vooraleer onze maatschappij en vooral de mensen in die maatschappij, klaar zijn voor deze evolutie.


Vandaag zijn we er mijns inziens in elk geval nog niet klaar voor.

Laten we het voorbeeld van de 15 uur werkweek daarom eens nader bekijken. Prachtig, lijkt het. Wat is de idee erachter volgens Bregman? De stijging in productiviteit niet meer aanwenden om meer geld te verdienen (waarmee we dan nutteloze gadgets kopen...), maar aanwenden om meer tijd te verwerven (tijdens dewelke we dan zinvolle dingen kunnen doen).  Klinkt toch fantastisch? En dat is het ook. Maar zijn we daar klaar voor? Zijn we klaar om het nuttige werk dat geld op brengt te ruilen voor een massa zinvolle vrije tijd die geen geld opbrengt? Ik denk het niet.


Een voorbeeldje: stel je eens voor dat in die context het voorstel wordt gelanceerd de kinderopvang af te schaffen. Mensen krijgen minder geld (want ze gaan minder werken), maar mogen thuis blijven om bij hun kinderen te zijn (zinvolle tijdsbesteding). Voel je al aankomen dat je het er niet mee eens bent? Tiens. Dan bevestig je mijn stelling dat we niet klaar zijn voor de principes van Bregman.

Meer nog: omdat de nuttige job die mensen uitoefenen niet genoeg opbrengt om die kinderopvang te betalen, laten we vandaag bovendien de belastingbetalers nog eens extra betalen om die kinderopvang in te richten. Kiezen we daarbij voor het nuttige, of toch voor het zinvolle? Niet alleen individueel, ook maatschappelijk kiezen we vandaag voor het nut, voor het geld, voor de economie. En niet voor het zinvolle dat enkel onze tijd en geen geld vraagt. 


We zijn er dus op zijn zachtst gezegd niet klaar voor als mens. Maar er is meer. Wie beweert dat mensen die maar 15 uur werken (als dat al moest lukken dus), ook allemaal die vrijgekomen tijd enkel met diepzinnige en zinvolle bezigheden zullen vullen, is minstens toch een klein beetje een optimist. Ik moet daarbij spontaan denken aan het zinnetje van mijn oma zaliger, dat ze soms uitsprak om haar man liefdevol te plagen: "mannen moeten hard werken, dan doen ze geen ander kwaad". Dat zinnetje kan mijns inziens nog niet direct en veralgemeend vervangen worden door : "mensen moeten weinig werken, dan kunnen ze zinvol bezig zijn in hun vrije tijd". Ik durf bv. echt niet te garanderen dat een 15 urige werkweek geen extra werk zal creëren voor de makers van oppervlakkige soaps. En ook extra "leegloperij", "vandalisme uit verveling" of erger nog "criminaliteit" zou wel eens voor opvulling van de vrijgekomen tijd kunnen zorgen.We zijn dus niet alleen nog niet klaar voor die werkweek van 15 uren. De vraag is of het überhaupt wel zo'n goed idee is...


Het is goed dat jonge mensen nieuwe uitdagingen zoeken. Het is goed dat jonge denkers nieuwe dromen of toekomstperspectieven uittekenen. Het is goed dat begane paden af en toe in vraag worden gesteld. Anders was er nooit een Ford, een Boeing of een Apollo geweest. Maar nieuwe paden die niet enkel nieuwe technologieën, maar ook een totaal andere menselijke ingesteldheid vergen, zijn moeilijke wegen. Zij vergen tijd om mensen die wegen in te doen slaan. Het is dus goed dat jonge mensen ook de tijd nemen om die moeilijke wegen in te slaan. Zij hebben de tijd om ze te plaveien tot mooie boulevards die naar een nieuwe toekomst leiden. Morgen zal die boulevard er niet liggen. Want menselijk gedrag is moeilijker te boetseren dan nieuwe technologie. Maar wie weet, ooit, zoals zovele andere dromen?


Misschien wordt ooit die 15 urige werkweek inderdaad een realiteit. Maar dan zal het niet alleen zijn dankzij de economische mogelijkheden van een hogere productiviteit. Dan zal het zijn omdat de mensen in staat zijn het nuttige te laten varen voor het zinvolle, het lege voor wat vervult. Als dat lukt, zullen we met zijn allen weer een stapje hoger staan in de graad van beschaving. Maar dan liefst niet alleen in het westen, maar over de hele wereld.


Tot dan zullen we toch nog wat meer dan 15 uur moeten werken, vrees ik.